Trzydziesty Szósty Dzień Pański: III przykazanie, część 1

utworzone przez | wrz 6, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 99

Jakie żądanie zawarte jest w trzecim przykazaniu?

Abyśmy nie bluźnili i nie hańbili imienia Bożego przekleństwami [3 Mojż. 24:10-17], fałszywymi [3 Mojż. 19:12] lub zbytecznymi przysięgami [Mat. 5:37; Jak. 5:12], albo też przez fakt przemilczenia lub przez okazanie pobłażania nie stali się współwinnymi tak okropnego grzechu [3 Mojż. 5:1; Prz. 29:24]. Innymi słowy: abyśmy święte imię Boże wypowiadali nie inaczej, jak z bojaźnią i czcią [Psalm 99:1-5; Izaj. 45:23; Jer. 4:2], abyśmy prawdziwie Boga wyznawali [Mat. 10:32-33; Rzym. 10:9-10], wzywali Go [Psalm 50:14-15; 1 Tym. 2:8], a każdym słowem i czynem Jemu oddawali chwałę [Rzym. 2:24; Kol. 3:17; 1 Tym. 6:1].

Pytanie 100

Czy hańbienie imienia Bożego jest aż tak wielkim grzechem, że gniew Boży kieruje się nawet ku tym ludziom, którzy takim przysięgom lub przekleństwom nie zapobiegają bądź im się nie przeciwstawiają na tyle, na ile są w stanie to uczynić?

Bez wątpienia tak [3 Mojż. 5:1], skoro nie ma grzechu większego i bardziej wzbudzającego gniew Boga niż bluźnierstwo Jego imieniu. Dlatego z woli Boga jest ono karane śmiercią [3 Mojż. 24:15-16].
.

Konfesja Belgijska

Artykuł XXXVI

Władza cywilna

Wierzymy, że nasz łaskawy Bóg z powodu zepsucia ludzkości wyznaczył królów, książąt i władze [1], chcąc, aby świat był zarządzany zgodnie z pewnymi prawami i ustawami w celu powstrzymania upadku moralnego człowieka oraz aby wszystko odbywało się w porządku i z przyzwoitością. Dlatego dał władzy miecz, aby karała tych, co czynią źle, i chroniła tych, co czynią dobrze.

Urząd tych władców ma za zadanie nie tylko baczyć i czuwać nad dobrem państwa, ale także ochraniać posługę Kościoła, i w ten sposób móc usunąć wszelkie bałwochwalstwo i wszelki kult [2], aby królestwo antychrysta było niszczone i w ten sposób sprzyjać królestwu Chrystusa. Dlatego muszą oni popierać zwiastowanie Słowa Ewangelii w każdym miejscu, aby Bóg był należycie czczony i wysławiony przez każdego, jak to zaleca w swoim Słowie.

Ponadto, powinnością każdego – z jakiegokolwiek kraju by nie pochodził i jakiegokolwiek byłby statusu czy stanu – jest poddać się władcom [3], płacić im daninę [4], darzyć ich czcią i szacunkiem, być im posłuszny we wszystkim, o ile zgadza się to z Bożym Słowem [5], wspierać ich modlitwami, aby Bóg nimi kierował i prowadził ich tak, abyśmy mogli prowadzić ciche i spokojne życie we wszelkiej pobożności i uczciwości [6].

Dlatego też stanowczo potępiamy anabaptystów i innych wywrotowców oraz ogólnie wszystkich tych, którzy odrzucają wyższe autorytety i władze, a także dążą do obalenia władzy [7], wprowadzają wspólnotę dóbr i gmatwają przyzwoitość i porządek, które Bóg wyznaczył ludziom [8].

[1] 2 Mojż. 18:20; Rzym. 13:1; Prz. 8:15; Jer. 21:12; 22:2-3; Psalm 82:1, 6; 101:2; 5 Mojż. 1:15-16; 16:18; 17:15; Dan. 2:21, 37; 5:18
[2] Izaj. 49:23, 25; 1 Król. 15:12; 2 Król. 23:2-4
[3] Tyt. 3:1; Rzym. 13:1
[4] Marek 12:17; Mat. 17:24
[5] Dzieje. 4:17-19; 5:29; Oz. 5:11
[6] Jer. 29:7; 1 Tym. 2:1-2
[7] 2 Piotra 2:10
[8] Judy 8, 10

Kanony z Dort

Rozdział 1.14

Tak jak nauka o wybraniu przez najmądrzejszą radę Bożą była głoszona przez proroków, samego Chrystusa, oraz przez apostołów, oraz jest wyraźnie objawiona w Piśmie Świętym zarówno Starego jak i Nowego Testamentu, tak i teraz, we właściwym czasie i właściwym miejscu w Kościele Bożym ma być ona nadal publicznie głoszona, gdyż została przeznaczona szczególnie dla Kościoła, pod warunkiem, iż jest to czynione z należną czcią, w duchu roztropności i pobożności, na chwałę Najświętszego Imienia Bożego, oraz dla ożywienia i pocieszenia Bożego ludu, bez daremnych wysiłków zgłębiania tajemnych dróg Najwyższego (Dzieje. 20:27; Rzym. 11:33; 12:3; Hebr. 6:17).
.

Rozdział 1.15

Tym, co szczególnie wskazuje i poleca nam wieczną i niezasłużoną łaskę wybrania jest wyraźne świadectwo Pisma Świętego, iż nie wszyscy, lecz tylko niektórzy są wybrani, podczas gdy inni mocą odwiecznego wyroku zostają pominięci, których Bóg, w swym suwerennym, najsprawiedliwszym, nienagannym i niezmiennym upodobaniu postanowił zostawić w powszechnej nędzy w którą z własnej woli wpadli, i nie dać im zbawiającej wiary i łaski nawrócenia, lecz pozwalając im w swym sprawiedliwym osądzie, by kroczyli swymi własnymi drogami i na koniec, dla ogłoszenia Swej sprawiedliwości, potępić i ukarać ich na wieczność nie tylko z powodu ich niewiary, lecz także za ich wszystkie inne grzechy. Jest to dekret potępienia, który w żaden sposób nie czyni Boga autorem grzechu (sama myśl o tym jest bluźnierstwem), lecz ogłasza, iż jest On strasznym, nienagannym i sprawiedliwym Sędzią i Mścicielem grzechu.
.

Standardy Westminsterskie

Większy Katechizm Westminsterski

Pytanie 111. Jak brzmi trzecie przykazanie?

Trzecie przykazanie brzmi:

Nie będziesz brał imienia PANA, twego Boga, nadaremnie, gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie.

Pytanie 112. Czego wymaga trzecie przykazanie?

Trzecie przykazanie wymaga, żeby do Bożego imienia, atrybutów, ustanowień, Słowa, sakramentów, modlitw, przysiąg, ślubowań, rzucania losów, jego dzieł i wszystkiego innego, za pomocą czego się objawia, odnosić się w sposób święty i pełen czci w myślach, rozważaniach, słowach i piśmie, przez wyznawanie ich w sposób święty i odpowiadające temu postępowanie ku chwale Boga i dla dobra nas samych oraz innych ludzi.

Pytanie 113. Jakie grzechy są zakazane w trzecim przykazaniu?

Grzechami zakazanymi w trzecim przykazaniu są: nieużywanie Bożego imienia jak należy; nadużywanie go poprzez nieświadome, daremne, pozbawione szacunku i czci, zabobonne i nikczemne wspominanie lub używanie w inny sposób Bożych tytułów, atrybutów, ustanowień oraz dzieł; poprzez bluźnierstwo i krzywoprzysięstwo; wszelkie grzeszne przeklinanie, przysięganie, ślubowania i rzucania losów, łamanie naszych przysiąg i ślubowań, jeżeli były słuszne, oraz wypełnianie ich, jeżeli dotyczyły czegoś niesłusznego; szemranie i narzekania na Boże zrządzenia i dzieła opatrzności, a także ciekawskie ich dociekanie i niewłaściwe stosowanie; nadinterpretowanie, nieodpowiednie stosowanie i wszelkie inne wypaczania Słowa lub jakiejkolwiek jego części, bluźniercze żarty, wścibskie i bezwartościowe pytania, daremna gadanina, utrzymywania fałszywych doktryn; używanie Bożego imienia, stworzeń lub wszystkiego, co jest zawarte w Bożym imieniu do rzucania uroków lub do spełniania grzesznych żądzy i praktyk; oszczerstwa, szyderstwa, obrażania lub sprzeciwiania się w jakikolwiek inny sposób Bożej prawdzie, łasce i drogom; wyznawanie religii obłudnie lub dla grzesznych celów; wstydzenie się Boga lub przynoszenie mu wstydu poprzez niewłaściwe, niemądre, bezowocne i powodujące szkodę postępowanie lub odstępstwo od niego.

Pytanie 114. Jakie uzasadnienia są dołączone do trzeciego przykazania?

Nie będziesz brał imienia PANA, twego Boga, nadaremnie, gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie.

Uzasadnienia dołączone do trzeciego przykazania są zawarte w następujących słowach: „PANA, twego Boga” oraz   „gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie”. Ponieważ jest on Panem i naszym Bogiem, jego imię nie powinno być przez nas bezczeszczone ani nadużywane w jakikolwiek sposób. W szczególności zaś dlatego, że będzie tak daleki od uniewinnienia i oszczędzenia tych, którzy łamią to przykazanie, że nie ścierpi tego, by umknęli jego sprawiedliwemu sądowi, chociaż wielu tak postępujących unika ludzkiej dyscypliny i kary.

Mniejszy Katechizm Westminsterski

Pytanie 54: Czego wymaga Trzecie Przykazanie?

Trzecie Przykazanie wymaga świętego i godnego używania Bożego imienia, tytułów, atrybutów, obrzędów, Słowa i dzieł. Psalm 29:2; Obj. 15:3-4, Kazn. 5:1; Psalm 138:2; Hiob 36:24

Pytanie 55: Czego zabrania Trzecie Przykazanie?

Trzecie Przykazanie zabrania wszelkiej profanacji i nadużycia tego wszystkiego, przez co Bóg daje się poznać. Mal. 2:2; Mat. 5:34-35

Pytanie 56: Jakie jest uzasadnienie Trzeciego Przykazania?

Uzasadnieniem Trzeciego Przykazania jest to, że chociaż ci, co je łamią, mogą ujść kary z rąk ludzi, to jednak Pan, nasz Bóg, nie pozwoli im uniknąć sprawiedliwego sądu. 5 Mojż. 28:58-59

Zobacz w temacie

 

Print Friendly, PDF & Email