utworzone przez Reformowani | mar 8, 2026 | Teologia systematyczna
Katechizm Heidelberski
Pytanie 27
Co rozumiesz pod pojęciem „Opatrzność Boża”?
Wszechmocną i wszechobecną potęgę Boga, dzięki której zachowuje On niebo, ziemię i wszelkie stworzenie, prowadząc je jak gdyby za rękę. Ani zioła i rośliny, ani deszcz i susza, ani urodzaj i nieurodzaj, ani pokarm i napój, ani zdrowie i choroba, ani bogactwo i ubóstwo, ani żadna inna rzecz nie jest dziełem przypadku, lecz pochodzi z Jego ojcowskiej dłoni. Hebr.1:3; Psalm 145:15-16; Hebr. 5:8; Mat. 10:29
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 6, 2026 | Egzegezy, Eklezjologia: nauka o kościele
Wprowadzenie
1 Tes. 1:1-5
1. Paweł, Sylwan i Tymoteusz do kościoła Tesaloniczan, który jest w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
2. Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, czyniąc wzmiankę o was w naszych modlitwach;
3. Nieustannie wspominając wasze dzieło wiary i trud miłości, i wytrwałość w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i naszym Ojcem;
4. Wiedząc, umiłowani bracia, że zostaliście wybrani przez Boga;
5. Gdyż nasza ewangelia nie doszła was tylko w słowie, ale także w mocy i w Duchu Świętym, i w pełnym przekonaniu. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.
Nietrudno zauważyć, że wdzięczność Bogu w modlitwie jest główną myślą Apostoła Pawła zawartą w wersecie drugim i po nim następujących. Zrozumienie tego dziękczynienia będzie głównym przedmiotem naszego dzisiejszego nauczania.
Wyrażona słowami „zawsze dziękujemy Bogu” modlitwa ma charakter dziękczynny, zatem dotyczy Bożej chwały. To modlitwa doksologiczna. Nie ma na świecie większej radości dla chrześcijanina niż wśród łez prześladowań, cierpienia i wyrzeczeń dziękować Bogu za obserwowany, sprawowany w cudowny sposób, organiczny rozwój Kościoła. Ciało Chrystusa niczym drogocenna perła, broniąc się przed zniszczeniem, okrywa się grubą warstwą zdrowej doktryny, a prześladowania jedynie wzmacniają go:
Prawda Boża nigdy nie rozwija się w wieży z kości słoniowej, z dala od pola bitwy, na którym rozstrzygają się wielkie kwestie Bożej prawdy. Broń naszej duchowej walki wykuwana jest w doktrynalnych sporach.Tak było zawsze”. [1]
Już w pierwszym wersecie obserwujemy zakorzeniony podziw cudownej Trójcy za łaskę daną wybranym. Doktryna uwielbienia, przypomnijmy wśród teologów zwana „doksologią” wypuszcza swoje cudowne gałęzie wgłąb tekstu rozwijając pierwotną myśl Apostoła. Argument wzmocniony w kolejnych wersetach ukazuje nam Boga jako centrum chrześcijańskich modlitw i uwielbienia nawet w najtrudniejszych chwilach.
A ponieważ Boża chwała stanowi cel istnienia Kościoła (Przysłów 16:4; Izaj. 43:7; Rzym. 9:23) nie możemy przecenić wagi rozważanych przez nas wersetów. Stawką bowiem jest zrozumienie jaka modlitwa podoba się naszemu Panu.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 4, 2026 | Historia chrześcijaństwa, Reformowany światopogląd
Gdzie diabeł nie może…
2 Piotra 2:3 I z chciwości będą wami kupczyć przez zmyślone opowieści. Ich sąd od dawna nie zwleka, a ich zatracenie nie śpi.
Grzegorz Braun jest prezesem partii Konfederacja Korony Polskiej, znanym z ostrej krytyki protestantyzmu. Partia ta posiada w swoim logo jezuickie zawołanie: „ad maiorem dei gloriam” [1] (na większą chwałę Bożą). Jezuici są zaprzysięgłymi wrogami Chrystusa, Ewangelii i konsekwentnie protestantyzmu, obrońcy biblijnej prawdy i wartości. Jezuici walczą z protestantami na różne sposoby w tym przez kłamstwa i oczernianie. [2] Ponadto wśród jezuitów znajdziemy najbardziej inteligentnych i przebiegłych ludzi tego świata, takich jak Braun.
Zgodnie z doktryną jezuicką według Brauna całe zło świata wynika z dziedzictwa Reformacji. W jednym z wystąpień wypowiedział się negatywnie o roli protestantów w czasie potopu szwedzkiego w latach 1655–1660. Braun z wrodzoną sobie elokwencją i erudycją, nie przebierając w inwektywach pod adresem innowierców, wyjaśnił potop jako spisek heretycko-schizmatyczny, gdzie kalwiniści i luteranie do spółki z prawosławnymi dążyli do unicestwienia Rzeczpospolitej Obojga narodów. Braun stwierdził:
„Henryk Sienkiewicz pisał pod rosyjskim zaborem, w związku z tym utarło się, że potop szwedzki, podczas kiedy on był jednocześnie i moskiewski i właśnie protestancki. Dlatego, że rozbioru Polski w połowie XVII wieku dokonuje spółka z piekła rodem. Heretycy protestanci, ze schizmatykami, prawosławnymi kozakami, którzy do tej spółki zostali zaproszeni. Heretycy protestanci, luterańskie Prusy, Brandenburgia, to się jeszcze wtedy nazywa Prusami, siedmiogrodzcy Kalwini Rakoczego, rzecz jasna, z Karolem Gustawem, no i kozacy Chmielnickiego. A jeszcze po drodze są nasi rodzimi protestanci, czyli w Wielkim Księstwie Litewskim Radziwiłłowie, kalwini. To w trylogii Sienkiewicza jest w prawdzie zaznaczone, ale nie jest zaakcentowane w sposób adekwatny.” [3]
Idąc, zdaje się, w ślady swojego oratorskiego mistrza, zmarłego w 1945 roku, austriackiego, niedoszłego malarza, Braun wymalował dość szpetny i jednostronny obraz Protestantyzmu osadzając go w pejzarzu wstrząsających Rzeczpospolitą Obojga Narodów wydarzeń. Jako wytrawny polityk w doskonały sposób wykorzystał jezuicką sztukę ekwiwokacji [4], aby pewne fakty zmieszać z urojeniami i w ten sposób stworzyć mit protestanta-zdrajcy, osoby godnej pogardy w najlepszym i eksterminacji w najgorszym przypadku.
To, że Braun kłamie dowodzą historyczne fakty. Otóż sytuacja geopolityczna Rzeczpospolitej była więcej niż złożona.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 3, 2026 | Teologia reformowana
Wprowadzenie
Mat. 28:19-20
19. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;
20. Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.
Być Reformowanym oznacza wierzyć i wyznawać Wiarę Reformowaną, tak jak została ona podsumowana w historycznych wyznaniach wiary reformowanej (Trzech Formach Jedności i/lub Standardach Westminsterskich). To oznacza także żyć zgodnie z regułami tej wiary.
W czasie ziemskiej posługi Chrystus był Protestantem i wyznawcą Kalwinizmu Pięciopunktowego (nie ma innego). Teraz czas na najwyraźniejsze z oznak osoby Reformowane, wszystkie obecne w nauczaniu Chrystusa:
1) Bycie konfesyjnym – związanym z doktryną Kościoła, a nie „wolno płynącym” chrześcijaństwem
2) Bycie w przymierzu – zbawienie Boże to wspólnota przymierza z Jego ludem),
3) Włączanie dzieci wierzących do przymierza i królestwa – a zatem traktowanie ich jako należących do Kościoła
4) Przyjmowanie zwyczajnych środków łaski – Słowo i sakramenty
5) Oddawanie czci Bogu zgodnie z zasadą regulatywną – Bogu oddaje się cześć tylko tak, jak On nakazuje
6) Oddawanie czci Królewskim rządom Chrystusa w kościele – poprzez „klucze”, dyscyplinę i prawdziwy autorytet kościelny.
7) Zasada chrześcijańskiego sabatu – o konieczności zgromadzeń w Dniu Pańskim.
Mając powyższe na uwadze, oto własne słowa Jezusa, które pokazują, że trzymał się tych charakterystycznych cech reformacji. (więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 2, 2026 | Egzegezy, Teologia reformowana, Teologia systematyczna
Uwielbienie Boga przez wybranych
Psalm 139:17-18
17. Jakże drogie są dla mnie twoje myśli, Boże! Jak wielka jest ich liczba!
18. Gdybym chciał je zliczyć, byłoby ich więcej niż piasku; gdy się budzę, jeszcze jestem z tobą.
Wersety 17-18 ukazują nam uwielbienie Dawida, który jako wybrany dziękuje Bogu za wszystko i popada w zachwyt nad Bogiem. Być może nie wyraża słów uwielbienia bezpośrednio, ale Dawid wyraźnie popada w zachwyt. Niczym wyrwany ze snu mówi, że cały czas ma Pana Boga w myślach, że żyje Bogiem, że żyje w zachwycie Panem Bogiem i odnosi się do myśli Bożych jako nieleżących w zasięgu ludzkiego osądu. To oznacza, że Bóg nie podlega ludzkiemu sądowi ani jako Istota ani w swoich działaniach.
Jer. 49:19 …Któż bowiem jest mi równy? Kto wyznaczy mi termin rozprawy?...
Hiob 9:19 Jeśli chodzi o siłę, oto jest potężny, a jeśli chodzi o sąd, któż mnie przed nim przyprowadzi?
Nieraz przychodzi nam na myśl grzeszna postawa.
- Ach, przecież można by tę rzecz czy inną inaczej przecież załatwić.
.
- Przecież mógłby ten Dawid mieć trochę świętego spokoju.
.
- Mogliby mu dać odsapnąć nieco jego przeciwnicy.
Ale zauważmy, że gdyby nie prześladowania, których doświadczył Psalm 139, nigdy by nie powstał.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 1, 2026 | Teologia systematyczna
Katechizm Heidelberski
Pytanie 26
Jak rozumiesz słowa: Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?
Słowami tymi wyrażam wiarę w to, że wieczny Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, stworzył niebo, ziemię i wszystko, co się na nich znajduje, że utrzymuje je, rządzi nimi zgodnie ze swym odwiecznym zamysłem i przez Opatrzność, że to On jest moim Ojcem i moim Bogiem dzięki miłości, jaką ma dla Syna swego, Jezusa Chrystusa.
Ufam Mu tak dalece, iż nie wątpię, że otrzymam od niego wszystko, co niezbędne memu ciału i duszy, a jeśli na tej pełnej cierpień ziemi spotka mnie za Jego przyzwoleniem coś złego, On to obróci na moje dobro. Może tak postąpić, gdyż jest Bogiem Wszechmogącym i chce tak postąpić, gdyż jest wiernym Ojcem. 1 Mojż.1:1; 50:20; Psalm 119:90-91; Psalm 55:23; Mat. 7:9-11
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 27, 2026 | Historia chrześcijaństwa
Historyczny podział
2 Kronik 36:15 A PAN, Bóg ich ojców, posyłał do nich swoich posłańców, a posyłał, wstając rankiem, ponieważ litował się nad swoim ludem i nad miejscem swego przybytku
Reformacja szwajcarska podzielona była na trzy części:
1519-1526 w Zurychu,
1526-1532, wliczając zmiany w Bernie,
1532 roku, gdy za Farela, a później Kalwina, Genewa stała się centrum uwagi.
Francuzi, tacy jak Lefevere, Farel i Kalwin, wnieśli znaczny wkład w Reformację szwajcarską. Spośród wszystkich Reformatorów w Szwajcarii najbardziej aktywni byli Francuzi, czego przykładem byli tacy ludzie jak Farel.
Farel przybył do Szwajcarii w 1526 roku pieszo. Opuścił Francję pod przymusem i przedstawił się jako nauczyciel, dopóki nie nadszedł czas, by zostać Reformatorem. Postanowił jednak udać się do Zwingliego i nie spotykać się od razu z Lutrem. Przeczytał dzieło Zwingliego, które jego zdaniem przytłoczyło Lutra i modlił się, aby Zwingli wywarł głęboki wpływ na niemieckiego Reformatora. W Aigle został nauczycielem i nauczał dzieci doktryny wiary ewangelicznej. Wkrótce potem zebrano trzodę i został pastorem. Sobór Berneński zlecił mu nauczanie Biblii mieszkańców Aigle i okolic.
Farel natychmiast spotkał się ze sprzeciwem komornika Aigle, Jacques’a de Roverea. Później Natalis Galeotto, teolog z dworu biskupiego, naciskał na niego, by się wyrzekł swoich poglądów. Od samego początku Farel był naciskany przez doktrynę rzymską, by porzucił swoje nauki i podporządkował się.
Komornik w Aigle podburzał mieszkańców, którzy następnie, za sprawą biskupa, wysłali swoich teologów za Farelem. Został aresztowany i wtrącony do więzienia. Wkrótce potem został zwolniony, ponieważ oskarżenia przeciwko niemu opierały się na fałszywych doniesieniach, ale mimo to Farel nie zniechęcił się.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 26, 2026 | Egzegezy, Teologia reformowana, Teologia systematyczna
Boża suwerenność
Psalm 139:13-16
13. Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.
14. Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.
15. Żadna moja kość nie była zakryta przed tobą, gdy zostałem stworzony w skrytości i misternie złożony w głębiach ziemi.
16. Twoje oczy widziały niedoskonały płód mego ciała; w twojej księdze są zapisane wszystkie moje członki i dni, w które były kształtowane, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.
Do tej pory poznaliśmy dwa z elementów najpiękniejszego obrazu Pana Boga: wszechwiedzę i wszechobecność, cudowne atrybuty będące podstawą i składnikiem kolejnego, Bożej opatrzności. Przypomnijmy czym jest opatrzność:
[To] Wszechmocna i wszechobecna potęga Boga, dzięki której zachowuje On niebo, ziemię i wszelkie stworzenie, prowadząc je jak gdyby za rękę. Ani zioła i rośliny, ani deszcz i susza, ani urodzaj i nieurodzaj, ani pokarm i napój, ani zdrowie i choroba, ani bogactwo i ubóstwo, ani żadna inna rzecz nie jest dziełem przypadku, lecz pochodzi z Jego ojcowskiej dłoni. [1]
Teraz skupimy się na Bożej, całkowitej suwerenności dodającej do naszej kompozycji zdumiewającego tła. Absolutnej władzy Boga nad stworzeniem nauczają wersety 13-16. Nie powinniśmy się dziwić, iż Bóg zna najskrytsze myśli ludzi, skoro to on ukształtował nasze serca, nerki.
13. Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.
To Bóg jest dawcą naszego życia. Doczesnego i wiecznego.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 25, 2026 | Egzegezy, Eschatologia: nauka o rzeczach ostatecznych
Mrzonka milenialisty
Zach. 14:1-15
1. Oto przychodzi dzień PAŃSKI, a twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie.
2. Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie, a miasto zostanie zdobyte, domy splądrowane i kobiety zgwałcone. Połowa miasta pójdzie do niewoli, a resztka ludu nie będzie wygnana z miasta.
3. Wtedy PAN wyruszy i będzie walczył przeciwko tym narodom, tak jak wtedy, gdy walczył w dniu bitwy.
4. I jego nogi staną w tym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciw Jerozolimy od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe.
5. Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
Kiedy chrześcijanin czyta Zachariasza 14, jego główne pytanie egzegetyczne można wyrazić jednym słowem: kiedy? Kiedy te rzeczy się wydarzyły lub kiedy się wydarzą? Niektórzy bardzo świadomie próbują dopasować ten rozdział do swoich systemów milenijnych. Różne formy premilenializmu dążą do tego, aby był on zgodny z ich ideą tysiąclecia, dosłownego tysiącletniego panowania Chrystusa na ziemi. Na myśl przychodzą tu
- dyspensacjonalny premilenializm (z jego sekretnym pochwyceniem i dosłownym siedmioletnim uciskiem),
.
- historyczny premilenializm żydowski (bez sekretnego pochwycenia ani dosłownego siedmioletniego ucisku) oraz
.
- historyczny premilenializm nieżydowski (podobny do pierwszego stanowiska, tylko bez jego żydowskich otoczek).
W rzeczywistości różne szkoły premilenializmu postrzegają Zachariasza 14 jako jeden z najlepszych argumentów za swoim milenium. (więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 24, 2026 | Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana, Teologia systematyczna
Przyjęcie i zjednoczenie z Chrystusem
Rzym. 8:16 Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.
Wzdychanie wierzącego o doskonałość swojego przyjęcia należy rozumieć teologicznie. Nasze wzdychanie jest wynikiem „pierwszych owoców Ducha”
Rzym. 8:23 A nie tylko ono, ale i my, którzy mamy pierwsze plony Ducha, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując usynowienia, odkupienia naszego ciała.
Duch jest więzią między Ojcem a Synem i działa w nas miłość Bożą
Rzym. 5:5 A nadzieja nie zawodzi, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.
W nas i poprzez nas Duch tchnie miłość Syna do Ojca i miłość Ojca do Syna. Ta święta miłość w nas pragnie doskonałego spełnienia – zjednoczenia i komunii z Bogiem w stanie wiecznym. Nasza jedność z Bogiem różni się oczywiście od tej istotowej i wiecznej jedności w Trójcy Świętej. Nawet w chwale człowiek pozostaje stworzeniem, lżejszym od marności w porównaniu z Najwyższym Bogiem. Dziecko Boże zawsze będzie odróżniało się od Boga jako odrębna istota.
Niemniej jednak wybrany syn pozostaje w organicznej, żywej, osobistej i radosnej jedności z Trójjedynym Bogiem, poprzez Syna i w Duchu. John Murray pisze:
„Nie możemy myśleć o adopcji w oderwaniu od zjednoczenia z Chrystusem” [71]
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 23, 2026 | Teologia biblijna
Kim jest Protestant?
Mat. 7:28-29
28. A gdy Jezus dokończył tych słów, ludzie zdumiewali się jego nauką.
29. Uczył ich bowiem jak ten, który ma moc, a nie jak uczeni w Piśmie.
Bycie Protestantem oznacza wiarę i wyznawanie pięciu „sola” czyli „tylko”
1) Tylko Pismo Święte jako ostateczny autorytet, – Sola Scriptura
2) Tylko wiara jako środek do osiągnięcia zbawienia, – Sola Fide
3) Tylko łaska jako źródło zbawienia, – Sola Gratia
4) Tylko Chrystus jako jedyny Pośrednik, – Solus Christus
5) Tylko Bóg jako cel i chwała zbawienia, – Soli Deo Gloria
W tym sensie sam Jezus był w pełni Protestantem, ponieważ Jego własne słowa nauczają każdej z tych prawd. Nawet słowo „Protestant” wskazuje na ten kierunek. W języku łacińskim „testis” oznacza „świadek”, a łaciński czasownik „protestari” oznacza „publicznie ogłaszać” lub „świadczyć”
Słowo „protestant” pochodzi od łacińskiego słowa „protestari”, oznaczającego „publicznie deklarować, zeznawać, protestować”, które łączy w sobie słowo „pro” oznaczające „naprzód, przed” i „testari” oznaczające „świadczyć”. Osoba protestancka to zazwyczaj osoba publicznie deklarująca sprzeciw wobec czegoś, czemu się sprzeciwia. [1]
„Protestant” stał się określeniem tych, którzy publicznie protestowali przeciwko kościołowi rzymskiemu w okresie Reformacji, więc chociaż „świadek” i „protestant” nie są bezpośrednimi tłumaczeniami, to łączy je językowe powiązanie poprzez ideę publicznego świadectwa i protestu.
Mając to na uwadze, oto słowa samego Jezusa, które pokazują, że trzymał się Pięciu Sola Protestantyzmu.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 22, 2026 | Teologia systematyczna
Katechizm Heidelberski
Pytanie 24
Czy w Wyznaniu Apostolskim wyróżniamy jakieś części?
Tak, trzy części. W pierwszej jest mowa o Bogu Ojcu i o naszym stworzeniu, w drugiej – o Bogu Synu i naszym odkupieniu, a w trzeciej – o Bogu Duchu Świętym i naszym uświęceniu.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 20, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Co z tym światem?
Jakuba 4:4 Cudzołożnicy i cudzołożnice, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeśli więc ktoś zechciał być przyjacielem świata czyni się nieprzyjacielem Boga.
Zajmujemy się ewangelizacją opartą na przyjaźni. Nasze pytanie brzmi: czy istnieje kontrast między przyjaźnią ze światem, która jest wrogością wobec Boga, a przyjaźnią z niewierzącymi jako ćwiczeniem w budowaniu mostów w celu dzielenia się ewangelią?
Ewangelizacja poprzez przyjaźń lub ewangelizacja relacyjna polega na nawiązywaniu przyjaźni z niewierzącymi i zapraszaniu ich do swojego domu i życia, aby stworzyć im możliwości dzielenia się Ewangelią. Niektórzy sugerują, że jednym z punktów wyjścia do uczniostwa w duchu jest nawiązanie relacji przyjaźni z osobą niewierzącą.
Biblia jasno jednak stwierdza, że nie powinniśmy przyjaźnić się z tymi, którzy nie wierzą.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 19, 2026 | Prima Scriptura
Gdzieś jest, lecz nie wiadomo gdzie…
5 Mojż. 4:9 Tylko miej się na baczności i strzeż swej duszy pilnie, abyś nie zapomniał o tych rzeczach, które twoje oczy widziały, i aby nie odstępowały one od twego serca po wszystkie dni twego życia. Ale ucz ich swoich synów i synów swoich synów.
Czy prawdziwy Prezbiterianin to po prostu osoba uczęszczająca do kościoła Prezbiteriańskiego lub będąca jego członkiem? A może prawdziwy Prezbiterianin to osoba, która wierzy i żyje zgodnie z biblijnymi doktrynami prezbiterianizmu zawartymi w Konfesji Westminsterskiej? Obrzezanie i uczęszczanie do synagogi itp. nie czyniły z nikogo prawdziwego Żyda, ponieważ
Rzym. 2:29 … ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, i to jest obrzezanie, co jest obrzezaniem serca
Podobnie, prezbiterianinem jest ten, kto wewnętrznie wierzy w historyczne doktryny Prezbiterianizmu z serca.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 18, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Podstawa rozważania
Hebr. 13:5-8
5. Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.
6. Śmiało więc możemy mówić: Pan jest moim pomocnikiem, nie będę się lękał tego, co może mi uczynić człowiek.
7. Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając rezultaty ich życia, naśladujcie ich wiarę.
8. Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.
List Hebrajczyków 13 rozdział wersety od piątego do ósmego rozdziału jest miejscem szczególnym, w którym widać ewidentnie złączenie świętej doktryny i chrystologii z praktyką kościoła chrześcijańskiego. Jezus Chrystus jako ten, który jest wczoraj, dziś ten sam i na wieki jest Bogiem wywyższonym, który uniżył się w czasie swojej ziemskiej pielgrzymki,
- który przyszedł tutaj po to, aby zbawić wybrany lud
.
- i który przyszedł po to, aby ustanowić konkretne zasady działania kościoła chrześcijańskiego.
Dlaczego rozpoczynam analizę od wersetu ósmego? Dlatego, że jest on niejako tutaj wtrącony. Można powiedzieć, jeśli ktoś nie przeczyta dokładnie tego tekstu, może uznać, że jest on dodany niemal przypadkowo. I doprawdy werset ten mówi więcej niż nam się wydaje. Mówi nam o tym, że Jezus jest Chrystusem, że Jezus jest wcielonym Bogiem, że ponieważ jest wczoraj, dziś taki sam na wieki (), jego istota jest dokładnie taka, jaka jest istota Ojca i Ducha Świętego, to możemy to dodać, ale jednocześnie Jezus jest Chrystusem, czyli Zbawicielem. Zbawicielem swojego kościoła, Zbawicielem, który się nie zmienia i dlatego nie jesteśmy odrzuceni przez niego i potępieni.
Chciałbym ten tekst podzielić na konkretny tematy analizy
- Przedmowa: stan przekleństwa
- Nadzieja w obietnicy, werset 5
- Odwaga w Bogu, werset 6
- Odgórny przykład, werset 7
- Boźa gwarancja, werset 8
- Wniosek: prawdziwa pobożność Kościoła
Zacznijmy od stanu przekleństwa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 17, 2026 | Teologia reformowana
Kalwinista
Jan 8:31 Wtedy Jezus mówił do tych Żydów, którzy mu uwierzyli: Jeśli będziecie trwać w moim słowie, będziecie prawdziwie moimi uczniami.
Jeśli ktoś powie, że pięć punktów kalwinizmu, o których Kalwiniści ciągle mówią, to tylko doktryny wymyślone przez człowieka i późniejszy system, to z zadowoleniem oddamy głos Panu Jezusowi, aby w swoim imieniu ogłosił wszystkie wyznawane przez nas doktryny. Kalwinizm to nie slogan. Nie etykietka. Po prostu własne słowa Jezusa Chrystusa – na temat każdego punktu – w ich wyraźnej sile.
W rzeczywistości Kalwinizm to Ewangelia ogłoszona przez Jezusa Chrystusa, trwanie w której czyni prawdziwymi uczniami i zbawia.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 16, 2026 | Teologia biblijna
Rzym oczyszcza „mętną” wodę Boga
Marek 7:13 Wniwecz obracając słowo Boże przez waszą tradycję, którą przekazaliście. I wiele innych tym podobnych rzeczy czynicie.
Rzymski katolicyzm naucza, że objawione przez Boga słowo Boże było „mętne, a surowa, nieoczyszczona i niefiltrowana mętna woda Boża musi być z czasem oczyszczona przez Magisterium.” W ten sposób religia papieska ustanowiła prymat człowieka nad Bóstwem. Bóg według rzymskich katolików nie może objawić prawdy jednoznacznej, czystej i klarownej, możliwej do zrozumienia. Cudowny, doskonały umysł Boga może jedynie liczyć na pomoc człowieka, aby z niezrozumiałej intelektualno-teologicznej papki oryginalnego przekazu wydobyć na światło dzienne prawidłowe znaczenie.
Omylny bóg rzymskiego katolicyzmu nie mógł objawić Ksiąg Pisma Świętego i musiał liczyć na nieomylne Magisterium, które uczyniło to za niego.
Kłamstwo watykanistów łatwo obnażyć.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 12, 2026 | Egzegezy, Teologia systematyczna
Wprowadzenie
Psalm 139:5-12
5. Otaczasz mnie z tyłu i z przodu i położyłeś na mnie twoją rękę.
6. Zbyt cudowna jest dla mnie twoja wiedza; jest wzniosła, nie mogę jej pojąć.
7. Dokąd ujdę przed twoim duchem? Dokąd ucieknę przed twoim obliczem?
8. Jeśli wstąpię do nieba, jesteś tam; jeśli przygotuję sobie posłanie w piekle, tam też jesteś.
9. Gdybym wziął skrzydła zorzy porannej, aby zamieszkać na krańcu morza;
10. I tam twoja ręka prowadziłaby mnie i twoja prawica by mnie podtrzymała.
11. Jeśli powiem: Na pewno zakryją mnie ciemności, to i noc będzie dokoła mnie światłem.
12. Nawet ciemność nic przed tobą nie skryje, dla ciebie noc świeci jak dzień, ciemność jest jak światłość.
Rozważmy teraz wszechobecność, drugi atrybut Pana Boga prezentowany przez przepiękny Psalm 139. Wszechobecność związana jest z prawdą o Bogu transcendentnym, niezależnym od naszego środowiska. Bóg jest wszędzie w całej swojej pełni istoty a jednocześnie nie jest dotknięty stworzeniem. Bóg widzi wszystko, co jest dowodem Jego Boskości.
Przypomnę tylko, że w herezji islamu, czy też w religii muzułmańskiej allah nie widzi wszystkiego. Allah ma swoje ograniczenia. Nie widzi na przykład co jest pod stołem, czy też na wysokości powyżej 10 000 stóp, jak nauczają niektórzy uczeni muzułmańscy. W surze 3:140-142 pogański wieszcz stwierdził nawet, że allah nie wie kto jest wierzący musi się tego dowiedzieć empirycznie.
Jeśli rana dotknęła was (w Ohud), podobna rana dotknęła również (niewiernych) ludzi. My sprowadzamy te dni na zmianę między ludzi, aby Allah MÓGŁ POZNAĆ tych, którzy wierzą, i wziąć świadków spośród was. A Allah nie miłuje niesprawiedliwych. I aby oczyścić tych, którzy wierzą, a pozbawić błogosławieństw niewiernych. Czy myślicie, że wejdziecie do Ogrodu, podczas gdy allah jeszcze nie poznał tych spośród was, którzy walczą, i nie poznał cierpliwych? [1]
Ponieważ allah nie wie i nie widzi wszystkiego w tej pogańskiej religii można grzeszyć w tzw. ciemnych pokojach. Dzieją się tam potworne, zdeprawowane rzeczy między mężczyznami, kobiet kobietami a nawet dorosłymi i dziećmi w tak zwanych pokojach ciemności, gdzie allah rzekomo nie widzi. Jest to bardzo wyjątkowo zdeprawowana religia. Religia, która bluźni Bogu, mówiąc, że Bóg Abrahama jest właśnie Bogiem muzułmanów. Jest to nieprawda. Chrystus nie jest Bogiem muzułmanów.
Wiemy, że Bogiem Abrahama jest również Syn Boży, ojciec, syn i Duch Święty. I tutaj rzeczywiście przeciwstawiamy naszego Boga koncepcji bożków fałszywych czy też wymyślonych.
Jan 8:56 Abraham, wasz ojciec, z radością pragnął ujrzeć mój dzień. I ujrzał, i radował się.
1 Mojż. 18:2 I podniósł swe oczy, i zobaczył, że naprzeciwko niego stanęli trzej mężczyźni. Gdy ich ujrzał, pobiegł od wejścia do namiotu na ich spotkanie i skłonił się do ziemi.
1 Mojż. 18:13 Wtedy Jahwe (jeden z trzech mężczyzn, Syn Boży przed wcieleniem) powiedział do Abrahama
Jak zauważył Jan Kalwin, sumą wersetów 5-12 jest nauczanie o nieuniknionym sądzie Bożym przeciwko wszelkiej bezbożności:
Dawid popiera tę samą ideę, że jest „niemożliwe, aby ludzie jakimkolwiek podstępem uniknęli oka Boga. [2]
Mimo wszystko muzułmanie wierzą, że unikną wzroku allaha i unikną sądu. Tak samo wierzą ateiści i wyznawcy pseudochrześcijaństwa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 11, 2026 | Reformowany światopogląd, Rzymski katolicyzm
Przedmowa
Obj. 13:2-3
2. A bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, a jej łapy jak u niedźwiedzia, a jej paszcza jak paszcza lwa. I dał jej smok swoją moc, swój tron i wielką władzę.
3. I zobaczyłem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, lecz jej śmiertelna rana została uleczona. I cała ziemia zdziwiła się, i poszła za bestią.
24 października 1648 podpisany przez rzymskich katolików i Protestantów traktat pokojowy kończący Wojnę Trzydziestoletnią w rzeczywistości zakończył wielowiekową tyranię rządów papieskich w dużej części Europy i ustanowił zupełnie nowy system stosunków międzynarodowych znany jako Westfalski Porządek Świata. [1] Na jego mocy papieżowi-Antychrystowi zadano śmiertelną ranę: autorytet papieski został dramatycznie ograniczony, podobnie jak jego wpływy na państwa narodowe Europy.
11 lutego 1929 roku Benitto Mussolini, reprezentujący faszystowski rząd Włoch i kardynał Pietro Gasparri, sekretarz stanu papieskiego, reprezentujący Antychrysta Piusa XI podpisali Traktat Laterański, na mocy którego wskrzeszone zostało kościół-państwo Watykan. Tym samym rozpoczął się proces zasklepiania śmiertelnej rany zadanej bestii przez Wojnę 30 letnią.
Dzięki Traktatowi Laterańskiemu papiestwo krok za krokiem zaczęło odzyskiwać polityczne wpływy. Warto w tym kontekście wspomnieć o gloryfikującym Adolfa Hitlera liście Piusa XII, w którym upatrywał on sojusznika przydatnego w ponownym zatopieniu chrześcijańskiego świata w ciemności papieskiej tyranii w myśl zasady: ein volk ein land ein führer, ein religion. Hitler przegrał wojnę i plany Antychrysta zostały opóźnione, jednakże to nie oznacza, że. papieski głód władzy zniknął. On się jedynie pogłębił.
Bestia przyjęła nową, pokojową ekumeniczno-synkretyczną strategię. Opierając się o postanowienia Traktatu Laterańskiego papież Rzymu i jego kościół domagają się szacunku i posłuszeństwa na całym świecie.Celem papiestwa jest całkowita religijna, polityczna i ekonomiczna dominacja nad światem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 10, 2026 | Egzegezy, Eklezjologia: nauka o kościele, Teologia przymierza, Teologia reformowana
Pusty sakrament?
Kol. 2:10-14
10. I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy;
11. W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego;
12. Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.
13. I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy;
14. Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;
Chrystus, Głowa przymierza łaski, oddał swoje życie za całe przekazane Mu przez Ojca potomstwo, przekazane w wieczności, zanim powstał świat (Efez. 1:4-5; Hebr. 2:13). Potomstwo przekazane Chrystusowi przez Ojca to wybrani z wszystkich narodów, każdej rasy, płci i wieku. To starcy, dorośli, młodzieńcy, małe dzieci, niemowlęta a nawet dzieci w łonach matek. Chrystus w nie mniejszym stopniu oddał życie za wybranych dorosłych niż dzieci i niemowlęta. Zadośćuczynił za wszystkie dzieci obietnicy.
W odpowiednim dla każdego czasie Bóg go regeneruje, usprawiedliwia przypisaną sprawiedliwością Chrystusa i uświęca wlewając nową zasadę życia, wszystko z powodu wymazania obciążającego wykazu przybiwszy go do krzyża. Chrystus w ten sposób jest poręczycielem zbawienia dla każdego wybranego zgodnie z obietnicą: starca, dorosłego, młodzieńca, dziecka, niemowlęcia i dziecka w łonie matki. Z tego powodu wierzymy, że dzieci osób wierzących, niemowlęta, na podstawie obietnicy przymierza nie mniejszym stopniu podlegają sakramentowi chrztu co dorośli.
Z tym nie zgadzają się anabaptyści (tj. wtórnochrzcielnicy), wyznawcy powszechnej religii wymuszający chrzest jedynie osób intelektualnie dojrzałych i wierzących. W tym duchu pewien gorliwy Baptysta poddaje zasadność udzielania sakramentu chrztu dzieciom osób wierzących twierdząc, że jest to zabieg pusty, pozbawiony duchowej rzeczywistości. Co gorsza, żarliwie stwierdza, że obietnice Boże zawarte w sakramencie stosowanym wobec dzieci osób wierzących są bezowocne tak samo jak przymierze, do którego nie mogą należeć:
„Ochrzczone dzieci faktycznie nic nie zyskują względem tych nieochrzczonych. Z tego co się dowiedziałem te dzieci niczego nie otrzymują w praktyce ponieważ deklaracja, że są objęte przymierzem i obietnicami które nic im nie dają są tylko pustymi pojęciami za którymi nic nie stoi.”
W rozumowaniu tym zauważamy, że Boże chrzest przymierza jest niezasadny, ponieważ Boże obietnice są bez wartości. Również chrzest jako znak i pieczęć przymierza nie ma żadnego znaczenia dla ochrzczonych dzieci, ponieważ dzieci w praktyce chrztu niczego nie otrzymują.
Ponieważ powyższe błędne rozumowanie jest reprezentatywne dla anabaptystów, warto je obnażyć stosując do duchowych rzeczy duchową miarę.
(więcej…)
