Trzydziesty Siódmy Dzień Pański: III przykazanie, część 2

utworzone przez | wrz 13, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 101

Czy można jednak przysięgać na imię Boże nie narażając się na Jego gniew?

Tak, o ile zażąda tego zwierzchność bądź też okoliczności zmuszą nas do potwierdzenia wiarygodności i prawdy – na chwałę Boga i dla dobra drugiego człowieka (bliźniego). Taki sposób składania przysięgi jest uzasadniony Słowem Bożym [5 Mojż. 6:13; 10:20; Jer. 4:1-2; Hebr. 6:16] i był stosowany przez świętych tak w Starym, jak i w Nowym Testamencie [1 Mojż. 21:24; 31:53; Joz. 9:15; 1 Sam. 24:22; 1 Król. 1:29-30; Rzym. 1:9; 2 Kor. 1:23; Filip. 1:8; Gal. 1:20].

(więcej…)

Wstęp do studium dogmatyki, część 3: definicje dogmatyki

utworzone przez | wrz 9, 2026 | Teologia systematyczna

Wprowadzenie

2 Tym. 2:7 Rozważ, co mówię, a niech Pan ci da zrozumienie we wszystkim.

Jak dotąd zauważyliśmy, że pojęcie dogmatu nie jest wymysłem ale ma swoje biblijne uzasadnienie. Pierwszy ekumeniczny Synod w Jerozolimie rozważywszy szereg fragmentów Pisma przyjął dogmat o zbawieniu z łaski bez uczynków grzesznika, który dalej był przekazywany wszystkim lokalnym kościołom (A gdy chodzili po miastach, przekazywali im nakazy (δόγματα dogmata) ustanowione przez apostołów i starszych w Jerozolimie, których mieli przestrzegać. Dzieje 16:4). Obserwacja wersetu Dziejów Apostolski wskazuje, że dogmat

  • wynika ze zbiorczej nauki Pisma
    .
  • jest rozpoznany przez kościół rozumiany jako powszechne zgromadzenie
    .
  • ma dla kościoła charakter wiążący
    .
  • jest publicznie proklamowany

W ten części rozważania zwrócimy uwagę na Reformowane i ortodoksyjne definicje pojęcia „dogmatyka”, które jak się okazuje są zbieżne niezależnie od gałęzi Kościoła (Reformowani, Prezbiterianie i Purytanie co do zasady są zgodni w tej kwestii). Z drugiej strony poznamy także definicje błędne: od fałszywych kalwinistów (liberał Schleiermacher, neoortodoks Barth, dialektyk Hendrikus Berkhof) po modernizm które wypaczając definicję dogmatyki otwierają się na nieskończoną ilość błędów egzegetycznych.

(więcej…)

Trzydziesty Szósty Dzień Pański: III przykazanie, część 1

utworzone przez | wrz 6, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 99

Jakie żądanie zawarte jest w trzecim przykazaniu?

Abyśmy nie bluźnili i nie hańbili imienia Bożego przekleństwami [3 Mojż. 24:10-17], fałszywymi [3 Mojż. 19:12] lub zbytecznymi przysięgami [Mat. 5:37; Jak. 5:12], albo też przez fakt przemilczenia lub przez okazanie pobłażania nie stali się współwinnymi tak okropnego grzechu [3 Mojż. 5:1; Prz. 29:24]. Innymi słowy: abyśmy święte imię Boże wypowiadali nie inaczej, jak z bojaźnią i czcią [Psalm 99:1-5; Izaj. 45:23; Jer. 4:2], abyśmy prawdziwie Boga wyznawali [Mat. 10:32-33; Rzym. 10:9-10], wzywali Go [Psalm 50:14-15; 1 Tym. 2:8], a każdym słowem i czynem Jemu oddawali chwałę [Rzym. 2:24; Kol. 3:17; 1 Tym. 6:1].

(więcej…)

Trzydziesty Piąty Dzień Pański: II przykazanie

utworzone przez | sie 29, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 96

Jakie jest Boże żądanie zawarte w drugim przykazaniu?

Bóg żąda, abyśmy nie tworzyli sobie żadnych Jego wizerunków [5 Mojż. 4:15-19; Izaj. 40:18-25; Dzieje. 17:29; Rzym. 1:23, 25] i nie oddawali Mu czci inaczej, jak tylko zgodnie z tym, co sam w swoim Słowie nakazał [3 Mojż. 10:1-7; 5 Mojż. 12:30; 1 Sam. 15:22-23; Mat. 15:9; Jan 4:23-24].

(więcej…)

Wstęp do studium dogmatyki, część 2: konieczność oraz znaczenie dogmatu i dogmatyki

utworzone przez | sie 24, 2026 | Teologia systematyczna

Atak na dogmatykę

1 Jana 5:20 A wiemy, że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali prawdziwego Boga, i jesteśmy w tym prawdziwym, to jest w jego Synu, Jezusie Chrystusie. On jest prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym.

Kwestia poznania Syna Bożego jest kwestią zbawienia. Ci, którzy nie znają Syna nie są zbawieni, zbawieni natomiast znają Syna (Kto ma Syna, ma życie, kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia. 1 Jana 5:12) Poznanie Syna Bożego możliwe jest jedynie przez poznanie obiektywnej prawdy o Synu Bożym. Ta obiektywna prawda może być odnaleziona jedynie w spisanym Słowie, które za pomocą zrozumiałych propozycji i argumentów maluje w naszych umysłach dokładny obraz Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego:

Gal. 3:1 O głupi Galaci! Któż was omamił, abyście nie byli posłuszni prawdzie, was, przed których oczami został wymalowany (προεγράφη proegrafe) Jezus Chrystus i wśród których został ukrzyżowany?

Oznacza to, że publicznie przedstawiony opis (προγράφω prograpfo) Chrystusa był dokładny jak najdoskonalszy, przedstawiający wszystkie detale osoby portret. Zbawienie nie przyszło do Galacjan ani nie przychodzi do nikogo bez znajomości Syna. Stąd Jan pisze mocne słowa: aby mieć społeczność z Synem i Jego kościołem konieczna jest wiedza, akceptacja i zaufanie biblijnemu nauczaniu o Jezusie:

1 Jana 1:3 To, co widzieliśmy i słyszeliśmy, to wam zwiastujemy, abyście i wy mieli z nami społeczność, a nasza społeczność to społeczność z Ojcem i z jego Synem, Jezusem Chrystusem.

To dlatego atak sił ciemności zawsze skierowany był na prawdę. Zniszczenie prawdy oznacza zniszczenie zbawienia.

  • Ebionityzm niszczył prawdę przez odrzucenie Pism Pawła.
    .
  • Gnostycyzm niszczył prawdę przez jej umniejszenie pozabiblijną wiedzą.
    .
  • Rzymski katolicyzm czyni to samo przez tradycję,
    .
  • Zielonoświąkowcy przez pozabiblijne objawienie, sny i wizje.

Arminianizm jest jednak jednym z najgorszych fundamentów ataku na prawdę: z jego ustanowieniem woli człowieka ponad wolą Boga oraz rzekomą zdolnością dochodzenia do prawdy przez zmysły dał podstawę filozofiom empiryzmu Locke’a, sceptycyzmu David Hume’a, idealizmowi transcendentalnemu Immanuela Kanta i wreszcie naukowemu naturalizmowi ewolucyjnemu Darwina.

Wszyscy mają wspólny cel: pozbawić Chrześcijaństwo obiektywnej, propozycyjnej, weryfikowalnej prawdy przez odcięcie od dogmatów wiary. Wszyscy oni śpiewają przy tym wspólny hymn:

Człowiek jest w centrum, człowiek jest Bogiem!

(więcej…)

Trzydziesty Czwarty Dzień Pański: Prawo Boże, I przykazanie

utworzone przez | sie 22, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 92

Jak brzmi Prawo Boże?

I. Ja jestem PAN, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi Egiptu, z domu niewoli. Nie będziesz miał innych bogów przede mną.

II. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą; A okazujący miłosierdzie tysiącom tych, którzy mnie miłują i strzegą moich przykazań.

III. Nie będziesz brał imienia PANA, twego Boga, nadaremnie, gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie.

IV. Pamiętaj o dniu odpocznienia, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; Ale siódmy dzień jest odpocznieniem PANA, twego Boga. W tym dniu nie będziesz wykonywał żadnej pracy – ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twoje bydło, ani twój gość, który jest w obrębie twoich bram. PAN bowiem przez sześć dni stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co jest w nich, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego PAN błogosławił dzień odpocznienia i uświęcił go.

V. Czcij swego ojca i swoją matkę, aby twoje dni były długie na ziemi, którą PAN, twój Bóg, da tobie.

VI. Nie będziesz mordował.

VII. Nie będziesz cudzołożył.

VIII. Nie będziesz kradł.

IX. Nie będziesz fałszywie świadczył przeciw twemu bliźniemu.

X. Nie będziesz pożądał domu twego bliźniego ani nie będziesz pożądał żony twego bliźniego, ani jego sługi, ani jego służącej, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twego bliźniego. [2 Mojż. 20:1-17; 5 Mojż. 5:6-21].

(więcej…)

Wstęp do studium dogmatyki, część 1: zarys ogólny

utworzone przez | sie 11, 2026 | Egzegezy, Teologia systematyczna

Precedens

Dzieje 16:4 A gdy chodzili po miastach, przekazywali im nakazy (δόγματα dogmata) ustanowione przez apostołów i starszych w Jerozolimie, których mieli przestrzegać.

Od wieków Kościół podejmował usilne starania na rzecz usystematyzowania biblijnej teologii i to w konkretnym celu. Słowo Boże zawiera w sobie doktrynę, która musi zostać z niego wydobyta przez właściwą egzegezę, jednakże sam ten proces nie jest ostatecznym dziełem teologa. Doktryna Pisma Świętego często może być kwestionowana przez niedouczonego lub złośliwego teologa, próbującego narzucić swoje subiektywne zrozumienie Pisma. Tak było w przypadku Kościoła w Rzymie, gdzie najwyraźniej niektórzy mąciciele, głosząc własną interpretację Słowa Bożego prowadzili do schizmy.

Rzym. 16:17 A proszę was, bracia, abyście wypatrywali tych, którzy powodują rozłamy i zgorszenia przeciwko tej nauce (διδαχὴν didache – doktrynie), którą przyjęliście; unikajcie ich.

Jakże często możemy usłyszeć pełen pychy głos schizmatyka:

Jestem zainteresowany wyłącznie Słowem Boga czyli Biblią. Dlatego czytam ją od wielu lat i zawsze proszę Boga aby Duch Święty podczas czytania wprowadzał mnie w prawdę Bożą. Nic więcej nie potrzebuję. Nie dbam o Lutra, nie interesuje mnie Kalwin, lekceważę Konfesjami i postanowieniami Soborów.

Schizmatyk wydaje się gorliwy ale na polu teologicznym jest i działa sam. Nie dba o spuściznę Kościoła, nie dba o historię oświecenia Ducha, który działa przecież w Kościele tak samo przez wszystkie wieki, nie dba o jedność w pokoleniowe przekazywanie doktryny, nie zwraca uwagi na nic, poza samym sobą czyniąc się w ten sposób ostateczną wyrocznią interpretacji Słowa Najwyższego Boga.

2 Tym. 2:2 A co słyszałeś ode mnie wobec wielu świadków, to powierz wiernym ludziom, którzy będą zdolni nauczać także innych.

Joel 1:3 Opowiadajcie o tym swoim synom, a wasi synowie niech opowiedzą swoim synom, a ich synowie przyszłemu pokoleniu.

Jer. 6:16 Tak mówi PAN: Stańcie na drogach, spójrzcie i pytajcie o stare ścieżki, gdzie jest ta dobra droga – i idźcie nią, a znajdziecie odpoczynek dla waszej duszy. Lecz powiedzieli: Nie pójdziemy.

1 Kor. 1:10 Proszę więc was, bracia, przez imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, żebyście wszyscy to samo mówili i żeby nie było wśród was rozłamów, ale abyście byli zespoleni jednakowym umysłem i jednakowym zdaniem.

W jaki sposób okiełznać dzikie i fantastyczne nieraz interpretacje kultystów i fanatyków, tak, aby Kościół Chrystusa został należycie przed nimi zabezpieczony? Odpowiedzią na to jest dogmat.

(więcej…)

Trzydziesty Drugi Dzień Pański: Uświęcenie

utworzone przez | sie 8, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 86

Dlaczego musimy spełniać jeszcze dobre uczynki, skoro już zostaliśmy wyzwoleni z niedoli i to bez żadnej własnej zasługi, tylko przez łaskę Jezusa Chrystusa?

Jezus Chrystus, odkupiwszy nas swoją krwią, odnawia nas przez Ducha Świętego na swoje podobieństwo. Dlatego całym naszym postępowaniem okazujemy Bogu wdzięczność za Jego dobrodziejstwa [Rzym. 6:13; 12:1-2; 1 Piotra 2:5-10] i oddajemy Mu chwałę [Mat. 5:16; 1 Kor. 6:19-20]. Ponadto upewniamy się w wierze widząc owoce, jakie ona przynosi [Mat. 7:17-18; Gal. 5:22-24; 2 Piotra 1:10-11], a także chwalebnym przykładem pozyskujemy innych ludzi (bliźnich) dla Chrystusa [Mat. 5:14-16; Rzym. 14:17-19; 1 Piotra 2:12; 3:1-2].

(więcej…)

Trzydziesty Dzień Pański: Godność Wieczerzy

utworzone przez | lip 26, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 80

Na czym polega różnica między Wieczerzą Pańską a Mszą katolicką?

Wieczerza Pańska jest zapewnieniem o całkowitym odpuszczeniu naszych grzechów dzięki ofierze Jezusa, jaką On sam – raz jeden i raz na zawsze – złożył na krzyżu [Hebr. 7:26-27; 9:12, 25-28; 10:10, 12-14, 19-22].

Ponadto zapewnia ona o tym, że dzięki Duchowi Świętemu zostajemy wszczepieni w Jezusa Chrystusa [1 Kor. 6:17; 10:16-17; 12:13; Rzym. 6:5; 11:24], który w ciele swoim przebywa teraz w niebiesiech, po prawicy Ojca [Jan 20:17; Dzieje. 7:55-56; Hebr. 1:3; 8:1], i chce, abyśmy Go – jako takiego – wielbili [Jan 4:21-24; Filip. 3:20; Kol. 3:1; 1 Tes. 1:10].

Tymczasem według (nauki o) mszy, żywi i umarli dostępują odpuszczenia grzechów przez mękę Chrystusową, jeśli Chrystus jest jeszcze codziennie ofiarowywany za nich przez kapłanów. Ponadto zaś – będąc cieleśnie obecny pod postacią chleba i wina – w nich też powinien być uwielbiany. Msza (tak pojmowana) jest więc w gruncie rzeczy zaprzeczeniem jednorazowej ofiary i męki Jezusa Chrystusa i godnym potępienia bałwochwalstwem.

(więcej…)

Dwudziesty Dziewiąty Dzień Pański: Elementy Wieczerzy Pańskiej

utworzone przez | lip 18, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 78

Czy chleb i wino stają się rzeczywistym ciałem i krwią Jezusa Chrystusa?

Nie. Jak podczas Chrztu woda nie zmienia się w krew Jezusa Chrystusa i sama nie oczyszcza nas z grzechów, lecz pozostaje jedynie znakiem i zapewnieniem danym od Boga [Efez. 5:26; Tyt. 3:5; 1 Piotra 3:21], tak i chleb poświęcony podczas Wieczerzy nie staje się ciałem Chrystusa [Mat. 26:26-29], chociaż zgodnie z naturą sakramentów i ich sprawowaniem [1 Mojż. 17:10-11; 2 Mojż. 12:11, 13; 1 Kor. 10:3-4; 1 Piotra 3:21] nazywany jest ciałem Chrystusowym [1 Kor. 10:16-17; 11:26-29].

(więcej…)

Dwudziesty Ósmy Dzień Pański: Wieczerza Pańska

utworzone przez | lip 12, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 75

Dlaczego Wieczerza Pańska ma ci przypominać, pieczętować i jednocześnie upewniać cię, że masz swój udział w jedynej ofierze krzyżowej Jezusa Chrystusa i we wszystkich Jego darach?

Dlatego, że sam Jezus Chrystus nakazał mi – podobnie jak wszystkim wierzącym – jeść łamany chleb i pić z kielicha na Jego pamiątkę. [Mat. 26:26-28; Marek 14:22-24; Łuk. 22:19-20; Jan 6:54-55; 1 Kor. 10:16; 1 Kor. 11:23-25]

Zapewnił przy tym, że:

– Jego ciało było ofiarowane i łamane na krzyżu, a krew przelana za mnie w sposób tak rzeczywisty, jak rzeczywiście na moich oczach łamany jest dla mnie chleb i podawany Jego kielich.

– On w sposób tak rzeczywisty karmi i poi moją duszę swoim ukrzyżowanym ciałem i przelaną krwią, abym żył wiecznie, jak rzeczywiście z rąk sługi Bożego otrzymuję i materialnie spożywam chleb i kielich Pański – dane mi jako niezawodne znaki ciała i krwi Chrystusa.

(więcej…)

Dwudziesty Szósty Dzień Pański: Chrzest i odpuszczenie grzechów

utworzone przez | cze 28, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 69

Dlaczego Chrzest Święty ma ci przypominać i zarazem upewnić cię w tym, że jedna ofiara Jezusa Chrystusa dokonała się dla ciebie?

Dlatego, że sam Jezus Chrystus ustanowił tę zewnętrzną kąpiel [Mat. 28:19], obiecując jednocześnie, że krew Jego i Duch w sposób równie rzeczywisty obmywają duszę moją ze wszelkich nieczystości , tzn. z grzechów, jak woda, która usuwa brud z ciała, obmywa mnie zewnętrznie. [Mat. 3:11; Marek 16:16; Jan 1:33; Dzieje 2:38; Rzym. 6:3, 4; 1 Piotra 3:21; 1 Jana 1:7]

(więcej…)

Dwudziesty Piąty Dzień Pański: Sakramenty

utworzone przez | cze 20, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 65

Skąd się bierze taka wiara, dzięki której należymy do Chrystusa i korzystamy ze wszystkich Jego dobrodziejstw?

Budzi ją w naszych sercach Duch Święty [Jan 3:5; 1 Kor. 2:10-14; Efez. 2:8; Filip. 1:29] przez głoszenie Ewangelii Świętej [Rzym. 10:17; 1 Piotra 1:22-25] i potwierdza przez przyjmowanie sakramentów. [Mat. 28:19-20; 1 Kor. 10:16; 1 Kor. 11:26-28]

(więcej…)

Boża łaska.

utworzone przez | cze 18, 2026 | Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia systematyczna

Stary Testament

4 Mojż. 6:25 Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;

Jako Święty, Bóg jest łaskawy. Termin „łaska”, występujący w Piśmie Świętym, ma wiele różnych konotacji. Jego podstawowym pojęciem, z którego można łatwo wyprowadzić wszystkie inne znaczenia, jest wdzięk, przyjemność lub atrakcyjność. Hebrajskie słowo חֵ֥ן ḥên – łaska pochodzi od czasownika חָנַן hahan, który oznacza „skłonić” i, w piel [hebr. „czasie”], oznacza „uczynić pięknym, przyjemnym, łaskawym”. Rzeczownik ten występuje w Księdze Przysłów

Przysłów 22:11 Kto kocha czystość serca, tego wdzięk (חֵ֥ן hen) warg sprawi, że król będzie jego przyjacielem.

Ten fragment jest znaczący, ponieważ łaska w tym fragmencie ewidentnie oznacza przyjemność. Człowiek czystego serca mówi miłe słowa; jego mowa jest pełna wdzięku, dlatego król z radością go ma w pobliżu i z nim rozmawia. Ale fragment ten informuje nas również, że ta przyjemność i wdzięk mowy nie są powierzchownym pięknem, nie są przyjemnością pochlebstwa, lecz atrakcyjnością i wdziękiem etycznej dobroci i czystości. „Wdzięk warg” ma swoje korzenie w czystości serca. Etycznie czysta mowa jest prawdziwie pełna wdzięku. Podobnie w Psalmie 45

Psalm 45:2 Ty jesteś najpiękniejszym z synów ludzkich; wdzięk (חֵ֭ן hen) rozlał się na twoich wargach, dlatego Bóg pobłogosławił cię na wieki.

Również tutaj „łaska” jest użyta do określenia atrakcyjności i piękna mowy zakorzenionych w etycznej dobroci. W Księdze Przysłów 31 słowo to jest używane do określenia zewnętrznego wdzięku i piękna cielesnej formy, która sama w sobie jest próżna.

Przysłów 31:30 Wdzięk(הַ֭חֵן hahen) jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.

(więcej…)

Dwudziesty Czwarty Dzień Pański: Dobre uczynki

utworzone przez | cze 14, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 62

Dlaczego jednak nasze dobre uczynki nie mogą choćby w części usprawiedliwić nas przed Bogiem?

Sprawiedliwość, która mogłaby się ostać przed sądem, musiałaby być w pełni doskonała, całkowicie zgodna z Prawem Bożym [5 Mojż. 27:26; Gal. 3:10]. Tymczasem nawet najlepsze uczynki w tym życiu są zawsze niedoskonałe i skażone grzechem. [Izaj. 64:6; Rzym. 3:23]

(więcej…)

Szkockie Wyznanie Wiary z 1560 roku

utworzone przez | cze 8, 2026 | Historia chrześcijaństwa, Teologia systematyczna

Dokument Sześciu Janów

Filip. 1:27 Tylko postępujcie jak przystoi na ewangelię Chrystusa, abym czy przyjdę i zobaczę was, czy nie przyjdę, słyszał o was, że trwacie w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę ewangelii;

Szkockie Wyznanie Wiary z 1560 roku spisane zostało przez sześciu przywódców Reformacji Protestanckiej w Szkocji. Tekst Wyznania Wiary był pierwszym podrzędnym standardem dla Kościoła protestanckiego w Szkocji. Wraz z Księgą Dyscypliny i Księgą Porządku Powszechnego, jest on uważany za dokument formacyjny dla Kościoła Szkocji w tamtym czasie [1].

W sierpniu 1560 roku Parlament Szkocji zgodził się na reformę religii w kraju. Aby umożliwić mu podjęcie decyzji, jaka będzie Wiara Reformowana, w celu przygotowania Wyznania Wiary  ustanowił Johna Knoxa nadzorcą nad „Sześcioma Janami” [2]

  • Johnem Winramem
    ,
  • Johnem Spottiswoodem
    ,
  • Johnem Willockiem
    ,
  • Johnem Douglasem i
    .
  • Johnem Rowem,

Konfesja powstała w ciągu czterech dni. 25 rozdziałów Wyznania Wiary przedstawia współczesne wyznanie wiary chrześcijańskiej, tak jak rozumieli ją zwolennicy Jana Kalwina za jego życia. Chociaż Wyznanie Wiary i towarzyszące mu dokumenty były owocem wspólnego wysiłku Sześciu Janów, jego autorstwo przypisuje się zazwyczaj Johnowi Knoxowi.

Chociaż Parlament zatwierdził Wyznanie Wiary 27 sierpnia 1560 r .[3], działając poza postanowieniami Traktatu Edynburskiego, Maria Stuart, katoliczka i morderczyni Protestantów, odmówiła zgody, a Wyznanie Wiary zostało zatwierdzone przez monarchę dopiero w 1567 r., po obaleniu Krwawej Marii [4]. Konfesja pozostała oficjalnym Wyznaniem Wiary Kościoła Szkocji do czasu zastąpienia go Westminsterskim Wyznaniem Wiary 27 sierpnia 1647 r. Jednakże samo Wyznanie Wiary rozpoczyna się od stwierdzenia, że ​​Parlament

„uznaje i zatwierdza [Konfesję] jako zdrową doktrynę opartą na nieomylnej prawdzie słowa Bożego”;

Zatem, choć zmiany w społeczeństwach mogły zmniejszyć jego znaczenie, wierzący uważają, że autorytet jego stwierdzeń nie wynika z aprobaty parlamentu, lecz, jak samo głosi, z

„nieomylnej prawdy słowa Bożego”.

W 1967 roku Konfesja została włączona do Księgi Wyznań Zjednoczonego Kościoła Prezbiteriańskiego w USA, obok różnych innych standardów wyznaniowych, i nadal znajduje się w obecnej Księdze Wyznań Kościoła Prezbiteriańskiego (USA).

Jako Ustawa o ratyfikacji Wyznania Wiary z 1560 r., Konfesja pozostaje częścią prawa szkockiego. [5]

(więcej…)