utworzone przez Reformowani | sie 16, 2018 | Charyzmania
Mormoni
Nad mormonizmem warto się pochylić. Jest to kult, którego wyznanie wiary nosi wiele cech wspólnych do teologii Rzymskich katolików, Adwentystów, zielonoświątkowców, Świadków Russella czy też nowości na polskim rynku chińskiego produktu zwanego Kościółem Boga Wszechmogącego (ci ostatni wierzą np. że Jezus przyszedł powtórnie jako kobieta i mieszka w Kraju Środka…). Wszystkie powyższe religie oparte są o kult jednostki (Papież, Ellen White, Joseph Smith, wspomniany wcześniej kobieta-Jezus, mali bogowie) i uznają pozabiblijne źródła teologii.
Historia mormonizmu ukazuje jak ludzkość potrafi być łatwowierna. W 1830 roku Joseph Smith, założyciel, ogłosił wizję, w której rzekomo Moronai – anioł z nieba, biały mężczyzna i jednocześnie Indianin – wskazał na miejsce ukrycia przez Indian złotych płyt napisanych przez Proroka w 421 roku. Według rewelacji Indianie okazali się być potomkami Żydów. Po zmartwychstwaniu Jezus rzekomo pojawił się na kontynencie amerykańskim a wydarzenia towarzyszące zostały spisane przez Proroka.
Głęboko w lesie Smith wykopał cztery złote tablice oraz magiczne kamienie umożliwiające ich odczytanie. Oczywiście artefakty były zbyt święte aby można je było oglądać gołym okiem, anioł Moronai zabronił ich ujawniania. Był to najnowszy Testament Jezusa Chrystusa. Smith zaprosił do domu bogatego pana Harrisa, który miał spisywać na papierze odczytywane przez Smitha fragmenty tekstu. Ale sam Harris również nie mógł oglądać świętych tablic, dlatego zostały one rzekomo ukryte w kapeluszu, do którego zaglądał Smith. Księgi musiały być odczytywane w ciemności aby duchowe światło mogło działać…
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 15, 2018 | Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm
Czas retrospekcji
εἰδωλολατρεία eidoloatria – oddawanie czci obrazowi, od słów:
εἴδωλον eidolon – w greckich pismach od Homera: obraz, podobieństwo, cokolwiek reprezentujące formę obiektu, rzeczywistego lub urojonego;
λατρεία latreia – służba należna Bogu
Szanowny czytelniku, czy pamiętasz jeszcze czasy odseparowania ewangelików od katolików? Jakieś 35 lat temu było nie do pomyślenia aby jedni i drudzy odprawiali wspólne msze i nabożeństwa, nikomu nawet nie śniło się o spożywaniu eucharystii a wzajemne uznawanie chrztów wodnych trąciło o absurd. Przyczyną tego była głoszona przez katolików inna ewangelia, oparta o łaskę oraz uczynki jako źródło zbawienia.
Dzisiaj, niestety, możemy obserwować analogię do czasów pierwszego chrześcijaństwa. Pierwsze 400 lat istnienia kościoła to okres rozkwitu prawdy, zwalczania herezji, życia w wierze, męczeńskiej śmierci. Jednak w marcu 313 r. Cesarz Konstantyn wydał słynny edykt mediolański, który dał każdej osobie prawo do praktykowania dowolnej religii według własnego wyboru. Wraz z edyktem Konstantyn formalnie uznał chrześcijaństwo i położył kres prześladowaniom. I od tej pory rozpoczął się dramatyczny upadek teologiczny chrześcijaństwa. Już pod koniec V wieku w Kościele widzimy współistnienie ortodoksji i herezji. To był ciągle jeden Kościół, jedna instytucja, jednak obok prawowiernych biskupów byli i heretycy, którzy ostatecznie wspierani politycznie przez Cesarzy wygrali wojnę o prawdę. To oni popierali cielesnych i grzesznych władców, przez co mogli liczyć na przywileje. Z drugiej strony nauczyciele poddający biblijnej krytyce władzę byli konsekwentnie spychani na margines.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 14, 2018 | Rzymski katolicyzm
Spowiedź jak rosyjska ruletka
Definicja spowiedzi dokonana przez papistów zrównuje wyznanie grzechów ludzkiemu agentowi z pokutą; agent Watykanu ma moc odpuszczania grzechów a przez to udzielenia spowiadającemu się czasowej łaski zbawienia. Czasowej, ponieważ popełnienie śmiertelnego grzechu ponownie odcina delikwenta od zbawienia, co wymaga ponownej spowiedzi. Tak więc zbawienie „po katolicku” jest jak gra w rosyjską ruletkę – nigdy nie wiadomo na co się trafi gdy śmierć nadejdzie, łaska z uczynków (oksymoron, sprzeczność okoliczności, por. Rzym. 11:6) czy zatracenie wieczne… Watykańska ruletka będzie nazwą właściwie oddającą ryzyko praktykowania wiary papistów. W ich grze nie ma zwycięzców.
Poniżej definicja sakramentu pokuty w rozumieniu Rzymskich katolików gdzie pośrednikiem do Boga nie jest bilibjny jedyny pośrednik, Pan Jezus (1 Tym. 2:5), lecz rzymski kapłan:
„Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie – spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym elementem tego sakramentu… Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami kapłana Bóg udziela penitentowi „przebaczenia i pokoju”.” – KKK art. 4, 1424 Sakrament pokuty i pojednania
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 13, 2018 | Trynitologia
Słowo uczy że jest jeden Bóg
5 Mojż 6:4 Słuchajże Izraelu: Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest
Nie można czcić nikogo poza Bogiem
2 Mojż. 20:3 Nie będziesz miał bogów innych przede mną
Mamy czcić Syna tak samo jak Ojca
Jan 5:23 Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci i Ojca, który go posłał
Zatem mamy czcić Syna jako Boga, ta sama cześć jaka należy się Ojcu przynależna jest Synowi. Nie można czcić nikogo innego jak Boga o tym mówi 2 Przykazanie. Słowo uczy jasno,że trzy osoby razem są jednym i jedynym Bogiem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 11, 2018 | Greka Koine
Lekcja 5 – 1-sza Deklinacja, Formy żeńskie przedimka określonego, Rzeczowniki żeńskie 2-giej deklinacji, Rzeczowniki rodzaju męskiego 1-szej deklinacji, Rzeczowniki w pozycji atrybucyjnej, Zdania warunkowe
1-sza Deklinacja
Większość rzeczowników pierwszej deklinacji jest rodzaju żeńskiego. Pamiętajcie, że ściśle mówiąc, rdzeń drugiej odmiany rzeczownika ἄνθρωπος to ἀνθρωπο-, a rdzeń λόγος to λογο- . Z tego powodu druga deklinacja jest czasami nazywana deklinacją omikronową. Podobnie pierwsza deklinacja jest czasami nazywana deklinacją alfa . Jej trzony często kończą się na α. Ale tak jak w przypadku drugiej deklinacji, nauczymy się końcówek traktując ostatnią samogłoskę rdzenia jako część zakończenia, a słowo „rdzeń” będziemy używać odnosząc się do rdzenia bez tej końcowej samogłoski.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 10, 2018 | Egzegezy, Hamartiologia: nauka o grzechu, Teologia historyczna
Mat. 26:24 Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o nim napisane, ale biada człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej byłoby dla tego człowieka, aby się nie urodził.
Egzystencjonalne pytanie
Kiedy Judasz był już gotów sprzedać swojego Mistrza i szatan wstąpił w jego serce Chrystus Pan, ciągle nazywając go przyjacielem (aby wypełniły się Pisma, por. Psalm 41:9) wiedząc o zdradzie wygłosił poważne ostrzeżenie o konsekwencji tego czynu. I zawarł w nim bardzo istotne sformułowanie, a mianowicie
biada (temu) człowiekowi… lepiej byłoby dla tego człowieka aby się nie urodził.
Tą jedną krótką wypowiedzią poruszył najważniejsze zagadnienie natury metafizycznej. Odniósł się do natury bytu, do istoty życia i śmierci dając do zrozumienia, że pośmiertna rzeczywistość jaka czekała Judasza będzie wiecznym horrorem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 9, 2018 | Teologia historyczna
Obszar studium
Zajmiemy się starożytnymi błędami, które zaczęły się rozwijać w II i III wieku, choć korzenie niektórych z nich sięgają jeszcze do I wieku. Studium historii Kościoła jest istotne nie tylko ze względu na przekazywaną prawdę ale również z powodu herezji, które się w Kościele rozwijały, ponieważ ich znajomość umożliwi wykrycie ich współczesnych wersji a także ułatwi polemikę.
.
Ostrzeżenia zawarte w Piśmie
Chrystus ostrzegał, że fałszywi prorocy pojawią się w Kościele
Mat. 7:15-16 15 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami. 16 Po ich owocach poznacie ich. Czy zbierają winogrona z cierni albo z ostu figi?
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 9, 2018 | Teologia właściwa: nauka o Bogu, Trynitologia
Groźba idolatrii
Rzym. 1:24-25 Dlatego też Bóg wydał ich nieczystości przez pożądliwości ich serc, aby hańbili swoje ciała między sobą.Oni to zamienili prawdę Bożą w kłamstwo i czcili stworzenie, i służyli jemu raczej niż Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen.
Dlaczego Bóg wydał ludzi na zatracenie? Ponieważ czcili bałwana, wytwór swojej wyobraźni, obraz Boga a nie prawdziwego Boga. Odrzuciwszy prawdę objawienia wybrali oddawanie czci stworzonemu bogu – fałszywej reprezentacji Bożej istoty.
Wiemy, że Bóg ma Boską naturę, która jest wieczna, nieposiadająca początku ani końca, niezmienna. Stąd płynie prosty wniosek, że Bóg nie został stworzony.
Wszyscy zgodzą się, że taką naturę ma Ojciec. Jednak fanatycy i odszczepieńcy będą twierdzić, że Duch Święty nie jest Bogiem lecz jakąś formą bezosobowej energii. Będą też twierdzić, że Jezus Chrystus nie jest Bogiem lecz stworzeniem, człowiekiem, którego Ojciec podniósł do rangi czegoś w rodzaju pół-boga.
Zatem według zwodzicieli Bóg Pisma Świętego jest bardzo podobny do allaha, księżycowego bożka bliskiego wschodu, który jest idolem, wytworem ludzkiej imaginacji. A ponieważ został on stworzony przez umysł człowieka, jest obrazem człowieka. Jednoosobowym bytem. Zupełnie jak człowiek, który go wymyślił.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 7, 2018 | Teologia reformowana
Sposoby zbawienia
W jaki sposób Bóg Ojciec stał się sprawcą naszego zbawienia? Na dwa sposoby: to Ojciec posłał Syna, aby za nas umarł i to Ojciec ukarał Chrystusa za nasze grzechy.
.
Po pierwsze
Z wielu wersetów Biblii jasno wynika, że Ojciec posłał Syna na świat np.
Gal 4:4-5 4 Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem; 5 Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 6, 2018 | Trynitologia
Jedyny Pan
Chrześcijanin ma miłować Boga z całego swojego serca i może mieć tylko jednego Pana i Boga. Chwała należy się tylko Bogu. Za te prawdy nasi bracia przelewali krew, kiedy niezłomnie odstępcza rzymska religia nakazywała wielbienie zjawy zwanej Matką Boską. Poddawani zmyślnym i wyszukanym torturom, paleni na stosie, chrześcijanie oddawali swoje życia z okrzykiem na ustach – Soli Deo Gloria!
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 5, 2018 | Charyzmania, Egzegezy, Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym
Stanowisko zielonoświątkowców
Judy 1:20 Wy jednak, umiłowani, budując samych siebie na waszej najświętszej wierze, modląc się w Duchu Świętym;
Według „teologii” wyznawców ducha zielonoświątkowstwa biblijna fraza „modlić się w Duchu Świętym” oznacza mówienie „na językach” czyli w rzeczywistości mówienie przez nikogo niezrozumiałym bełkotem. Zatem za każdym razem gdy w Piśmie znajdziemy referencję do modlitwy w Duchu, zielonoświątkowiec wczyta tutaj swoje osobiste doświadczenie i powie, że taki fragment dotyczy pentekostalnych glossolaliów. Za chwilę wykazany zostanie absurd takiej interpretacji.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 3, 2018 | Chrześcijańska moralność, Reformowany światopogląd
Jak najbardziej w mocy
1 Mojż. 9:6 Kto przeleje krew człowieka, przez człowieka będzie przelana jego krew, bo na obraz Boga człowiek został stworzony.
Kara śmierci jest jak najbardziej karą biblijną. Różnica między Starym a Nowym Testamentem jest taka, że w tym pierwszym mieliśmy do czynienia z teokracją, gdzie cały naród Izrael był zarządzany przez kastę kapłańską i lewitów, którzy opierali się o Prawo Mojżeszowe będąc też jego egzekutorami.
Obecnie nie jesteśmy pod Prawem Mojżeszowym, jednak kara śmierci nadal powinna być wykonywana na najcięższych przestępcach, czyli mordercach, tyle że nie przez pastorów lokalnego zgromadzenia, lecz organy państwowe.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 2, 2018 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Rzymski katolicyzm
Czym jest modlitwa?
Ludzie wierzący, chrześcijanie, mogą modlić się tylko do Boga. Każdy z nas natychmiast zareaguje widząc rzymskiego-katolika modlącego się do Maryi czyli zmarłej kobiety, nawet jeśli to modlitwa wstawiennicza. Ale ktoś może powiedzieć, że katolicy nie modlą się do Marii lecz tylko proszą ją o wstawiennictwo. Przyjrzyjmy się nieco bliżej biblijnej strukturze modlitwy.
Każda modlitwa powinna zawierać następujące elementy
- Inwokację, czyli wezwanie istoty, do której jest kierowana
- Doksologię, oddanie chwały
- Suplikację, czyli prośbę
Wszystkie trzy występują w modlitwach do Maryi. A to już poważny problem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 1, 2018 | Charyzmania, Egzegezy
Filip. 4:13 Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia.
Zielonoświątkowa interpretacja
Wyrwanie cytatu z kontekstu jest przyczną wielu blednych nauka a nawet herezji. Otóż pozbawienie przez zielonoświątkowców kontekstu powyższego fragmentu może prowadzić do następujących fałszywych nauk:
- mogę grzeszyć bo wszystko mi wolno
- mogę czynić cuda większe niż Jezus i Apostołowie
- jeśli jestem osobą werzącą mogę dokonywać dzieł jakie tylko przyjdą mi do głowy
- mogę prorokować nowe objawienie, itd.
W konsekwencji zielonoświątkowiec jest wewnętrznie przekonany, że moc jaką rzekomo posiada jest nawet większa od mocy Jezusa, wystaczy tylko, żeby samemu się odpowiednio silnie zmotywować do wiary. A gdy przychodzi moment konfrontacji z rzeczywistością okazuje się, że
- cuda jakie rzekomo czyni nie tylko nie są większe od cudów Jezusa i Apostołów, ale nawet mniejsze nie są; z cudami jako takimi nie mają absolutnie nic wspólnego; to raczej efekt samozwiedzenia i wiary w kłamstwo, to żadne cuda (zobacz Większe cuda niż Jezus)
.
- rzekome proroctwa są produktem hardości serca, nie sprawdzają się, teologia pochodząca z tego źródła jest antybiblijna (zobacz Zachęcający do fałszywego prorokowania, strzeżcie się)
.
- szereg niepowodzeń skutecznie uczy, że nie wszystko co przyjdzie do głowy, nie każde przedsięwzięcie może zostać zrealizowane (zobacz Nie będziesz mówił fałszywego świadectwa)
.
- życie w grzechu czyli antynomianizm, to prosta droga do wielu problemów duchowych a nawet do zatracenia
Wychodzi na to, że wszystko, o jakim mowa w Liście do Filipian posiada o wiele węższy zakres znaczeniowy niż podaje to interpretacja neomontanistów.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | sie 1, 2018 | Rzymski katolicyzm
Problem Watykanu
Problem jest taki, że Rzym mówi że ma autorytet definiowania co jest Pismem, ustanawiać kanon Pisma oraz interpretować Pismo bezbłędnie. A zatem gdy interpretuje Pismo nie można tego poprawić. Rzym także definiuje co jest tradycją, jaki jest zasięg tradycji, jakie pisma Ojców Kościoła należy uznawać za tradycję a jakie odrzucać. Oraz również rości sobie prawo bezbłędnej interpretacji tej tradycji. Jak możesz być pod autorytetem dwóch rzeczy które zależą od ciebie, definicja i interpretacja? Twierdzę, że to niemożliwe. Ostatecznym autorytetem Kościoła Rzymskokatolickiego jest sam Kościół Rzymskokatolicki. Tak więc w gruncie rzeczy Rzym prowadzi monolog z samym sobą. Nie ma tam dialogu z Pismem czy tradycją, tego tam nie ma. Przez ostatni czas, od czasów Reformacji, jeśli przyjrzysz się co Rzym zdefiniował jako dogmaty, nie było to nic co wyjaśniło doktryny zbawienia czy czegokolwiek takiego.”
Jakie są trzy wielkie dogmaty zdefiniowane przez Rzymski Katolicyzm od czasu Reformacji?
1. 1854 – Niepokalane Poczęcie Maryi
2. 1870 – Nieomylność papieża
3. 1950 – Wniebowzięcie Maryi
Są to doktryny całkowicie spoza biblijnego objawienia, a szczególnie dwie ostatnie również spoza tradycji wczesnego kościoła.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 31, 2018 | Teologia reformowana, Trynitologia
O usprawiedliwieniu i życiu w świętości
Rzym. 8:24-36 24. Nadzieją bowiem jesteśmy zbawieni. A nadzieja, którą się widzi, nie jest nadzieją, bo jakże ktoś może spodziewać się tego, co widzi? 25. Ale jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, to oczekujemy tego z cierpliwością. 26. Podobnie i Duch dopomaga naszej słabości. Nie wiemy bowiem, o co powinniśmy się modlić, jak trzeba, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach. 27. A ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, ponieważ według woli Boga wstawia się za świętymi. 28. A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga. 29. Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi. 30. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił. 31. Cóż więc na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam? 32. On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał go za nas wszystkich, jakże nie miałby z nim darować nam wszystkiego? 33. Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. 34. Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami. 35. Któż nas odłączy od miłości Chrystusa? Czy utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? 36. Jak jest napisane: Z powodu ciebie przez cały dzień nas zabijają, uważają nas za owce przeznaczone na rzeź.
Wspaniałą prawdę o Trójjedynym Bogu możemy dostrzec w 8 rozdziale listu do Rzymian, który objawił ponadnaturalną prawdę o wstawiennictwie drugiej i trzeciej Osoby Boga (Syna i Ducha) do Ojca. Zanim zrozumiemy, że zbawienie człowieka jest tylko i wyłącznie w ręku Bożym i nie jest od niego zależne trzeba przyswoić sobie podstawowe soteriologiczne prawdy Biblijne.
Konfesja Belgijska Artykuł XXVI Wyłączne wstawiennictwo Chrystusa
.
Wierzymy, że nie mamy żadnego innego dostępu przed oblicze Boga, jak tylko przez jedynego Pośrednika i Orędownika – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego, który stał się człowiekiem, zjednoczywszy w jednej osobie natury boską i ludzką, abyśmy mieli dostęp przed oblicze Bożego Majestatu, który w przeciwnym razie byłby dla nas zasłonięty. Jednak ten Pośrednik, którego Ojciec wyznaczył do mediacji między sobą a nami, nie powinien w żaden sposób trwożyć nas swoim majestatem, ani też sprawiać w nas chęci szukania innego według naszego upodobania
Wiemy, że Bóg Ojciec jest Tym, który usprawiedliwia zbawionych choć nie pozostawia grzechu bez kary. Stało się to możliwe dzięki zastępczej śmierci Chrystusa na krzyżu za wszystkie grzechy wszystkich wybranych do zbawienia ludzi od początku do końca świata. Tam właśnie grzechy wszystkich wybranych zostały przypisane Chrystusowi i odwrotnie, sprawiedliwość Chrystusa została przypisana wszystkim, którzy mieli uwierzyć w Niego.
2 Mojż. 37:6-7 6 Wtedy przechodził Jahwe przed nim i wołał: Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i litościwy, nieskory do gniewu, a bogaty w miłosierdzie i prawdę; 7 Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, przebaczający nieprawość, przestępstwo i grzech, lecz nieusprawiedliwiający winnego, nawiedzający nieprawość ojców na synach i na synach ich synów do trzeciego i czwartego pokolenia.
.
4 Mojż. 14:18 Jahwe nierychły do gniewu i pełen wielkiego miłosierdzia, przebaczający nieprawość i przestępstwo, który nie uniewinnia winnego, lecz nawiedza nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia.
.
2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.
.
Filip. 3:9 (abyśmy mogli) znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 30, 2018 | Egzegezy
Kol. 1:1 Paweł, apostoł Jezusa Chrystusa z woli Boga, i Tymoteusz, brat;
…Paweł…
Należał do plemienia Beniamina. Był to człowiek prawdopodobnie niskiego wzrostu (przydomek mały) i o urodzie poniżej przeciętnej (2 Kor. 10:10). Najwcześniejszy wizerunek Apostoła Pawła znajduje się na medalionie z cmentarza Domitilla z trzeciego wieku. Jego głowa jest nieco łysawa, posiada bujną kędzieżawą brodę wysokie czoło i wydatny nos. W apokryficznych Dziejach Pawła i Tekli Tytus podaje oczekującemu na Pawła taki oto opis Apostoła:
„mały, łysy, z długimi nogami, dobrze zbudowany, z brwiami, które się spotkały, raczej z długim nosem i pełen łaski.”
Pochodził z Tarsu, był Żydem, wykształconym w zakonie przez najbardziej szanowanego nauczyciela z faryzeuszy, Gamaliela (Dzieje 5:34-35), mówił płynnie po grecku oraz ze strony ojca był obywatelem Rzymu. Był także członkiem najostrzejszego stronnictwa religijnego wśród Żydów, czyli faryzeuszy.
Dzieje 22:3 Jestem Żydem, urodzonym w Tarsie w Cylicji, lecz wychowanym w tym mieście, u stóp Gamaliela, starannie wykształconym w prawie ojczystym
.
Dzieje 21:37 A gdy Paweł miał być wprowadzony do twierdzy, zapytał dowódcę: Czy wolno mi coś do ciebie powiedzieć? A on odpowiedział: Mówisz po grecku?
.
Dzieje 22:27-28 27 Dowódca podszedł i zapytał go: Powiedz mi, czy ty jesteś Rzymianinem? A on odpowiedział: Tak. 28 I powiedział dowódca: Ja kupiłem to obywatelstwo za wielką sumę. Paweł zaś rzekł: A ja mam je od urodzenia.
Tars: Było to najważniejsze rzymskie miasto Cylicji, położone na brzegu rzeki Kydnos, niedaleko granicy z Azją Mniejszą oraz Syrią. Stanowiło ważne centrum handlu i edukacji.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 30, 2018 | Egzegezy
Geografia
Kolosy znajdowały się w Frygii, w Azji Mniejszej 15 km na południowy wschód od Laodycei na drodze przez dolinę Lycus między Sardeis i Celaenae. Stolicą tego terytorium był Efez, położony w pobliżu zachodniego wybrzeża półwyspu. Około 190 km w głębi lądu znajdowały się trzy miasta:
- Laodycea
- Hierapolis
- Kolosy
Kolosy były położone w dolinie rzeki Lycus. Laodycea i Hierapolis stały po przeciwnych stronach doliny, około 10 km od siebie. Kolosy znajdowały się około 20 km dalej na wschód, nad samą rzeką.
W książce o Kolosach Herodot opisuje, w jaki sposób „rzeka Lycos wpada do otworu ziemi i znika z widoku, a następnie po upływie około pięciu stadiów pojawia się ponownie, a ta rzeka również wpływa do Maiandera.” Pomimo zdradziecko niejednoznacznej kartografii i historii, Kolosy wyraźnie odróżniono we współczesnych badaniach od pobliskiej Chonae (Χῶναι), obecnie nazywanej Honaz. Ruiny Kolosów leżą 3 km na północ od tej miejscowości.
2440 metrów nad Kolosami wznosiła się góra Kadmos.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 27, 2018 | Charyzmania, Egzegezy
Zielonoświątkowa interpretacja
Obj. 19:10 I upadłem mu do nóg, aby oddać mu pokłon, lecz powiedział mi: Nie rób tego, bo jestem sługą razem z tobą i twoimi braćmi, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon, bowiem świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.
Posiadający ducha neomontanizmu zielonoświątkowcy wierzą, że wszyscy zbawieni przez Jezusa powinni prorokować. Zdolność ta jest rozumiana jako:
- głoszenie nowej, objawionej przez Ducha Świętego pozabiblijnej teologii
- objawienie prawidłowej interpretacji tekstu Pisma bez potrzeby jego studiowania
- przepowiadanie przyszłych wydarzeń
Przejawianie tych zdolności jest w ich mniemaniu dowodem na zbawienie. Kto ma ducha proroctwa, ten ma Jezusa. Kto prorokuje, ten jest zbawiony. Z drugiej strony kto nie prorokuje, ten nie ma Ducha Świętego i nie jest zbawiony.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 26, 2018 | Ekumenizm, Zgubna droga
Kościół a bramy piekieł
„Prawdopodobnie najgorszą rzeczą jaką można zrobić w świetle faktu, że czasami doktryna wprowadza podziały, to odrzucić doktrynę. To tak, jakby powiedzieć: prawda Boża się nie liczy i broń Boże abyśmy mieli kiedykolwiek posiadać doktrynę w kościele ponieważ jeśli ktoś się przez nią zdenerwuje lub zostanie przez nią urażony, będziemy mieli podział w kościele. Kościół, który nigdy się nie troszczy o doktrynę jest martwym kościołem.” –R.C. Sproul
Świat będący pod panowaniem uzurpatora czyli szatana jest wrogiem wszystkiego co zwiąane ze świętym Bogiem a Kościół będący oblubienicą Chrystusa jest szczególnie przez przeciwnika znienawidzony. Dopóki istnieje Kościół na ziemi, dopóty będzie on zaangażowany w bezpardonową walkę. Będzie narażony na ataki doktrynalne, fałszywych nauczycieli, fałszywych przywódców, odszczepieństwa oraz prześladowania niejednokrotnie prowadzące do eksterminacji całych populacji chrześcijańskich, jak ma to miejsce chociażby w krajach muzułmańskich. Ale nie tylko to. Jezus przepowiedział, że chrześcijanie będą zabijani przez odstępcze religie, które w swoim mniemaniu służą Bogu Jahwe.
Oto bramy piekieł
Źródło prześladowań
Obj. 12:17 i (smok – szatan) odszedł, aby walczyć z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Jezusa Chrystusa
.
Herezje
2 Piotra 2:1 wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy potajemnie wprowadzą herezje zatracenia
.
Więzienie za wiarę
Obj. 2:10 Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście byli doświadczeni, i będziecie znosić ucisk
.
Morderstwa na tle religijnym
Obj. 2:13 Znam twoje uczynki i wiem, gdzie mieszkasz – tam, gdzie jest tron szatana – a trzymasz się mojego imienia i nie wyparłeś się mojej wiary nawet w dniach, gdy Antypas, mój wierny świadek, został zabity u was, tam, gdzie mieszka szatan.
.
2 Kor. 4:11 Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa,
.
Jan 16:2 owszem, nadchodzi godzina, że każdy, kto was zabije, będzie sądził, że pełni służbę dla Boga.
(więcej…)
