Czterdziesty Trzeci Dzień Pański: IX przykazanie

Katechizm Heidelberski

Pytanie 112

Jakie żądania zawarte są w dziewiątym przykazaniu?

Abym przeciwko nikomu nie świadczył fałszywie, cudzych słów nie przekręcał, nikogo nie obmawiał, nie oczerniał, nie przyczyniał się lekkomyślnie do potępienia kogokolwiek bez uprzedniego wysłuchania go [Psalm 15; Przysłów 19:5, 9; 21:28; Mat. 7:1-2; Łuk. 6:37; Rzym. 1:28-32], unikał kłamstwa i oszustwa, które są dziełem diabła [3 Mojż. 19:11-12; Przysłów 4:24; 12:22; 13:5; Jan 8:44; Obj. 21:8]. Jeśli nie chcę ściągnąć na siebie wielkiego gniewu Boga, muszę być wierny prawdzie, głosić ją i wyznawać szczerze zarówno przed sądem, jak i w innych okolicznościach [1 Kor. 13:6; Efez. 4:25] a także ze wszystkich sił bronić godności i dobrego imienia drugiego człowieka (bliźniego) [1 Piotra 3:8-9; 4:8].
.

Konfesja Belgijska

Artykuł VII

Wystarczalność Pisma Świętego jako jedynego autorytetu w sprawach wiary

Wierzymy, że to Pismo Święte zawiera całą wolę Bożą i że odpowiednio naucza wszystkiego, co jest potrzebne człowiekowi do zbawienia [1]. Skoro dokładnie opisuje sposób, w jaki powinniśmy czcić Boga, nie wolno nikomu, choćby był nawet apostołem, nauczać odmiennie [2] do nauki Pisma – choćby to był nawet anioł z nieba, jak powiedział apostoł Paweł [3]. Skoro zakazano dodawania lub ujmowania treści Bożego Słowa [4], zatem nauki w nim zawarte są doskonałe i kompletne pod każdym względem.

Nie możemy też przyznać żadnym ludzkim pismom, choćby ich autorzy byli najbardziej pobożni, podobnego znaczenia co Pismu Świętemu [5]. Nie możemy też uznać żadnego zwyczaju, opinii większości, spuścizny starożytności albo dziedzictwa czasu i ludzkości bądź soborów, dekretów lub ustaw na równi z prawdą Bożą [6], gdyż jest ona ponad wszystkim i ponieważ każdy człowiek jest ze swej natury kłamcą [7] – marniejszym niż sama marność. Dlatego kategorycznie odrzucamy wszystko to, co nie zgadza się z tym nieomylnym standardem [8], jak nas pouczają apostołowie: badajcie duchy, czy są z Boga [9]. I na innym miejscu: Jeżeli ktoś przychodzi do was i nie przynosi tej nauki, nie przyjmujcie go do domu [10].

[1] Rzym. 15:4; Jan 4:25; 2 Tym. 3:15-17; 1 Piotra 1:1; Przysłów 30:5; Obj. 22:18; Jan 15:15; Dzieje. 2:27
[2] 1 Piotra 4:11; 1 Kor. 15:2-3; 2 Tym. 3:14; 1 Tym. 1:3; 2 Jana 10
[3] Gal. 1:8-9; 1 Kor. 15:2; Dzieje. 26:22; Rzym. 15:4; 1 Piotra 4:11; 2 Tym. 3:14
[4] 5 Mojż. 12:32; Przysłów 30:6; Obj. 22:18; Jan 4:25
[5] Mat. 15:3; 17:5; Marek 7:7; Izaj. 1:12; 1 Kor. 2:4
[6] Izaj. 1:12; Rzym. 3:4; 2 Tym. 4:3-4
[7] Psalm 62:9
[8] Gal. 6:16; 1 Kor. 3:11; 2 Tes. 2:2
[9] 1 Jana 4:1
[10] 2 Jana 10

Kanony z Dort

Zakończenie

Oto jasne, proste i szczere przedstawienie prawowiernej nauki zawartej w pięciu artykułach, które kwestionowano w Kościołach belgijskich, oraz odrzucenie błędów jakimi były one przez pewien czas niepokojone. Synod wyznaje, iż nauka ta pochodzi ze Słowa Bożego i jest zgodna z wyznaniem wiary Kościołów reformowanych. Stąd też jasno widać, że niektórzy, którym takie postępowanie w żaden sposób nie przystoi, pogwałcili wszelką prawdę, sprawiedliwość i miłość chcąc przekonać ogół do następujących błędów:

• że nauka Kościołów Reformowanych dotycząca predestynacji wraz z dołączonymi do niej punktami, przez swój geniusz i nieuchronny kierunek, odwodzi umysły ludzi od wszelkiej pobożności i religii;
  .
• że jest ona opium podawanym przez ciało i diabła; warownią szatana, w której czai się on na wszystkich i z której zadaje rany tłumom ludzi, i wielu przeszywa śmiertelnie zarówno strzałami rozpaczy jak i poczucia bezpieczeństwa;
  .
• że ta nauka czyni Boga niesprawiedliwym, tyranem, obłudnym i sprawcą grzechu;
  .
• że jest ona niczym innym jak tylko interpolowanym stoicyzmem, manicheizmem, libertynizmem, turcyzmem;
  .
• że sprawia, iż ludzie czują się bezpieczni w ciele ponieważ są przekonani przez nią, że nic nie może przeszkodzić zbawieniu wybranych, pozwala im żyć tak, jak im się podoba; i dlatego też mogą bezpiecznie popełniać wszelkiego rodzaju ohydne przestępstwa;
  .
• że jeśli nawet potępieni będą prawdziwie wypełniać wszystkie uczynki świętych, to ich posłuszeństwo w najmniejszym stopniu nie przyczyni się do ich zbawienia;
  .
• że ta sama nauka naucza, że Bóg arbitralnym aktem swej woli, bez najmniejszego względu na jakikolwiek grzech, przeznaczył większą część świata na wieczne potępienie i dla tego właśnie też celu stworzył ich;
• że tak samo jak wybranie jest źródłem i przyczyną wiary i dobrych uczynków, tak i potępienie jest przyczyną niewiary i bezbożności;
  .
• że wiele niewinnych dzieci wiernych jest odrywanych od piersi matek i tyrańsko wrzucanych do piekła: tak że ani chrzest ani modlitwy Kościoła przy ich chrzcie nie przynoszą im żadnej korzyści”.

Idą oni dalej i sugerują wiele innych rzeczy tego samego rodzaju, których Kościoły reformowane nie tylko nie uznają, lecz którymi się z całej duszy brzydzą.

Dlatego też obecny synod w Dordrechcie w imieniu Pana usilnie prosi tych, którzy pobożnie wzywają imienia naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, aby osądzili wiarę Kościołów Reformowanych nie na podstawie oszczerstw, jakimi się ją z każdej strony obrzuca, ani na podstawie prywatnych opinii kilku dawnych i współczesnych nauczycieli, często oszukańczo cytowanych, bądź przekręconych i wykładanych w znaczeniu zupełnie sprzecznym z ich zamiarem; lecz na podstawie publicznego wyznania samych Kościołów, i z niniejszej deklaracji prawowiernej nauki, potwierdzonej jednomyślną zgodą każdego z osobna i wszystkich razem ojców całego synodu. Ponadto synod ostrzega oszczerców, aby zastanowili się nad strasznym sądem Bożym, jaki ich czeka z powodu szerzenia fałszywego świadectwa przeciwko wyznaniu wiary tak wielu Kościołów, za trapienie sumień słabych, oraz za działania zmierzające do podważenia wiarygodności społeczności prawdziwie wiernych.

Na koniec synod napomina wszystkich braci w Ewangelii Chrystusa aby postępowali pobożnie i religijnie w odniesieniu do tej nauki, zarówno na uniwersytetach jak i w kościołach; aby nauczali jej zarówno w piśmie jak i w rozmowach na chwałę Bożego imienia, ku świętości życia, dla pocieszenia dusz utrapionych; by ukierunkowali poprzez Pismo Święte — na podobieństwo wierze — nie tylko swe uczucia, lecz także język, i aby stronili od tych wszystkich wyrażeń, które przekraczają granice jakie należy przestrzegać dla zapewnienia rzeczywistego sensu Pisma Świętego, które mogłyby dać zuchwałym sofistom słuszny powód do gwałtownego atakowania, bądź nawet zniesławiania nauki Kościołów Reformowanych.
.

Zobacz w temacie

• Czterdziesty Drugi Dzień Pański: VIII przykazanie
  .
• Co to jest prawda?
• Czym jest podstęp i oszustwo?
• Obmowa
• Zniesławienie
• Herezja sprawiedliwego oszustwa
• Prostolinijny chrześcijanin
• Osądzanie: Obowiązek chrześcijanina
• Mantra zwodzicieli: polemika na terytorium wroga
• Zniesienie prawdy, część 1
• Białe kłamstwa Jamesa White a zakończenie Ewangelii Marka
• Białe kłamstwa wyższej krytyki tekstu
• Ewolucja: Kłamstwo węża
• Arminianizm: podstępny bękart Jezuitów
• Podstępna polityka Rzymu