utworzone przez Reformowani | lip 24, 2018 | Teologia reformowana
Walka ignoranta z chochołem
Dave Hunt nie zwalcza Kalwinizmu lecz nauki, które sam wymyślił i nadał im nazwę Kalwinizm. W swojej ignorancji nawet nie pofatygował się aby przeczytać argumentacji reformatorów.
James White: Myślę, że pierwszą kwestią, którą musimy dziś omówić na żywo, jest kwestia monergizmu i synergizmu. Monergizm to pogląd, twierdzący że istnieje jedna siła, która doprowadza do zbawienia a przeciwny mu jest synergistyczny punkti widzenia, który postrzega zbawienie jako współpracę opartą na współdziałaniu dwóch sił: człowieka i Boga. I powód, dla którego podniosłem to Dave, jak wspomniałem w moim liście jest taki, że pan Sungesis reprezentując perspektywę rzymsko-katolicką bardzo mocno zaatakował reformowany nacisk na suwerenność łaski Bożej. I myślę, że moje pierwsze pytanie jest, w świetle twojego artykułu i faktu, że twój artykuł bardzo mocno odrzuca ideę nieodpartej łaski, (a my zajmiemy się czytaniem niektórych sekcji tutaj i zachęcam cię przeczytać te sekcje, które chcesz przeczytać, w świetle tego, że ty i ja reagujemy na jeden z kluczowych problemów Reformacji w w inny sposób) – w istocie moje pierwsze pytanie brzmiałoby: czy myślisz, że reformatorzy Marcin Luter i Jan Kalwin popełnili błąd, podkreślając śmierć człowieka w grzechu i absolutną konieczność – nie tylko konieczności, ale wystarczalność łaski Bożej, aby doprowadzić człowieka do zbawienia?
Dave Hunt: Po pierwsze James, jestem bardzo nieświadomy reformatorów. Nie miałem czasu, aby ich przeczytać. Zapisali tony stronic jak mniemam. Lubię udawać, że wróciliśmy do czasów Apostołów, zanim te wszystkie rzeczy zostały napisane i lubię iść do Biblii. Zatem czy Reformatorzy powiedzieli to, czy tamto, nie wiem.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 24, 2018 | Rzymski katolicyzm, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Katolickie dodatki do ewangelii
Gal. 5:4 Pozbawiliście się Chrystusa wszyscy, którzy usprawiedliwiacie się przez prawo; wypadliście z łaski.
Są na świecie rzeczy, które się nawet największym Apostołom nie śniły. Gdyby przykładowo Apostoł Paweł, który tak srogo zganił Galatów za dodanie jednego wymogu do Ewangelii, zobaczył wyznanie wiary rzymskiego katolicyzmu – osiwiałby. Jak dalece organizacja watykańska odeszła od prostoty nauki Jezusa głoszącej zbawienie z łaski bez jakichkolwiek uczynków?
Życie chrześcijanina byłoby o wiele lżejsze, gdyby nie musiał zajmować się problemem rzymskiego katolicyzmu. Spójrzmy prawdzie w oczy: w swoim kraju miałby on o wiele więcej otwartych drzwi, gdyby nie mówił tego, co mówi, i nie robił tego, co robi w związku z rzymskim katolicyzmem. I właśnie tutaj pojawia się problem. List do Galacjan wciąż znajduje się w Nowym Testamencie. Gdyby nie było go w kanonie Pisma Świętego, być może można byłoby jakoś uciec od tego problemu.
Galacjanie dodali jedną rzecz do Ewangelii, a Paweł powiedział im: jesteście anathema, czyli przeklęci.
Kiedy patrzymy na to, co Rzym dodał do Ewangelii, widzimy nie tylko naukę o mszy, ale także czyśćcu i odpustach. Rzymskokatoliccy księża podczas święceń są określani mianem alter Christus (drugiego Chrystusa). Przypisuje się im sakramentalne prawo odpuszczania grzechów i udzielania sakramentu pokuty, a także kontrolę nad kanałami łaski poprzez sakramenty oraz wiele innych uprawnień i prerogatyw.
Kiedy patrzymy na to wszystko, dochodzimy do wniosku, że Galacjanie nawet nie wyobrażali sobie, by dodać do Ewangelii tyle, ile Rzym dodał do niej na przestrzeni wieków. Skoro dodanie jednej rzeczy do Ewangelii spotkało się z Bożą anatemą, to jak należy ocenić dodanie dziesiątek rzeczy?
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 23, 2018 | Sabatarianie i legaliści, Teologia biblijna
Z nienawiści do Bożej prawdy
Mat. 23:15 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morza i lądy, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy się nim stanie, czynicie go synem piekła dwa razy takim jak wy sami.
Niektórzy szabatarianie nienawidzą Pisma Świętego, ponieważ stoi im ono kością w gardle. Ci z nich, którzy pragną z całego serca zachowywać dni, tygodnie i lata, poddawać się restrykcjom żywnościowym oraz stosować zniesione przez Nowy Testament nakazy Prawa co do ubioru i szabatu mają trudny orzech do zgryzienia, gdy czytają Listy Apostoła Pawła. I albo tworzą wynaturzone teologiczne interpretacje jego Pism albo idą na skróty. Najłatwiej jest bowiem ogłosić Pawła heretykiem i fałszywym nauczycielem, a wszystko, czego był autorem, wyeliminować z kanonu.
Przez to odrzucają:
- List do Rzymian,
- 1 i 2 List do Koryntian,
- List do Galacjan,
- List do Efezjan,
- List do Filipian,
- List do Kolosan,
- 1 i 2 List do Tesaloniczan,
- 1 i 2 List do Tymoteusza,
- List do Tytusa,
- List do Filemona,
- List do Hebrajczyków (jako napisany przez kogoś z otoczenia Pawła),
- Dzieje Apostolskie (napisane przez Łukasza, przyjaciela Pawła),
- Ewangelię Łukasza (znowu Łukasz autorem),
- 2 List Piotra (bo uwiarygadnai dzieła Apostoła Pawła jako natchnione Pismo Święte)
- i Ewangelię Marka (ponieważ był przyjacielem Pawła).
Razem 18 Ksiąg
Do dyspozycji pozostaje im: Ewangelia Mateusza, Ewangelia Jana, 1 List Piotra, List Judy, List Jakuba, 1, 2 i 3 List Jana, Apokalipsa. Razem 9 Ksiąg
Zwykle kryje się za tymi poglądami często negowanie Boskości Chrystusa i Ducha Świętego, wiara w płaską ziemię jako dogmat wiary, wiara w tajemne teorie spiskowe, wiara w zbawienie przez Prawo Boże, zmuszanie nie-Żydów do przestrzegania 613 przykazań Prawa Bożego. Dlatego właśnie według nich Paweł Apostoł był fałszywym Apostołem oszukanym przez diabła.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 22, 2018 | Greka Koine
Lekcja 4 – Przymiotniki drugiej deklinacji , Pozycje atrybucyjne i orzecznicze , Przymiotniki jako rzeczowniki, Zasada Granvile Sharpa
Przymiotniki
Przymiotnik …
- może być męski, żeński lub nijaki
- zgadza się z rzeczownikiem, który modyfikują pod względem liczby, przypadku i rodzaju
- są odmieniane w podobny sposób jak rzeczowniki
Konwencja o zapisywaniu przymiotników w leksykonie
Podobnie jak w przypadku rzeczowników, po każdym przymiotniku występuje kilka liter.Ale znaczenie tych liter jest inne w przypadku przymiotników.Pierwszy przymiotnik na liście słów wygląda następująco:
ἀγαθός, -όν
Słowo to ἀγαθός . Jest rodzaju męskiego, w mianowniku, liczbie pojedynczej. Jednak przy modyfikowaniu rzeczownika rodzaju nijakiego miałby on końcówkę rodzjau nijakiego ἀγαθόν . Wskazuje na to końcówka -όν.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 20, 2018 | Rzymski katolicyzm
Imiona ludzkiego idola
„Tam, gdzie panuje kłamstwo i oszustwo, nie ma Kościoła.”– Jan Kalwin, Instytuty IV, 2:1
Rzymski katolicyzm twierdzi, że jest prawdziwym kościołem Boga. Jego członkowie mają być posłuszni biskupowi Rzymu, który nazywany jest
- Ojcem Świętym
.
to przywłaszczenie imienia Boga
Jan 17:11 A nie jestem już na świecie, ale oni są na świecie, a ja idę do ciebie. Ojcze święty, zachowaj w twoim imieniu tych, których mi dałeś, aby byli jedno jak i my.
.
to złamanie nakazu Pańskiego
Mat. 23:9 I nikogo na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem. Jeden bowiem jest wasz Ojciec, który jest w niebie.
.
- Następcą Świętego Piotra
.
według Pisma Apostołowie (a konkretnie przekazana przez nich nauka), byli fundamentem, na którym Kościół został założony; fundament kładzie się raz i nie ma mowy o kładzeniu fundamentu na kolejnych piętrach budowli – zatem urząd Apostoła był wyjątkowy i należał wyłącznie do okresu wczesnochrześcijańskiego; nie ma mowy o sukcesji apostolskiej
Efez. 2:20 Zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus
.
Efez. 3:4-5 4 Dlatego czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy Chrystusa; 5 Która w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha;
.
- Księciem Apostołów
.
to złamanie zasady równości braterskiej
Mat. 23:8 Ale wy nie nazywajcie się Rabbi. Jeden bowiem jest wasz Mistrz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi.
.
to złamanie struktury Biblijnego zarządzania Kościołem
Łuk. 22:25-26 25 Lecz on powiedział do nich: Królowie narodów panują nad nimi, a ci, którzy sprawują nad nimi władzę, nazywani są dobroczyńcami.26 Wy zaś tak nie postępujcie. Lecz kto jest największy wśród was, niech będzie jak najmniejszy, a kto jest przełożonym, niech będzie jak ten, kto służy.
.
Mat. 25:26 Lecz nie tak ma być wśród was, ale kto między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą
.
- Zastępcą Chrystusa
.
To przywłaszczenie sobie roli Ducha Świętego
Jan 16:17 Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 19, 2018 | Teologia reformowana, Teologia właściwa: nauka o Bogu
Rola zła
Mam zamiar mówić na temat problemu zła. Dlaczego Bóg pozwolił na zło na świecie? Można zadać te pytanie na różne sposoby. Zło na świecie jest jednym z ulubionych usprawiedliwień tych którzy odrzucają Boga biblii. Są w stanie zadać te pytania na nieskończenie wiele sposobów:
- Jeżeli Bóg Stwórca jest tak dobry, dlaczego jest tyle zła na świecie?
.
- Jak Bóg może być święty i pozwalać by jego stworzenie było dominowane przez bezbożność?
.
- Jak Bóg może być doskonale sprawiedliwy i ustanowić istnienie niesprawiedliwości?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 18, 2018 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Wstęp
Dzieje Apostolskie to natchniona przez Ducha Świętego Księga spisana około roku 62 A.D. przez Łukasza, który był towarzyszem Apostoła Piotra i Apostoła Pawła. Sam Łukasz był z zawodu lekarzem (Kol. 4:14), którego praktyka wymagała umysłowej błyskotliwości, dobrej pamięci i dokładności. Sam Łukasz daje świadectwo trafności i sumienności przekazywanych przez niego informacji, tak w Ewangelii jak i w Dziejach, które były adresowane do tej samej osoby, tj. Teofila. Pisze on, że swoje badania przeprowadził z dokładnością i wszystkie historie pochodzą z pierwszej ręki, prosto od naocznych świadków zdarzeń i są one poukładane w chronologicznej kolejności.
Łuk. 1:1-4 1 Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność; 2 Tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa; 3 Postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu; 4 Abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono.
Mając zatem na uwadze po pierwsze natchnienie Ducha Świętego uniemożliwiające popełnienie błędu oraz po drugie wyuczoną skwapliwość i skrupulatność autora tekstu, musimy uznać, że materiał dowodowy przedstawiony przez Łukasza jest wiarygodny.
Zatem, czy Saul, który następnie został Apostołem Pawłem, pomylił się w swoim świadectwie nawrócenia?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 17, 2018 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Doksologia: uwielbienie Boga, Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym, Trynitologia
Świadkowie Jezusa
Rolą Boga-Ducha Świętego jest prowadzenie wybranych do Chrystusa. Duch Święty, podobnie jak Bóg-Ojciec i Bóg-Syn, eksponują Chrystusa (Ojciec Świadczy o Chrystusie, Duch świadczy o Chrystusie, Syn świadczy o sobie). Idąc w ślady swojego Wielkiego Boga, kościół, małżonka Chrystusa, również jest świadkiem Chrystusa. Obserwując świat duchowy, jesli chodzi o świadczenie, zauważamy pozycjonalną podrzędną względem Boga-Syna rolę:
- Boga Ojca
- Boga Ducha Świętego
- Kościoła
- Proroków Starego Testamentu
- Pisma Świętego
- Aniołów
- Upadłych aniołów
- Wszelkiego stworzenia, w tym upadłej ludzkości
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 16, 2018 | Charyzmania, Egzegezy
Zawodne proroctwa?
Dwa tygodnie temu opublikowałem artykuł omawiający niektóre niebezpieczeństwa związane z określeniem proroctwa Nowego Testamentu jako omylnego i nieautorytatywnego. Dzisiaj chciałbym kontynuować tę dyskusję, koncentrując się na Agabusie — proroku Nowego Testamentu w centrum sporu między kontynuacjonizmem a cesacjonizmem.
Czy Agabus niewłaściwie przedstawił szczegóły swojego proroctwa? Badacze kontynuacjonizmu (tacy jak D. A. Carson i Wayne Grudem) twierdzą, że tak. Zwolennicy cesacjonizmu (jak Richard Gaffin i Thomas Edgar) nie są przekonani.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 15, 2018 | Charyzmania
Prolog
18 listopada minie 40 lat od tragicznych wydarzeń z Jamestown w Gujanie, gdzie ponad 900 członków sekty Świątynia Ludu popełniła samobójstwo przez wypicie uprzednio przygotowanej trucizny, mordując wcześniej część amerykańskiej delegacji z kongresmenem Ryanem na czele. W niniejszym artykule postaram się opisać co doprowadziło do tych wydarzeń, jak do się stało, że setki dorosłych ludzi dało się omamić przywódcy sekty i jaki to ma związek ze współczesnym chrześcijaństwem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 15, 2018 | Greka Koine
Lekcja 3 – Liczba , Przypadek , Rodzaj, Rzeczowniki drugiej deklinacji, Przedimek określony, Łączniki, Enkliktyki i Proklitkyki
Liczba
Różnice między rzeczownikami w liczbie pojedynczej i liczbie mnogiej są nam znane. Mówimy zabawka (w liczbie pojedynczej) i zabawki (w liczbie mnogiej). Mówimy dziecko (w liczbie pojedynczej) i dzieci (liczba mnoga). Podobnie w języku greckim zobaczymy różne formy rozróżniające rzeczowniki w liczbie pojedynczej od rzeczowników w liczbie mnogiej. Podobnie jak w angielskim, czasownik grecki musi się zgadzać z jego podmiotem. Oznacza to, że jeśli podmiotem zdania jest liczba mnoga, czasownik musi być w liczbie mnogiej. (Jest wyjątek, który wskażemy później).
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 13, 2018 | Charyzmania
Gal. 2:4-5 4 A to z powodu wprowadzonych fałszywych braci, którzy się wkradli, aby wyszpiegować naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas zniewolić. 5 Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.
Fałszywi bracia a wystarczalność Pisma
Wyznajemy, że „całe Pismo (i wszystkie jego poszczególne części) jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu” (2 Tym. 3:16-17).
Wierzymy, że Chrystus wybrał świadków swojego nauczania i zmartwychwstania (Apostołów). Oni są autorami Nowego Testamentu. Bóg uwierzytelnił ich autorytet poprzez „cuda, przedziwne znaki, różnorakie moce i udzielanie Ducha Świętego według swej woli” (Hebr. 2:3-4).
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 12, 2018 | Trynitologia
Jest jeden Bóg
5 Mojż. 6:4 Słuchaj Izraelu! Wiekuisty, nasz Bóg, Wiekuisty jest jeden!
.
5 Mojż. 32:39 Zobaczcie teraz, że Ja, Ja jestem Sam, a oprócz Mnie nie ma Boga. Ja uśmiercam i ożywiam, ranię i leczę, a z Mojej ręki nikt nie ocala
.
2 Sam. 7:22 Dlatego jesteś wielkim, Wiekuisty, Boże, bo nikt ci nie dorówna i nie ma Boga oprócz Ciebie, co usłyszeliśmy naszymi własnymi uszami
.
Izaj. 43:10-11 Wy jesteście Moimi świadkami – mówi Wiekuisty, i mój sługa, którego wybrałem, abyście poznali oraz Mi uwierzyli, i zrozumieli, że to Ja. Przede Mną nie powstał Bóg oraz po mnie nie będzie. 11 Ja, Ja sam jestem Wiekuisty, a oprócz Mnie nie ma zbawiciela
.
Izaj. 44: 8 Nie trwóżcie się, nie lękajcie! Czyż już od dawna nie oznajmiłem oraz ci nie zapowiedziałem – a wy przecież jesteście Moimi świadkami – czy jest Bóg oprócz Mnie? Przecież nie ma Opoki, nie znam żadnej
.
1 Kor. 8:6 To dla nas jest jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko, a my w nim, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez niego
.
Jakuba 2:19 Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 11, 2018 | Soteriologia: nauka o zbawieniu
Prosta a jednak niezgłębiona
Dziewiętnastowieczny teolog z Princeton Charles Hodge powiedział:
„Ewangelia jest tak prosta, że małe dzieci mogą ją zrozumieć i jest tak głęboka, że studia najmądrzejszych teologów nigdy nie wyczerpią jej bogactw.”
Ewangelia jest absolutnie fundamentalna dla wszystkiego w co wierzymy i znajduje się w samym sercu tego kim jesteśmy jako chrześcijanie. Jednak wielu wyznających chrześcijan zmaga się z odpowiedzią na proste pytanie: czym jest Ewangelia? Kiedy nauczam jestem zdumiony tym jak wielu moich uczniów nie jest w stanie dostarczyć dokładnego biblijnego wyjaśnienia tego, czym jest Ewangelia, a co więcej, czym ewangelia nie jest.
Jeśli nie wiemy, czym jest Ewangelia jesteśmy ludźmi godnymi politowania. Jeśli bowiem nie potrafimy wyjaśnić Ewangelii, nie możemy głosić Ewangelii i tym samym nie możemy ewangelizować tak, aby grzesznicy mogli zostać zbawieni, a my sami w rzeczywistości możemy zbawieni nie być.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 10, 2018 | Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym
Definicja pełni Ducha Świętego
W przeciwieństwie do dzieł Ducha Świętego dokonywanych w procesie zbawienia,takich jak: regeneracja, zamieszkanie, zapieczętowanie i chrzest, pełnia albo inaczej napełnienie Duchem związane jest z doświadczeniami chrześcijanina w jego duchowej mocy oraz w posłudze (w służbie Bogu, zborowi i braciom w wierze). Dzieła Ducha związane ze zbawieniem mają miejsce tylko jeden raz w życiu wierzącego, i raz na zawsze. Natomiast bycie napełnionym Duchem jest powtarzalnym doświadczeniem, które często wspomniane jest w Biblii.
W ograniczonym zakresie możemy zaobserwować pełnię Ducha w niektórych osobach przed dniem Pięćdziesiątnicy,w którym nastąpiło Jego zesłanie
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 7, 2018 | Greka Koine
Więcej o czasownikach tutaj
Lekcja 2 – Czas, Strona, Tryb, Teraźniejszy i Przyszły Czynny Oznajmujący, Ruchome ν
Czas
W Grece czas wskazuje nie tylko na czas czynności, lecz bardziej szczegółowo na rodzaj czynności (aktionsart).
W tej lekcji zostaną przedstawione czasy Teraźniejszy i Przyszły. Wyraźnie zauważymy różnicę czasu czynności reprezentowaną przez te dwa czasy. Jednakże od samego początku chcemy odnotować ważność rodzaju czynności. W absolutny sposób czas wskazuje czas czynności tylko w trybie oznajmującym. W innych trybach może wskazywać na czas czynności w sposób pośredni. Jednakże czas jest powiązany z rodzajem czynności we wszystkich trybach.
Niemieckie słowo „Aktionsart,” oznaczające “rodzaj czynności” często jest używane w odniesieniu do tego, na co wskazuje czas czasownika. Istnieją zasadniczo trzy rodzaje czynności:
Pierwszy to liniowy. Zwany także trwjącym, ciągłym, lub progresywnym. Może być reprezentowany graficznie przez linię. W tym przypadku mówca pojmuje czynność jako dziejącą się. Czas Teraźniejszy wskazuje na ten rodzaj czynności.
Drugi to punktowy i może być reprezentowany przez punkt. W tym przypadku mówca ma na myśli czynność bez rzadnej idei kontynuacji. Ten rodzaj czynności jest powiązany z czasem Przyszłym. Zwróć baczną uwagę na to, że czas przyszły nie sugeruje, że czynność dzieje się natychmiastowo. Raczej powinniśmy powiedzieć, że mówca ma na myśli fakt działania bez wskazania ciągłości.
Trzeci rodzaj działania to skutek trwający poprzedniej czynności, i może być reprezentowany graficznie przez linię wychodzącą z punktu. W tym przypadku mówca ma na myśli czynność jako będącą trwającym rezultatem poprzedniego wydarzenia.
Czytaj więcej o liniowym Aktionsart czasu Teraźniejszego.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 6, 2018 | Charyzmania, Historia chrześcijaństwa
Ekstazy garbatych nosów
Montanizm uznawany jest przez samych zielonoświątkowców jako prekursor ich ruchu. Nikogo nie skrzywdzimy nazywając ruch zielonoświątkowy neomontanizmem. Jeden z wybitnych pisarzy charyzmatycznych, Larry Christenson, uważa, że ruch montanistyczny jest częścią tradycji zielonoświątkowej.
Doskonałym świadectwem egzaltacji wyznawców wiary montanistycznej, w Lyonie czy w Kartaginie, są acta martyrum.
W roku 172 we Frygii – ziemi w najwyższym stopniu mistycznej – Montanus wpada w ekstazę. Cały kraj był tym poruszony, a biskupi nie wiedzieli, co robić. „Święci frygijscy” modlili się z afektacją, trzymając palec wskazujący na nosie, przez co zasłużyli sobie na przydomek „garbatych nosów„. Miejscowości Pepuza i Tymion, będące kolebkami sekty, uważano za święte miasta; ludność udawała się tam w pielgrzymkach bacznie śledząc lazurowe niebo, by zobaczyć, czy Nowa Jerozolima nie zstępuje z obłoków. W oczekiwaniu na to wydarzenie ci sami prozelici obsypywali proroków i prorokinie złotem, srebrem i obdarowywali kosztownymi szatami.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 5, 2018 | Hamartiologia: nauka o grzechu
Walka na śmierć
Chrześcijanie nie mogą być bierni w doprowadzaniu grzechu do śmierci; muszą być aktywni. Nie możemy nigdy przyjąć postawy porażki. Biblia wzywa nas do długotrwałego umartwienia grzechu. A w centrum naszego umartwienia musi znajdować się ewangelia Jezusa Chrystusa; w przeciwnym razie jest to po prostu kolejna forma moralizmu.
To jest świetne pytanie. W jaki sposób, konkretnie, umartwić grzech?
Czy macie książkę „O umartwianiu grzechu” tu w księgarni?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 4, 2018 | Charyzmania, Rzymski katolicyzm, Świadkowie Jehowy
Definicja
Henoteizm (z gr. ἑνός henos – „jeden”, θεός theos – „bóg”) – forma przejściowa religii pomiędzy politeizmem a monoteizmem. W henoteizmie uznaje się wielkość wielu bogów przy jednoczesnym wywyższeniu jednego bóstwa (najczęściej jest to stojący na czele panteonu bóg). W odróżnieniu od monoteizmu pomniejsze bóstwa mogą być uznawane za hipostazy najwyższego, ale nie stanowią z nim jedności. Uczeni preferują termin monolatryzm od henoteizmu, aby dyskutować o religiach, w których jeden bóg jest centralny, ale nie odmawia się istnienia ani pozycji innych bogów.
Monolatryzm (gr. μόνος monos – jednolity i λατρεία latreia – kult), jest wiarą w istnienie wielu bogów, ale z konsekwentnym kultem tylko jednego bóstwa
(więcej…)
utworzone przez Reformator | lip 3, 2018 | Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym
Osobowość Ducha Świętego
Gdybyśmy zostali poproszeni o przedstawienie w zrozumialej formie, co stanowi (zgodnie z naszym poglądem Pisma), błogosławieństwo ludu Pańskiego na ziemi, po tym, jak dzieło Jego łaski zaczęło się w ich duszach, nie zawahalibyśmy się powiedzieć, że musi całkowicie składać się z osobistej wiedzy i duchowej bliskości z chwalebną Trójcą ich Osobach w Bóstwie – ponieważ tak jak Kościół jest wybrany, aby być wiecznie świętym i wiecznie szczęśliwym w nieprzerwanej duchowej bliskości chwały z Bogiem, jak to życie się zakończy, oczekiwanie na nie teraz przez wiarę musi stanowić najczystsze źródło teraźniejszej radości.
Ale tej jedności z Bogiem w Trójcy Jego Osób nie można czerpać bez wyraźnego zrozumienia. Musimy wiedzieć pod Boskim nauczaniem Boga w Trójcy Jego Osób i musimy również z tego samego źródła poznać szczególne i osobiste akty łaski, dzięki którym każda chwalebna Osoba w Bóstwie pozwala się poznać Swojemu ludowi, zanim będziemy mogli osobiście cieszyć się duchową bliskością z każdym z osobna i ze wszystkimi.
(więcej…)
