Dzieje 11:24 Był to bowiem mąż dobry, pełen Ducha Świętego i wiary. I przybyło Panu mnóstwo ludzi.
Po czym poznać, że jestem pełen Ducha Świętego? W jaki sposób będzie się to przejawiało w moim życiu? Jakie będą tego namacalne owoce? Czy istnieją fizyczne przejawy bycia pełnym Ducha Świętego?
Przyjrzyjmy sie czym jest pełnia Ducha i czym przejawia się ona w człowieku według Słowa Bożego.
Tyt. 1:12 Jeden z nich, ich własny prorok (προφήτης prophetes) , powiedział: Kreteńczycy to zawsze kłamcy, złe bestie, brzuchy leniwe.
Być może zdziwi czytelnika cytowanie wersetu traktującym oo kreteńskim poecie Epimenidesie, który był poganinem na początku artykułu o kobietach prorokach. Nie jest to jednak ani pomyłka ani zbieg okoliczności. Słowo prorok wbrew nauczaniu herezji zielonoświątkowej, nie odnosi się przede wszystkim do przepowiadania przyszłości. Poeci, tacy jak Epimenides, nie byli przez Boga natchnieni. Oni publicznie proklamowali pewne treści i ta właśnie gremialna forma przemawiania do zgromadzonych słuchaczy jest głównym sensem słowa „prorok”.
Prorok to osoba publicznie przemawiająca do zgromadzonych.
Potwierdza to nawet definicja słownikowa słowa προφήτης prophétés – podając znaczenie: głosić, wypowiadać, osoba obdarzona w dziele ukazywania bożej prawdy, interpretator lub głosiciel boskiej woli; prorok, poeta. Od słów pró – uprzednio oraz phēmí – wynosić, domagać się uznania jednej koncepcji ponad drugą, w szczególności poprzez mówione słowo;
W holistycznym ujęciu Biblijnym prorok
Zatem prorok to ktoś, kto dzięki Bożej inspiracji głosi nowe objawienie lub naucza i wyjaśnia znaczenie tego co już zostało objawione, albo też przepowiada przyszłość, a także prowadzi publiczne uwielbienie. W Septuagincie odpowiednik słowa נָבִיא nabi, które pochodzi z tego samego źródła co słowa rozgłaszać, czynić wiadomym, obiweszczać. נָבִיא nabi – to rzecznik, mówca, prorok.
Czy kobieta może zostać starszym bratem, (czyli pastorem, czyli prezbiterem, czyli biskupem, czyli liderem) i czy może być powołana – wybrana przez Boga jako pastor? Czy jako żona pastora, będąc z nim jednym ciałem, również powinna być uznana za pastora, przez co może nauczać i mieć władzę nad mężczyznami?
Absolutnie nie. A grupy, które głoszą inaczej są zbuntowanymi sektami.
“Obecnie człowiek o imieniu Quintus, frygianista (inna nazwa montanizmu) pochodzący z Frygii, gdy zobaczył dzikie bestie, popadł w strach. To był ten człowiek, który zmuszał siebie a także innych do wychodzenia naprzód dobrowolnie (w celu próby wiary). Jego to prokonsul, po wielu błaganiach, przekonał do przysięgi i do złożenia ofiary. Przeto, bracia, nie pochwalam tych, którzy poddają się (cierpieniom), widząc, że Ewangelia nie naucza tak zrobić.” [1]
Powyższy cytat opisuje rzeczywistą sytuację, przedstawiającą konflikt między dwoma prądami moralnego zachowania, jakie istniały we wczesnym chrześcijaństwie. Jego autorem jest Ireneusz z Lyonu (ur. wczesny II wiek, zmarł w 202 roku). Ireneusz był prawowiernym chrześcijaninem, uczniem Polikarpa, który to był osobistym uczniem Jana Apostoła.
Istnieje obiegowa opinia, że Jezus nigdy nie użył dosłownego sformułowania „jestem Bogiem”. Dla antytrynitarian jest to „dowód” na to, że Jezus był zaledwie człowiekiem.
.
Kiedykolwiek Bóg otwiera okna nieba, by błogosławić swoich ludzi, diabeł otwiera bramy piekła, by zaatakować. I kiedykolwiek Bóg dokonuje swojego wspaniałego dzieła, możesz być pewny, że diabeł już czyha, by wprowadzić swoją fałszywą religię.
John Owen będzie tym, który podejmie się odpowiedzieć zagrożeniu Kwakrów i to on oprze swoje studium na doskonałości i wystarczalności Bożego Słowa, co wyrazi słowami:
„Precz z waszymi snami i wizjami, precz z waszymi nowymi objawieniami, my mamy w pełni wystarczające Słowo Boga.”.
1 Kor. 4:6 To wszystko zaś, bracia, odniosłem do samego siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście się nauczyli na naszym przykładzie nie wykraczać ponad to, co jest napisane, żeby jeden nie pysznił się drugim przeciw innemu.
Prosto z Reformacji XVI wieku wybrzmiał odgłos trąby, który zdobył serce Bożych ludzi. Ten odgłos trąby był wezwaniem do działania, znanym nam jako Sola Scriptura, co po łacinie oznacza “jedynie Pismo”. Służyło ono jako fundament dla czterech innych Sola: Sola Gratia, Sola Fide, Solus Christus oraz Soli Deo Gloria. Pięć z nich łączą się tak naprawdę w jedno prawdziwe stwierdzenie, w jedną deklarację prawdy na temat zbawiającej ewangelii Jezusa Chrystusa. Pomyślcie o tym w następujący sposób: wyobraźcie sobie wspaniałą starożytną świątynię, w której fundamentem, na którym wszystko spoczywa, jest Sola Scriptura, wszystko to, w co wierzymy, wszystko to, czego przestrzegamy, wszystko, co jest drogie naszym duszom spoczywa na mocnym fundamencie Sola Scriptura.
Rzym powiedział, że przestrzegamy Pisma, ale jest to Pismo i… Pismo i kościelne tradycje, Pismo i kościelna hierarchia, Pismo i rada kościoła, Pismo i autorytet papieża.
Reformatorzy powracając do Biblii powiedzieli: „Nie, jest tylko Sola Scriptura”.
Jest tylko Pismo. A jeśli cokolwiek innego zostanie dodane do fundamentu kościoła, to pojawią się pęknięcia w fundamencie i nie utrzyma on nauczania i głoszenia ewangelii Jezusa Chrystusa. Sprzeciwili się również anabaptystom i libertynom, którzy chcieli dodać swoje sny, wizje, nowe objawienia i swoje prorocze objawienia.
Reformatorzy powiedzieli: „Nie, ma być tylko Pismo”..
(więcej…)
Izaj. 8:19-20
19. A gdy będą wam mówić: Radźcie się czarowników i wróżbitów, którzy szepcą i mruczą, powiedzcie: Czyż lud nie powinien radzić się swego Boga? Czy ma się radzić umarłych w sprawie żywych?
20. Do prawa i do świadectwa! Jeśli nie będą mówić według tego słowa, to w nim nie ma żadnej światłości.
Na fundamencie Sola Scriptura spoczywają trzy masywne filary, które kształtują ewangelię i ją podtrzymują w jej najprostszych i podstawowych twierdzeniach. Sola Gratia, Sola Fide, Solus Christus, zbawienie jest tylko dzięki łasce, tylko przez wiarę w Chrystusa jedynie.
Rzym pragnął dodać dobre uczynki, członkostwo kościelne, obecność, chrzest, małżeństwo, ostatnie namaszczenie, odpusty, Marię, skarbiec kościoła, itd., itd… Byli wsparciem dla swojej wywrotki, do której dodawali i dodawali i dodawali różnego rodzaju śmieci.
Anabaptyści dodawali swoje przeżycia i rzekome nowe objawienia Ducha.
Reformatorzy, ponieważ powrócili do Bożego Słowa, tylko Pisma, sprzeciwili się temu. Jedyną prawdziwą Ewangelią jest ta tylko dzięki łasce, tylko przez wiarę jedynie w Chrystusa. I jeśli to znajduje się na swoim miejscu, jeśli fundament jest na swoim miejscu i jeśli te trzy niewzruszone filary są na miejscu, wtedy dach i iglicę stanowią Soli Deo Gloria – chwała tylko Bogu.
Podsumowanie wiary Reformowanej opartej o zasadę Sola Scriptura przy jednoczesnym odrzuceniu pozabiblijnych objawień i ludzkiej tradycji znajdziemy w Konfesji Westminsterskiej z 1646 roku, konkretnie w I rozdziale i pkt. 6. Wszystko co niezbędne do wiary i praktyki jest i może być dowiedzione z Pisma bezpośrednio lub pośrednio, przez wnioskowanie:
VI. Pełnia Bożego objawienia, dotycząca wszystkiego, co jest istotne dla Jego własnej chwały, zbawienia człowieka, wiary i życia jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo też może zostać w sposób naturalny wywiedziona z Pisma. Niczego do Pisma Świętego dodać nie można, czy miałoby się to opierać na ponownym objawieniu Ducha, czy też na ludzkiej tradycji. Jednakże z drugiej strony uznajemy, że wewnętrzne oświecenie przez Ducha Bożego jest konieczne do właściwego zrozumienia tego, co Pismo Święte objawia. Uznajemy jednocześnie fakt, że pewne powszechnie stosowane elementy nabożeństwa i sposoby zarządzania Kościołem, powinny być określone wedle zdrowego rozsądku chrześcijan, w zgodzie z ogólnymi zasadami Słowa Bożego, których zawsze należy przestrzegać.
WstępNiniejszym pragniemy przedstawić dokument będący ważną oceną ruchu zielonoświątkowego i charyzmatycznego: Tak zwana „Deklaracja Berlińska“, utworzona w 1909 roku przez niemieckich braci z kręgów pozostających wiernymi Biblii, będąca przestrogą przed wtedy jeszcze młodym ruchem zielonoświątkowym.
Obecnie pod adresem tej deklaracji kierowane są obraźliwe oszczerstwa; wielu zielonoświątkowców i charyzmatyków twierdzi z całą powagą, że była ona przyczyną II wojny światowej oraz dojścia do władzy Hitlera. (więcej…)
Czy wśród wyznawców ruchu zielonoświątkowego działa Duch Święty czy też inny duch? Jak to rozeznać? Czy jako wyznawca ruchu zielonoświątkowego powinienem się tym wogóle interesować? Jakie to ma znaczenie dla mojego życia? Są to pytania fundamentalne, ponieważ wiemy, że Bóg obiecał nam Ducha Prawdy:
Jana 14:17 Ducha prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo go nie widzi ani go nie zna. Wy jednak go znacie, gdyż z wami przebywa i w was będzie. (więcej…)
Chrystus przed wcieleniem, będąc Bogiem posiadał wszelką Boską chwałę.
Jan 17:5 A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim powstał świat.
Chwałę tą Jezus posiadał zawsze w wiecznej przeszłości, przed stworzeniem światów widzialnych i niewidzialnych oraz czasu.
Jan 17:24 Ojcze, chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie ja jestem, aby oglądali moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata. (więcej…)
Czy biblijnym jest twierdzenie, z że Bóg kocha wszystkich zarówno chrzescijan, jak i nie chrzescijan? Czy ta wypowiedź dotyczy wszystkich? Kiedy patrzymy na koncpecję milości Boga w Piśmie Świętym widzimy rozróżnienie, które musi zostać zrobione. Boża opatrzność nie oznacza miłości do grzeszników lecz oznacza dystrybucję dóbr i sposób ich zarządzania – Bóg daje dobre dary wszystkim. Opatrzność ta spada na i wszystkich ludzi
Mat. 5:45 Abyście byli synami waszego Ojca, który jest w niebie. On bowiem sprawia, że jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi i deszcz zsyła na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.
.
Hiob 12:6 Spokojne i bezpieczne są namioty zbójców tych, którzy drażnią Boga, którym Bóg daje w ręce dobre rzeczy. .
Pismo wskazuje na miłość, którą Bóg ma dla swego Syna i wszystkich tych, którzy w Jego Synu zostali zaadoptowani i stali się Jego rodziną.
Mat. 17:5 To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie, jego słuchajcie.
.
Dzieje 10:35 Ale w każdym narodzie miły jest mu ten, kto się go boi i czyni to, co sprawiedliwe.
.
Efez. 1:4 Jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości.
Pismo mówi nam, na wiele sposobów, że Bóg jest wrogi do świata. On nienawidzi świata, nienawidzi przeznaczonych na potępienie.
Psalm 5:5 Głupcy nie ostoją się przed twymi oczyma. Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość.
.
Psalmy 11:5 PAN doświadcza sprawiedliwego, ale jego dusza nienawidzi niegodziwego i tego, kto kocha bezprawie.
/
Psalm 2:4-5 4. Lecz ten, który mieszka w niebie, będzie się śmiał, Pan będzie z nich szydził.5. Wtedy przemówi do nich w swoim gniewie i swą zapalczywością ich zatrwoży
.
Psalm 26:5 Nienawidzę zgromadzenia złoczyńców i z niegodziwymi nie usiądę.
.
Psalm 37:12-13 12. Niegodziwy knuje przeciwko sprawiedliwemu i zgrzyta na niego zębami.13. Lecz Pan śmieje się z niego, bo widzi, że nadchodzi jego dzień.
.
Psalm 139:19 Zgładzisz, Boże, niegodziwego; niech odstąpią ode mnie ludzie krwawi
,
5 Mojż. 28:63 I będzie tak, że jak PAN radował się wami, czyniąc wam dobrze i rozmnażając was, tak PAN będzie się wami radował, niszcząc was i gładząc was; i będziecie wykorzenieni z ziemi, do której idziecie, aby ją posiąść.
Nowy Testament ukazuje nam to samo: Bóg bowiem jest niezmienny i niezależnie od dyspensacji ciągle nienawidzi tych, których przeznaczył na potępienie.
Rzym. 9:11-13 11. Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje…13. Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.
Zobacz w temacie
Zielonoświątkowcy znani są z konferencji i szkół, na których można nauczyć się prorokowania, mówienia mistyczną mową czyli językami i interpretowania proroctw. Oczywiście za odpowiednią opłatą.
Czy faktycznie praktyki neomontanistów (szeroko pojęty ruch zielonoświątkowy) mają biblijny charatker? Spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie odwołując się do definicji, jakie daje nam ruch pentekostalny (więcej…)
Mat. 16:18 Ja ci też mówię, że ty jesteś Piotr, a na tej skale zbuduję mój kościół, a bramy piekła go nie przemogą.
CYPRIAN (a.d. 200–210—ca. 258) był biskupem w Kartaginie, w Północnej Afryce w połowie III wieku. Był jednym z najbardziej wpływowych teologów i biskupów Kościoła swego czasu i oddał swe życie jako męczennik za wiarę. Był pod wielkim wpływem pism Tertuliana, Północno-Afrykańśkiego ojca kościoła, który był jego poprzednikiem.
.
Cyprian jest często cytowany przez Rzymsko Katolickich apologetów jako świadek papieskiego prymatu. W swojej rozprawie „O Jedności Kościoła” Cyprian daje następującą interpretację skały z Mateusza 16: (więcej…)
Izaj. 43:21 Ten lud, który dla siebie stworzyłem, będzie opowiadać moją chwałę.
Limitowane odkupienie czyli ograniczone odkupienie zwane jest też konkretnym odkupieniem. To biblijna doktryna, która naucza, że pomimo iż śmierć Chrystusa jest wystarczająca do zbawienia całego świata, to intencją Boga Ojca jest to, aby to odkupienie działało wyłącznie na wybranych, doprowadzając ich do zbawienia bez możliwości odpadnięcia od wiary, ku chwale Boga. Doktryna ta jest przeciwstawna ludzkiej herezji uzależniającej zbawienie człowieka od decyzji człowieka o przyjeciu zbawienia, która to decyzja rzekomo czyni zbawienie efektywnym.
Biblijne odkupienie jest ograniczone co do zakresu (dotyczy wyłącznie wybranych) ale jest nieograniczone co do skuteczności (wszyscy wybrani osiągną doskonałość z Bogiem). Dla odróżnienia heretycka doktryna uniwersalnego zbawienia naucza, że odkupienie jest nieograniczone co do zakresu (wszyscy zostali zbawieni) lecz jest ograniczone co do skuteczności (człowiek musi swoimi uczynkami zasłużyć sobie na odrodzenie a następnie poprzez szereg zabiegów musi wytrwać we wzbudzonej przez siebie samego wierze aby nie odpaść, tak więc w teorii odpada wielu a w rzeczywistości nikt nie jest zbawiony bo to legalizm)
Dlaczego jest to ważny temat do rozważania? Ponieważ współczesny ruch zielonoświątkowo-charyzmatyczny uznaje chrzest Duchem Świętym za tożsamy z napełnieniem Duchem. Według nich każdy człowiek ochrzczony Duchem musi albo mówić obcymi językami albo prorokować (w rzeczywistości chodzi o mowę niezrozumiałym bełkotem i projekcje, fantazje ludzkiego serca). Zatem jeśli przynajmniej jeden z tych dwóch znaków nie wystapił u chrześcijanina, to jest on pozbawiony Ducha Świętego.
W ten sposób dokonują podziału wierzących na duchowych, tych posiadających spektakularne dary i resztę, czyli cielesny kościół. Taki sam podział głosili montaniści, grupa powstała pod koniec II wieku, uznani przez wczesny kościół za heretyków. (więcej…)
Dzisiaj istnieje podobno aż 20 tysięcy odłamów chrześcijaństwa. Wiele ludzi pragnie czytać i rozumieć Biblię. Wiele ugrupowań religijnych uważa, że u nich jest najlepsze zrozumienie Biblii. Celują w tym szczególnie grupy fundamentalistyczne i sekciarskie, których jest bardzo wiele. Niektóre ugrupowania wskazują na swoich przywódców jako jedynych uprawnionych przez Boga do właściwego rozumienia Biblii. Inni twierdzą, że żaden nauczyciel nie ma takiego patentu na nieomylność i że tym autorytetem może być sama Biblia. Jednym z ważniejszych sporów między rzymskim katolicyzmem a protestantyzmem jest kwestia autorytetu. Czy papież ma patent na jedyną poprawną egzegezę Biblii? Protestanci w to wątpią i jako alternatywę wskazują na zasadę Sola Scriptura (tylko Pismo). (więcej…)
Duch Święty prócz dwóch opisanych w Dziejach Apostolskich wyjątków – momentu powstania Kościoła wielonarodowego (Pięćdziesiątnica) i włączenia pogan do tegoż Kościoła po raz pierwszy (dom Korneliusza) udzielał darów w postaci znaków i cudów tylko przez ręce Apostołów, którzy zostali wybrani osobiście przez Boga.
Ustanowienie Kościoła jako Apostolskiego
Tylko w tych dwóch wyjątkowych dla historii świata przypadkach cudowne dary i znaki dostępne dla ludzi zostały udzielone bez udziału pośrednictwa Apostołów, jednak, co ciekawe, przy ich obecności. Było tak ponieważ obecność Apostołów gwarantowała uznanie obu grup – wierzących pochodzenia żydowskiego i wierzących pochodzenia pogańskiego – jako za równe sobie i tworzące jeden Kościół, jedno ciało Pana Jezusa. W Dziejach 19:1-7 widzimy wykroczenie Kościoła poza granice państwa żydowskiego wraz z koniecznością apostolskiego nałożenia rąk.
Tematem przynoszącym wielkie zamieszanie w dzisiejszych czasach jest miejsce Prawa Mojżeszowego w życiu chrześcijanina. Chociaż niniejsze krótkie opracowanie nie może objąć wszystkich zagadnień, to mam nadzieję, że da ono właściwe rozeznanie tematu oraz usunie znaczącą część istniejącego zamieszania.
Jednym ze szczególnych nacisków Nowego Testamentu, zwłaszcza listów Pawła, jest to, że chrześcijanie nie są już pod panowaniem Prawa Mojżeszowego. Prawda, że ani ceremonie, ani prawo cywilne ani nawet przekleństwo Prawa nie panują nad chrześcijaninem jest wyrażona często w sposób bezpośredni i na różne sposoby. (więcej…)
Wiara Reformowana utrzymuje konieczność regularnego oddawania czci w każdy sabat. Nie chodzi o to, by zminimalizować lub zaniedbać cześć Jahwe w regularnych nabożeństwach. Radością Reformowanych jest raczej wypełnianie nakazu czwartego przykazania i nauk Pisma Świętego poprzez gromadzenie się w każdy sabat, aby wielbić Imię Boże. Zbierają się nie dla rozrywki, ale dla uwielbienia Imienia, które jest ponad wszelkie inne imię.
W Kościele Nowego Testamentu niedziela jest nowym sabatem. Dniem, który trzeba odróżnić od innych ważnych dni.
