utworzone przez Reformator | cze 13, 2018 | Hamartiologia: nauka o grzechu, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Czas trwania kary
Najbardziej okropnym i przerażającym aspektem tortur w jeziorze ognistym, jest czas ich trwania. Tortury potępionych doświadczane w jeziorze ognia i siarki będą nieskończenie długotrwałe. Druga śmierć, jezioro ogniste, jest ostatnim etapem w istnieniu bezbożnego. Będzie ono na zawsze – bez jakiejkolwiek, najmniejszej nawet nadziei na zakończenie.
- Możesz sobie wyobrazić nieskończone trwanie w bólu?
- Możesz sobie wyobrazić nieskończoność egzystencji w torturach i mękach?
Ani jedno matematyczne równanie czy definicja, nie potrafi wyrazić tego, ale nie ma nic co byłoby bardziej rzeczywiste i bardziej pewne jak nieskończona długotrwałość męczarni w jeziorze ognistym przygotowanych dla diabła i jego aniołów, a którym poddane będą także wszyscy ludzie którzy umrą w swoich grzechach niepojednani z Bogiem, nie znający osobiście i bezpośrednio Pana Jezusa Chrystusa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 12, 2018 | Charyzmania, Egzegezy, Eschatologia: nauka o rzeczach ostatecznych
Błąd
Religijni fanatycy, tacy, którzy wierzą, że Bóg daje im sny, wizje i objawienia z całej siły starają się dopasować naukę Pisma Świętego do głoszonej przez nich teologii. W zasadzie im dłużej przyglądać się procederowi jaki uprawiają tym wyraźniej widać, że Pismo Święte jest dla nich uciążliwą kulą u nogi. Czemu? Ponieważ trzeba mocno się nagimnastykować aby na podstawie Świętego Tekstu uwiarygodnić ciągłość pozabiblijnego objawienia w czasie łaski.
Wiemy przecież, że Słowo Boże jest kompletne i nic mu nie brakuje:
Psalm 19:7 Prawo PANA jest doskonałe (תְּ֭מִימָה tamimah)
תָּמִים tamim to hebrajskie słowo oznaczające doskonałość nie tyle w sensie braku skazy (jest to znaczenie drugorzędne) lecz w sensie kompletności, pełności, całości.
Odpowiednikiem greckim będzie słowo
τελειος teleios – kompletne w takim znaczeniu, że nic mu nie brakuje. (więcej tutaj).
Bóg przemówił, Słowo zostało spisane, stało się doskonałe, czyli kompletne, objawienie, sny i wizje stały się zbędne.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 11, 2018 | Soteriologia: nauka o zbawieniu
Łuk. 16:19-26
19 Był pewien bogaty człowiek, który ubierał się w purpurę i bisior i wystawnie ucztował każdego dnia.
20 Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały;
21 Pragnął on nasycić się okruchami, które spadały ze stołu bogacza. Nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody.
22 I umarł żebrak, i został zaniesiony przez aniołów na łono Abrahama. Umarł też bogacz i został pogrzebany.
23 A będąc w piekle i cierpiąc męki, podniósł oczy i ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie.
24 Wtedy zawołał: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył koniec swego palca w wodzie i ochłodził mi język, bo cierpię męki w tym płomieniu.
25 I powiedział Abraham: Synu, wspomnij, że za życia odebrałeś swoje dobro, podobnie jak Łazarz zło. A teraz on doznaje pociechy, a ty cierpisz męki.
26 I oprócz tego wszystkiego między nami a wami jest utwierdzona wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stąd przejść do was, nie mogli, ani stamtąd przejść do nas
W oczekiwaniu na jezioro ogniste
W Ewangelii Łukasza Chrystus Pan Opowiada nam o dwojgu ludzi, których przypadek znał bardzo dokładnie i osobiście. Jeden z tych ludzi był bogaty, a drugi biedny (Łazarz). Obaj umarli, obaj też zostali zaniesieni do krainy umarłych. Ów żebrak, Łazarz, został zaniesiony przez aniołów do części Krainy Umarłych przeznaczonej dla sprawiedliwych, a bogacz został zaniesiony do części Krainy Umarłych dla bezbożnych, w której teraz przebywają ci którzy umarli w swoich grzechach – i są i będą „w więzieniu” …
1 Piotra 3:19 W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 11, 2018 | Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym
Powszechne zamieszkiwanie Ducha Świętego w wierzących
Pomimo tego, że chrześcijanie mogą w znaczący sposób różnić się od siebie jeśli chodzi o moc ducha i jego widoczny owoc, to jednak Pismo Święte jednoznacznie stwierdza, że każdy wierzący posiada Ducha Świętego w nim mieszkającego.
Stara dyspensacja nie jest różni pod względem przebywania Ducha w zbawionych. Jozue był pełen Ducha Świętego: A Jozue, syn Nuna, był pełen Ducha mądrości (5 Mojż. 34:9), identycznie jak chrześcijanie posiadają Ducha mądrości: Prosząc, aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości (Efez. 1:17). Nie ma tu żadnej różnicy jakości.
Zresztą istnieje jednoznaczny fragment stwierdzający, że zbawieni posiadali w sobie Ducha Świętego, czego przykładem był Mojżesz:
Izaj. 63:11 Wówczas wspomniał dawne dni, Mojżesza i jego lud, mówiąc: Gdzież jest ten, który ich wyprowadził z morza, z pasterzem swojej trzody? Gdzież jest ten, który włożył w jego wnętrze swego Świętego Ducha.
Nawet starożytni poganie rozumieli, że Duch Święty mieszkał w człowieku, a przykładem tego jest wypowiedź króla Nabuchodonozora względem Daniela.
Dan. 4:8 Aż w końcu przyszedł przede mnie Daniel, którego imię brzmi Belteszassar, zgodnie z imieniem mojego boga, a w którym jest duch świętych bogów, i przed nim opowiedziałem sen;
Jan Chrzciciel, ostatni i zarazem największy prorok Starego Przymierza był pełen Ducha Świętego od łona matki.
Łuk. 16:16 Prawo i Prorocy byli do Jana. Odtąd jest głoszone królestwo Boże i każdy się do niego gwałtem wdziera.
.
Łuk. 1:15 Będzie bowiem wielki w oczach Pana. Nie będzie pił wina ani mocnego napoju i zostanie napełniony Duchem Świętym już w łonie swojej matki.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 11, 2018 | Hamartiologia: nauka o grzechu, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana
Zbawcza łaska boga
W odniesieniu do wszystkich aspektów w których można zobaczyć zbawczą łaskę Boga musimy zawsze liczyć się z rzeczywistością i powagą grzechu. Zbawienie, które Bóg zapewnia, jest czymś więcej niż zbawieniem od grzechu i jego konsekwencjami. Jego konstrukcja obejmuje nadzwyczajne bogactwo Bożej łaski i kontempluje najwyższe wyobrażalne przeznaczenie, które można by nadać istotom, zgodnie z obrazem Bożego Syna, aby mógł być pierworodnym spośród wielu braci
Rzym. 8:29 Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 7, 2018 | Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Czym jest regeneracja?
παλινγενεσίᾳ paliggenesia – stan lub akt ponownych narodzin / duchowa odnowa, regeneracja.
Ponieważ życie chrześcijanina w wierze zaczyna się od momentu nowego narodzenia, regeneracja jest jedną z fundamentalnych doktryn dotyczących zbawienia. Dokładna definicja tego dzieła Ducha Świętego i jego zrozumienie odnośnie całego życia chrześcijanina jest ważnym czynnikiem umożliwiającym efektywną ewangelizację a następnie osiągnięcie dojrzałości duchowej.
Definicja regeneracji
Słowo „regeneracja„ występuje w Biblii tylko dwa razy. W Ewangelii Mateusza użyte jest w odniesieniu do renowacji wszystkiego po Sądzie Ostatecznym o i nie ma to nic wspólnego z kwestią zbawienia chrześcijanina.
Mat. 19:28 A Jezus im powiedział: Zaprawdę powiadam wam, że przy odrodzeniu παλινγενεσίᾳ paliggenesia, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swojej chwały, i wy, którzy poszliście za mną, zasiądziecie na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela
Natomiast w Liście do Tytusa czytamy następującą deklarację:
Tyt. 3:5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia (παλινγενεσίας palingenesias) i odnowienie Ducha Świętego
Na bazie tego tekstu słowo „regeneracja„ zostało wybrane przez teologów dla wyrażenia pojęcia nowego życia, nowego narodzenia, duchowego zmartwychwstania, nowego stworzenia i ogólnie rzecz biorąc w odniesieniu do nowego, nadprzyrodzonego życia które otrzymują wierzący jako Boże dzieci. Prawidłowo rozumiejąc, oznacza źródło życia wiecznego, które zostaje udzielone wierzącemu w Chrystusa w momencie gdy w Niego uwierzy. Jest to natychmiastowe przejścieze stanu duchowej śmierci do stanu duchowego życia..
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 6, 2018 | Eklezjologia: nauka o kościele
Ta pierwsza niedziela
Kiedy dorastałem, nie lubiłem chodzić do kościoła. Dla młodego chłopca z wioski kościół był nudny, kazania długie, wypełniony był starszymi ludźmi śpiewającymi stare piosenki. Wolałem grać lub oglądać piłkę nożną. Była jednak jedna niedziela każdego miesiąca,na którą z niecierpliwością oczekiwałem – ta pierwsza niedziela.
Pierwsza niedziela była niedzielą Wieczerzy Pańskiej. Starsze panie z kościoła ubierały się na biało. Pastor nosił swoją białą szatę. Ołtarz, zwykle bez nakrycia był przyozdobiony białym obrusem pod którym znajdował się chleb i wino. Byłem pod wrażeniem ceremonii i dbałości z jaką przygotowywano stół do Wieczerzy Pańskiej. Widać było ostrożność w rozprowadzaniu elementów. Diakoni nosili białe rękawiczki, a tace przekazywano między sobą z uwagą i czcią. Naprawdę cieszyłem się na myśl o celebracji Wieczerzy Pańskiej. Niestety przy całej ostrożności skierowanej na elementy komunii, podobnej ostrożności nie podjęli uczestnicy,Ci, którzy otrzymywali komunię.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 6, 2018 | Charyzmania
Tyt. 3:10 Heretyka po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj
Pytanie: Co sądzić o osobach reformowanych, które dodają i twierdzą że otrzymują szczególne objawienie, bezpośrednie objawienie od Boga, mając na uwadze ich służbę,
- Czy to są apostaci?
- Czy to heretycy?
- Czy powinniśmy wspierać ich służbę,
- Czy mamy promować ich studium bilijne?
Ofpowiedź: TAK, jeśli chodzi o dwie pierwsze odpowiedzi, NIE, jeśli o dwie pozostałe
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 6, 2018 | Teologia historyczna
Rys historyczny
Pełny tytuł dzieła to Nauczanie Pana do narodów przekazane przez dwunastu apostołów. Po grecku brzmi: διδαχὴ κυρίου διὰ τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῖς ἔθνεσιν (didache kuriou dia ton dodeka apostolon tois ethnesin).
Jest jednym z pism wczesnochrześcijańskich; być może sięga do czasów, w których zostały napisane ewangelie. Dzieło było przedmiotem wielkiej czci, w pewnym okresie Kościoła odczytywana wraz z Listami. Jest to podsumowanie i synteza nauki apostolskiej.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 6, 2018 | Hamartiologia: nauka o grzechu, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Wstęp
Większość tych, którzy szydzą dziś z jeziora ognistego, czyni to prawdopodobnie z kilku powodów. Najważniejszym z nich jest pragnienie aby podążać ich własnymi grzesznymi drogami, bez obciążania swego sumienia konsekwencjami ich czynów. Nie chcą oni słyszeć, że to co czynią, myślą, zamierzają, chcą – jest złe, jest zawsze i ustawicznie złe.
Nie chcą słyszeć, że za swój grzech poniosą karę.
Często słyszy się: „czy miłosierny i kochający Bóg, może skazać kogokolwiek na wieczne męki w piekle?” Niezrozumienie Bożego charakteru i niezrozumienie natury grzechu łatwo może prowadzić do postawienia takiego błędnego pytania.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 5, 2018 | Charyzmania
Wstęp
Od czasu do czasu, kiedy wyrażałem swoją dezaprobatę dla nauk Ruchu Wiary agresywnie wkraczających do kościołów, spotykałem się z zarzutem że ograniczam, więcej, że ‘puszkuję’ Pana Boga.
Skąd się to wzięło?
Nauki te wychodzą z założenia, że Bóg jest o wiele większy niż to, co objawił o sobie w Biblii i może działać inaczej, niż to, co objawił o swoim działaniu w Biblii.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | cze 4, 2018 | Soteriologia: nauka o zbawieniu
Groza piekła
Mat. 13:49-50 49 Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie i wyłączą złych spośród sprawiedliwych; 50 I wrzucą ich do pieca ognistego. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów
Biblijna nauka o piekle ognistym, jest jedną z najbardziej lekceważonych nauk z całego Pisma Świętego. Kiedy dzisiaj wspomina się o piekle, to tylko z ironicznym uśmieszkiem na ogół podśmiewa się, jak gdyby sama myśl o istnieniu wiecznego piekła ognistego o którym tak jasno naucza Pan Jezus Chrystus w Swoim Słowie, była tak „staroświecka”, że tylko ktoś naiwny, albo prostak mógłby wierzyć, że takie miejsce naprawdę istnieje. Nie tak trudno taką postawę zrozumieć.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 3, 2018 | Trynitologia
Pan jest jeden
Izaj. 43:11 Ja, ja jestem PANEM i oprócz mnie nie ma zbawiciela
Bóg Jahwe tłumaczy się jako Pan, czyli władca wszechrzeczy. Zastanowić każdego powinno, że Bóg mówiąc o sobie używa potrójnego odniesiennia. Zwróćmy uwagę na dosłowne brzmienie tekstu Izajasza
Czyli: Jam, Jam, Jam Pan, poza mną nie ma zbawiciela. Takie jest dosłowne znaczenie powyższego fragmentu. Bóg mówiąc o sobie przedstawił swoją osobę potrójnie. O czym to świadczy? Jest oczywistym, że Bóg posiada boską istotę. Jednak gdyby Bóg istniał również jako jedna osoba, nie używałby potrójnego Ja w odniesieniu do siebie samego.
- Osoba to podmiot o rozumnej naturze posiadający swoją rolę, pełniący funkcję.
- Istota bytu jest tym, co sprawia, że byt jest taki jaki jest, albo że w ogóle jest.
Nawet używając upadłej i ograniczonej ludzkiej logiki możemy łatwo zrozumieć, że może istnieć jedna istota, esencja, jestestwo o określonych atrybutach i cechach wyrażona w więcej niż jednej osobie. To prawda, Bóg – najwyższy i niepojęty Stwórca, który jako istota jest święty, wszechmocny, wszechobecny i wszechwiedzący, istnieje w trzech osobach, Ojca, Syna i Ducha.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 1, 2018 | Rzymski katolicyzm
Płodni Apostołowie
1 Tym. 4:1-3 1 A Duch otwarcie mówi, że w czasach ostatecznych niektórzy odstąpią od wiary, dając posłuch zwodniczym duchom i naukom demonów; 2 Mówiąc kłamstwo w obłudzie, mając napiętnowane sumienie; 3 Zabraniając wstępować w związki małżeńskie
Apostołowie mieli żony. Piotr był żonaty, gdyż wiemy, że Pan Jezus uzdrowił jego teściową
Mat. 8:14-15 14 A gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, zobaczył jego teściową, która leżała w gorączce. 15 Dotknął więc jej ręki i opuściła ją gorączka. Ona zaś wstała i usługiwała im.
O żonie Piotra (Kefasa) wspomniał Apostoł Paweł, pisząc:
1 Kor. 9:5 Czy nie wolno nam zabierać z sobą żony chrześcijanki, jak czynią pozostali apostołowie i bracia Pańscy, i Kefas?
(więcej…)
utworzone przez Reformator | maj 31, 2018 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Boży, autorytatywny nakaz
2 Mojż. 20:7 Nie będziesz brał imienia PANA, twego Boga, nadaremnie, gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie
Bóg jest święty. Używanie imienia Bożego na próżno oznacza nieuznawanie Boga za tego Kim On jest. Wzywanie imienia Bożego nadaremnie jest traktowaniem Boga, Jego Słowa, czy Jego dzieła na świecie w sposób, który Go poniża i okrada z nieskończonej chwały.
Katechizm Heidelberski pytanie tak oto odpowiada na pytanie jak rozumieć trzecie przykazanie (lnik do PDF):
Nie powinniśmy bluźnić, ani nadużywać Imienia Boga przez przeklinanie, krzywoprzysięstwo lub niepotrzebne przysięgi, ani też nie uczestniczyć w tak strasznych grzechach zachowując milczenie jako świadek wydarzenia. Krótko mówiąc, musimy używać świętego Imienia Boga z bojaźnią i czcią, abyśmy mogli Go słusznie wyznać, wzywać i wychwalać we wszystkich naszych słowach i uczynkach. [Katechizm Heidelberski Odp. 99]
W tym krótkim streszczeniu jest zbyt wiele do omówienia. Zamiast tego chcę zająć się sednem sprawy
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 30, 2018 | Islam
Dawno temu, w odległym miejscu, przed początkiem czasów, w niebieskim królestwie istniał bóg zwany allah. Po całym dniu ciężkiej pracy nad nowym stworzeniem allah wraca do domu.
allah: Kochanie, jestem w domu… No tak, zapomniałem. Ja allah nie mam partnerki.
Biedny allah, drobnymi krokami idzie do swojego wielkiego, samotnego zamku, kontemplując nad swoimi pomysłami stworzenia. Jakże samotnie jest być samotnym, myśli allah. Wtedy pojawiła się idea w umyśle allaha.
allah: Nierządnice i wszetecznice, dziewice i niewolnice
I tak allah czyni przygotowania do stworzenia wszetecznic i nierządnic, wielu dziewic i niewolnic I służebnic. Wyciąga swój wierny koran, współwieczną księgę, która nie została stworzona, lecz jest tak samo wieczna jak allah; allah zaczyna przerzucać strony księgi szukając sposobu jak ma stworzyć człowieka.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 30, 2018 | Charyzmania, Zgubna droga
W poprzedniej notatce pisałem o szamanizacji chrześcijaństwa, kiedy to wszelkim chorobom a nawet stanom emocjonalnym przypisuje się demoniczne pochodzenie. W tym tekście chcę spojrzeć na dosyć popularną w kręgach charyzmatycznych formę prorokowania, polegającą na swobodnym parafrazowaniu tekstów biblijnych i ogłaszaniu ich jako proroctwa.
(więcej…)
utworzone przez Reformator | maj 30, 2018 | Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym
Znaczenie osobowości Ducha Świętego
W nauczaniu fundamentalnych prawd dotyczących Ducha Świętego powinno się położyć nacisk na kwestię jego osobowości. Jest to związane z tym, że Duch nie mówi sam od siebie; mówi to, co usłyszy
Jana 16:13 Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy
Dzieje 13:2 A gdy jawnie pełnili służbę Panu i pościli, p1 mowiedział im Duch Święty: Odłączcie mi Barnabę i Saula do dzieła, do którego ich powołałem
i przyszedł aby uwielbić Chrystusa
Jana 16:14 On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi
W przeciwieństwie do tego, Pismo przedstawia Ojca i Syna jako mówiących od siebie samych i z autorytetem podkreślonym użyciem zaimka osobowego „Ja”, a także jako znajdujących się w stałej współpracy, kontakcie, łączności i wzajemnej zgodności. Pismo jest absolutnie jasne kiedy mówi, że Duch Święty jest Osobą, tak samo jak Bóg Ojciec i Bóg Syn i, jak widzimy badając doktrynę Trójcy Świętej, te trzy Osoby są jednym Bogiem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 30, 2018 | Egzegezy, Teologia biblijna
Rzeczy niezrozumiałe
Wszyscy z nas, którzy są chrześcijanami i zaczynają czytać Biblię, chcą lepiej zrozumieć temat Starego i Nowego Testamentu. Rozpocznę od bardzo istotnych słów, które zapisał Apostoł Paweł w Drugim Liście Świętego Piotra w 3 rozdziale 14-17:
2 Piotra 3:14-17 14 Przeto, umiłowani, oczekując tego starajcie się, abyście znalezieni zostali przed Nim bez skazy i bez nagany, w pokoju. 15 A cierpliwość Pana naszego uważajcie za ratunek, jak i umiłowany brat nasz, Paweł, w mądrości, która mu jest dana, pisał do was; 16 Tak też mówi we wszystkich listach, gdzie o tym się wypowiada; są w nich pewne rzeczy niezrozumiałe, które, podobnie jak i inne pisma, ludzie niewykształceni i niezbyt umocnieni przekręcają ku swej własnej zgubie. 17 Wy tedy, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej miejcie się na baczności, abyście zwiedzeni przez błędy ludzi nieprawych, nie dali się wyprzeć z mocnego swego stanowiska.
W tym fragmencie widzimy bardzo ważną przestrogę dla każdego czytelnika Bożego Słowa. Mianowicie taką, że w Biblii są słowa niezrozumiałe, jak jest napisane w powyższym wersecie 15. Możemy zadać sobie więc pytanie: w jaki sposób ustrzec się tego o czym mówi Piotr, aby nie interpretować Słowa Bożego na swą własną zgubę?
(więcej…)
utworzone przez Reformator | maj 29, 2018 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Dwa sposoby reakcji na cierpienie
Łuk. 23:32-43 32 Prowadzono też dwóch innych, złoczyńców, aby razem z nim zostali straceni. 33 A gdy przyszli na miejsce zwane Miejscem Czaszki, ukrzyżowali tam jego i złoczyńców, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie. 34 Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Potem podzielili jego szaty i rzucali o nie losy. 35 A lud stał i przypatrywał się, i wraz z przełożonymi naśmiewał się z niego, mówiąc: Innych ratował, niech ratuje samego siebie, jeśli on jest Chrystusem, wybranym Boga. 36 Naśmiewali się z niego również żołnierze, podchodząc i podając mu ocet; 37 I mówili: Jeśli ty jesteś królem Żydów, ratuj samego siebie. 38 Był też nad nim napis sporządzony w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest król Żydów. 39 A jeden z tych złoczyńców, którzy z nim wisieli, urągał mu: Jeśli ty jesteś Chrystusem, ratuj siebie i nas. 40 Lecz drugi odezwał się, gromiąc go słowami: I ty się Boga nie boisz, chociaż ponosisz tę samą karę? 41 My doprawdy – sprawiedliwie, bo odbieramy należną zapłatę za nasze uczynki, ale on nic złego nie zrobił. 42 I powiedział do Jezusa: Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. 43 A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju.
Istnieją dwa rodzaje reakcji na nasze cierpienie:
- Możemy przeciwstawić się Bogu i powiedzieć: „Jeśli jesteś tak wielkim, potężnym i kochającym Bogiem, dlaczego jestem w tym piekielnym bałaganie?”
.
- Albo możemy uznać, że jesteśmy grzesznikami i nie zasługujemy na żadne dobre rzeczy wołając o litość i pomoc w czasach desperacji. Świat jest pełen tych,którzy sprzeciwiają się Bogu we własnej sprawiedliwości i zakładają, że Stwórca wszechświata jest zobowiązany do sprawienia, aby ich życie było spokojne. Ale niewielu jest, którzy rozumieją, że Bóg nam nic nie jest winny i że dobro, które znajdzie się na naszej drodze będzie wynikiem Jego miłosierdzia, a nie naszej zasługi.
Myślę, że Łukasz spisał tekst o dwóch złodziejach, aby nauczyć nas, że istnieje wielka nagroda w sposobie reakcji na cierpienie. Dwaj złodzieje reprezentują dwa różne sposoby reagowania na cierpienie, które odnoszą się również do cierpienia Chrystusa.
(więcej…)
