Anapapiści: część 2 – bagno herezji

Głupcy i szaleńcy za pulpitami

Oz. 9:7 Przyjdą dni nawiedzenia, przyjdą dni zapłaty. Izrael pozna, że prorok jest głupcem, a człowiek duchowy – szalony, z powodu twojej wielkiej nieprawości i wielkiej nienawiści.
.
Przysłów 18:2 Głupi
nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.

Nie wiedzieć czemu uszy współczesnycna dystah wyznawców teologii Reformowanej stały się wyjątkowo wrażliwe na biblijne inwektywy godzące w heretyków. Kiedy Bóg rozlicza się z fałszywymi prorokami opisuje ich w jednoznaczny, dosadny i niepozostawiający wątpliwości sposób: szaleńcy, głupcy, niegodziwcy.

Sam fakt fałszywego prorokowania jest oczywistym złamaniem trzeciego przykazania (2 Mojż. 20:7; 5 Mojż. 5:11) a przez to pogwałceniem Bożego Prawa, to nieprawość, trwanie w której jest karane wiecznym zatraceniem. Bóg nie zmienił się od tametej pory:

Bóg niezmiennie fałszywych proroków udających Kościół Chrystusa karze wiecznym zatraceniem.

(więcej…)

Zawsze się radujcie

Najkrótszy wers Pisma

Czy wiecie jaki jest najkrótszy werset w Nowym Testamencie? Oczywistą odpowiedzią jest

Jana 11:35 I Jezus zapłakał

gr. Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς edakrysen ho Iesous 

Jest to najkrótszy werset w wielu przekładach Biblii. Ale najkrótszy werset w greckim Nowym Testamencie to

1 Tes. 5:16  Zawsze się radujcie

gr. Πάντοτε χαίρετε pantote chairete

To mały werset z dużymi implikacjami.

(więcej…)

Chrystus oddzielony od Boga? – część 1 obalenie błędu

Fałszywe argumenty

Mat. 27:46 Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?

Marek 15:34 O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachthani? – co się tłumaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?

Każdy człowiek w coś wierzy i wiarę tą proklamuje. Substancja wyznawanej wiary, jeśli odbiega od prawdy Pisma, zawsze prowadzi do fałszywych przekonań, te zaś nie znoszą światła prawdy, do którego człowiek tkwiący w błędzie nie może nawet się zbliżyć (Hiob 24:16; Jan 3:19-20).

Rozmaite sposoby interpretacji słów Chrystusa chybiają autorskiej intencji Pisma i wprowadzają zamieszanie w sercach nieumocnionych chrześcijan, rolą wierzących zaś jest ukazywanie prawdy i ujawnianie  (Efez. 5:11-13) przewrotnej, cielesnej zarazem mądrości (Łuk. 7:35; 1 Kor. 2:12). Ta bowiem, przez szereg wyśnionych wprost z nieodrodzonych serc (Przysłów 18:2; Rzym. 2:5) sposobów tłumaczy wypowiedź Chrystusa w sposób wielce dyskusyjny:

  • Ateiści niewierzący w Boga w ogóle, powiedzą, że słowa te to dowód porażki i klęski Chrystusa oraz Jego psychicznego załamania.
    .
  • Antrytrynitarni heretycy stwierdzą po pierwsze że Syn nazywając Ojca Bogiem (Boże mój, Boże mój) wyraża w ten sposób swoją ontologiczną odmienność (nie jest Bogiem); po drugie będą dowodzić, że Ojciec opuszczając Syna musiałby pozbawić Go jego Boskości (czemu mnie opuściłeś?).
    .
  • Wyznawcy heterodoksji stwierdzą stanowczo iż Mesjasz złożył okup szatanowi, nie Bogu, stąd też Bóg musiał odizolować się od Syna aby Go nie zniszczyć, gdy On stał się grzechem.

Żadna z powyższych teorii nie jest prawdziwa. Poniżej ich refutacja oraz przedstawienie rzeczywistych powodów wypowiedzenia kontrowersyjnej frazy przez Mesjasza.

(więcej…)

Boży plan dla gejowskiej agendy

Bierność prowadzi ku zatraceniu

1 Kor. 6:9-10 9. Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą królestwa Bożego? Nie łudźcie się: ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani zniewieściali (μαλακοὶ malakoi – pasywni homoseksualiści), ani mężczyźni współżyjący ze sobą (ἀρσενοκοῖται arsenokoitai – aktywni homoseksualiści) 10. Ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani złorzeczący, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego.

Jeśli obserwowaliście nagłówki gazet w ciągu ostatnich kilku lat, być może zauważyliście niesamowity wzrost zainteresowania potwierdzaniem homoseksualizmu. Niezależnie od tego, czy jest to sedno skandalu religijnego, korupcji politycznej, radykalnego ustawodawstwa czy przedefiniowania małżeństwa, Amerykę charakteryzują interesy homoseksualne. To wskazuje na sukces programu gejowskiego.

Niektórzy chrześcijanie, w tym przywódcy kościołów religijnych, wahali się w tej kwestii nawet niedawno. Niestety, kiedy ludzie odmawiają uznania grzeszności homoseksualizmu – nazywając zło dobrem, a dobro złem – czynią to kosztem wielu dusz.

Izaj. 5:20 Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem; którzy ciemność uważają za światłość, a światłość za ciemność; którzy gorycz uważają za słodycz, a słodycz za gorycz!

Jak powinniśmy zareagować na sukces programu gejowskiego? Czy powinniścmy zaakceptować niedawny trend w kierunku tolerancji? A może powinniśmy stanąć po stronie tych, którzy wykluczają homoseksualistów z wrogością i pogardą?

(więcej…)

Doktryna Sola Scriptura w pigułce

Adversus solo Scriptura

1 Kor. 1:10 Proszę więc was, bracia, przez imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, żebyście wszyscy to samo mówili i żeby nie było wśród was rozłamów, ale abyście byli zespoleni jednakowym umysłem i jednakowym zdaniem.

„Ten, kto konsekwentnie odrzuca wyznania wiary, musi uciszyć wszelkie głoszenie i zredukować nauczanie kościoła do recytowania dokładnych słów Pisma Świętego bez notatek i komentarzy”.– R. L. Dabney

Celem tego bardzo tekstu jest zwięzłe i proste przedstawienie doktryny Sola Scriptura na temat fałszywej, współczesnej doktryny ewangelicznej solo Scriptura, która wydaje się zawsze pojawiać wśród sekt religijnych w historii Kościoła. Wydaje się, że dzisiejsi ewangelicy, z jakiegokolwiek powodu, mylą pojęcie Sola Scriptura z Solo Scriptura, nie rozumiejąc żadnego z obu powyższych terminów.

Ci ewangelicy, którzy twierdzą, że trzymają się hermeneutyki Sola Scriptura Reformacji w rzeczywistości, używając tych samych terminów co Reformacja, zaprzeczają autentycznej doktrynie. To nie jest tylko gra słów czy jakaś gra semantyczna. Jest to raczej pożoga prawdziwej doktryny i propagowanie czegoś, co Kościół uznał za błędne przez wadliwą hermeneutykę.

Miejmy nadzieję, że poniższe punkty wyjaśnią to i zmienią ten teologiczny chaos.

(więcej…)

Konfesyjna, przedkrytyczna pozycja względem Pisma

Przyczynek

Marek 16:8 Wyszły więc szybko i uciekły od grobu, bo ogarnął je lęk i zdumienie. Nikomu też nic nie mówiły, ponieważ się bały.

Ponieważ dłuższe zakończenie Marka (16:9-20) nie występuje ani w papirusach P45 [wczesny III wiek] P84 [VI wiek] P88 [IV wiek] ani w kodeksach Synajskim 01 [IV wiek] i Watykańskim 03 [IV wiek] zgodnie z argumentacją twórców tekstu krytycznego, Ewangelia Marka powinna zakończyć się na wersie 8.

Jeśli twierdzenie to jest prawdziwe, to mając na uwadze, że tekst powstał między 50 a 60 rokiem I wieku jako czwarta z kolei natchniona Księga Nowego Testamentu (wcześniej powstały zaledwie List Jakuba [44-49 A.D.], List do Galacjan [49-50 A.D.] i 1 List do Tesaloniczan [50-51 A.D.]) pierwotny czytelnik Ewangelii Marka otrzymywał do dyspozycji tekst ograniczony doktrynalnie:

  • brak wzmianki o wskrzeszeniu, wers 9
  • brak informacji iż wskrzeszenie odbyło się wczesnym rankiem po szabacie, wers 9
  • brak świadectwa zmartwychwstania Marii Magdaleny, wersy 9-10
  • brak informacji o smutku i żałobie uczniów, wers 10
  • brak nauki o niedowierzaniu uczniów co do zmartwychwstania, wers 11
  • brak kolejnego świadectwa zmartwychwstania dwom innym uczniom, wers 12
  • brak nauki o kolejnym niedowierzaniu pozostałych, wers 13
  • brak nauki o potwierdzeniu apostolstwa jedenastu, wers 14
  • brak nauki o ekskluzywności i wyjątkowej roli cudów-znaków apostolskich, wersy 14-20
  • brak wiedzy o wniebowzięciu Mesjasza, wers 19

Za to ostateczną konkluzją Ewangelii Marka (nota bene pierwszej spisanej Ewangelii) miały być ucieczka, zdumienie, strach i tajemnica. Dobra nowina pozbawiona spełnienia obietnicy i wypełnienia się proroctw wprowadza jedynie zamieszanie.  Budzi także najwyższy niepkój, co prowadzi do konkluzji, że proponowane przez Westcota i Horta zakończenie jest przynajmniej podejrzane, zaś szerokie przyjęcie tekstu krytycznego w kręgach ewangelikalnych wymaga rozważenia tej kwestii.

(więcej…)

Król Saul pomiędzy prorokami

Dobre złego początki

1 Sam. 10:1-6
.
1. Potem wziął Samuel dzbanek z olejkiem i wylał na jego głowę, pocałował go i rzekł: Namaścił cię Pan na księcia nad swoim dziedzictwem.

2. Gdy dziś odejdziesz ode mnie, spotkasz dwóch mężów u grobu Racheli na granicy Beniamina, w Selsach, którzy ci powiedzą: Znalazły się oślice, których poszedłeś szukać. A oto ojciec twój zaniechał już sprawy z oślicami, a jest zatroskany o was i mówi: Co mam czynić w sprawie mego syna? 

3. A gdy ruszysz stamtąd dalej i dojdziesz do dębu Tabor, spotkają się tam z tobą trzej mężowie, podążający do Boga w Betel. Jeden nieść będzie troje koźląt, drugi nieść będzie trzy bochenki chleba, a trzeci nieść będzie łagiew wina.

4.Oni pozdrowią cię życzeniem pokoju i dadzą ci dwa chleby. Przyjmij je z ich ręki.

5. Następnie dojdziesz do Gibei Bożej, gdzie jest załoga filistyńska. A gdy tam wejdziesz do miasta, natkniesz się na gromadę proroków, schodzących ze wzgórza; a przed nimi będą grający na harfie, bębnie, piszczałce i lutni. Oni zaś będą w zachwyceniu.

6. I zstąpi na ciebie Duch Pana, i wespół z nimi ogarnie cię zachwycenie, i przemienisz się w innego człowieka.   

Król Saul jest historycznie pierwszym królem Izraela, po tym jak został wybrany przez Boga i namaszczony przez Proroka Samuela. Już sama postać Samuela jest bardzo znacząca i uznawana za Proroka nie tylko w Judaizmie i Chrześcijaństwie, ale również w Islamie. [1]

Samuel był wyjątkowy w pozytywny sposób. Nie był królem, ale jego zakres władzy obejmował poziom króla. Jednak Samuel w przeciwienstwie do wiekszosci królów był wierny Bogu. Ten fakt można w dość prosty sposób wykorzystać do zmanipulowania słuchacza co do Króla Saula;

Skoro dobry Bóg wykorzystał dobrego proroka, aby Saula wybrać na króla, to jest to z pewnością dobry wybór.

W takim ciągu myślenia Saul jest postrzegany jako ktoś dobry na podstawie cech przypisanych samemu Bogu oraz działającemu w Jego imieniu Samuelowi.

(więcej…)

Znaczenie łaski

Boży atrybut

Słowo łaska w Piśmie Świętym ma różne znaczenia

1. Łaska jako przymiot Boga ma podstawowe znaczenie jako przyjemność, atrakcyjność i wdzięk. Bóg jest doskonałością wszelkiego piękna, atrakcyjności i wdzięku, ponieważ jest implikacją wszelkiej nieskończonej doskonałości dobra w sensie etycznym. Bóg jest cudowny i piękny.

Neh. 9:17 Odmówili posłuszeństwa i nie pamiętali o twoich cudach, które dla nich czyniłeś, ale uczynili twardym swój kark i w swoim buncie ustanowili sobie wodza, aby wrócić do swojej niewoli. Lecz ty jesteś Bogiem przebaczenia – łaskawym i miłosiernym, nieskorym do gniewu i wielkiej dobroci – i nie opuściłeś ich

(więcej…)

O skutecznym wyznaniu Chrystusa

Rys historyczny

1 Kor. 12:3 Dlatego oznajmiam wam, że nikt, kto mówi przez Ducha Bożego, nie powie, że Jezus jest przeklęty. Nikt też nie może powiedzieć, że Jezus jest Panem, jak tylko przez Ducha Świętego.

Naturalny stan każdego człowieka to wynikająca z grzechu duchowa śmierć (1 Mojż. 2:16-17; Hiob 14:4; Efez. 2:1; 5; Kol. 2:13). Z tego powodu człowiek naturalny nie przedstawia dla Boga żadnej wartości (1 Mojż. 6:5; Psalm 39:5; 143:24; Izaj. 64:6; Rzym. 3:10-18; 8:9)

Na przestrzeni wieków ludzkość, poszukując drogi pojednania z bóstwem, stworzyła rozliczne religie – różne drogi zbawienia, uwolnienia śmiertelnika od przesądzonego i złego zarazem losu (Dzieje 17:29-30). Wielu wymyślonych panów i wielu stworzonych przez człowieka bogów (1 Kor. 8:5), choć na różne sposoby, głosiło i wciąż głosi tą samą wiarę: człowiek, aby mógł osiągnąć lepszy byt pośmiertny, musi dokonać jakiegoś wysiłku. Nie taki jest Boży plan zbawienia.

Zanim przejdziemy do egzegezy tekstu Koryntian zapoznamy się z planem zbawienia proponowanym przez fałszywa religię.

(więcej…)

LWW 20 Ewangelia i zakres łaski

Obietnica powołania

1. Ponieważ przymierze uczynków zostało złamane przez grzech człowieka i nie było w stanie udzielić życia, Bóg w swoim miłosierdziu przyrzekł zesłać Chrystusa, który miał narodzić się z niewiasty. Dzięki tej obietnicy wybrani zostają powołani, a wiara i upamiętanie dokonują swego dzieła w ich sercach. W tej obietnicy została objawiona cała istota Ewangelii, jako skutecznego sposobu nawrócenia i zbawienia grzeszników.

1 Mojż. 3:15 I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.
.
Obj. 7:9 Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.

(więcej…)

Biblijna podstawa nadzorowania, wykład 5

Koncentracja służby

2 Mojż. 18:18 Zamęczycie się i ty, i ten lud, który jest z tobą, bo ta sprawa jest zbyt ciężka dla ciebie. Sam jej nie podołasz. 

Jest oczywistym, iż żaden chrześcijanin nie może zajmować się wszystkim. Powinniśmy właściwie dysponować czasem i decydować, jakie są nasze priorytety. Jeśli o ten obszar chodzi, każdy pastor musi zdecydować, na czym będzie koncentrować się jego praca.

Zgodnie ze Słowem Bożym koncentracja pracy każdego prezbitera powinna skupiać się na następujących obszarach:

(więcej…)

Skąd mędrcy wiedzieli o Jezusie?

Mgła tajemnicy

Mat. 2:1-2 1. A gdy Jezus urodził się w Betlejem w Judei za dni króla Heroda, oto mędrcy (gr. μάγοι magoi – magowie) ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: 2. Gdzież jest ten król Żydów, który się urodził? Widzieliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przyjechaliśmy, aby oddać mu pokłon.

Niewiele historii biblijnych jest tak dobrze znanych, a jednak owianych mgłą tajemnicy i osadzonych w traducjach jak opowieść o magach, czyli mędrcach, o których wspomniał Mateusz. W średniowieczu rozwinęła się legenda,

  • że ​​byli królami,
  • że było ich trzech
  • i że ich imiona to Kacper, Baltazar i Melchior.

Ponieważ sądzono, że reprezentują trzech synów Noego, jeden z nich jest często przedstawiany jako Etiopczyk. XII-wieczny biskup Kolonii twierdził nawet, że znalazł ich czaszki.

(więcej…)

Deklaracja z Barmen z 1934 roku

Sąd Boży

1 Piotra 4:17 Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego, a jeśli rozpoczyna się od nas, to jaki będzie koniec tych, którzy są nieposłuszni ewangelii Bożej?

Być może jesteśmy, ostatnim pokoleniem ludzi urodzonych w czasach względej wolności. Ostatnią generacją, która doświadczyła swobody poruszania, wolności słowa, wolności gospodarczej oraz, co najważniejsze, wolności religijnej. W ciągu kilku miesięcy nastąpiło gwałtowne załamanie i odejście od wartości, jakie Refomracja przyniosła światu zachodniemu. Boży sąd nad odstępczym kościołem „wisi w powietrzu”.

Wielka Watykańska Nierządnica jest bezpieczna i w dobrych układach politycznych z panującym establiszmentem, zaś przywódcy systemowych „kościołów protestanckich” dają wyraz swojej chęci współpracy z reżimem przez szereg zabiegów ekumenicznych. W ten sposób mają oni nadzieję na przetrwanie zbliżającego się prześladowania, najlepszym zaś tego przykładem jest polityka J. E. Księdza Mateusza Wicharego, która wyszła na jaw przez usta pana Janusza Kucharczyka:

– Ekumenizm to rozmowa i tyle, niektóre jego formy idą za daleko, jeśli zamazują różnice. No Mateusz [Wichary] może idzie za daleko, to prawda
.
– Mu się to bierze z jego polityki. On chce konserwować świat politycznie i KRK spostrzega jako sojusznika. To błąd, tu zgoda. Idzie za daleko. Zdecydowanie.

Próby polityczno-ekumenicznej konserwacji Kościoła to zdrada Chrystusa i rzeczywisty koniec systemowego kościelnictwa – teologicznego i eklezjalnego bankruta. Wierzymy jednak, że wśród ludzi mających nieszczęście oficjalnie przynależeć do struktur rozmaitych denominacji, znajdują się Boży wybrańcy, w których działa Duch Święty, tak że nawet w obliczu największego zagrożenia poniosą oni trudy i konsekwencje jakie wynikną ze stania na fundamencie biblijnej prawdy.

Podobne ryzyko zostało już wcześniej podjęte, polała się krew, padły trupy.

(więcej…)

Granice posłuszeństwa władzy

Zdrada Chrystusa

Rzym. 13:1 Każda dusza niech będzie poddana władzom zwierzchnim. Nie ma bowiem władzy innej, jak tylko od Boga, a te władze, które są, zostały ustanowione przez Boga.

Współczesna myśl kościelnicza nacechowana jest tendencją ślepego i bezwarunkowego posłuszeństwa władzy, która przecież pochodzi od Boga. Nawet jeśli promuje ludobójstwo, aborcję czy homoseksualizm, wierzący zobowiązani są być jej ulegli.  W dobie zbliżającego się totalitaryzmu i ograniczenia wolności wyznania, to służalcze podejście będzie stanowić środek przetrwania fałszywego kościoła.

Dlatego też temat posłuszeństwa władzy warto rozważyć przede wszystkim w ujęciu biblijnym ale także z uwzględnieniem historycznej retrospekcji. Zła teologia bowiem prowadzi do tragedii, mając zaś na uwadze współczesny serwilizm systemowych „kościołów” w artykule udzielona zostanie odpowiedź na następujące pytania:

  • jakie są granice autorytetu władzy?
  • czy każdej władzy chrześcijanie winni są posłuszeństwo i w jakim zakresie?
  • czy istnieją dozwolone przez Boga metody oporu niebiblijnej władzy i jej nakazom?

(więcej…)

Miłosierdzie Boże

Oto Boże miłosierdzie

Psalm 100:5 PAN bowiem jest dobry, jego miłosierdzie trwa na wieki, a jego prawda z pokolenia na pokolenie.

Atrybut miłosierdzia Boga można uznać za aspekt Jego świętości. Święty Bóg jest poświęcony Sobie i skupiony na sobie jako jedynym dobru. Ale tak jak dobro jest również piękne i pełne wdzięku, tak i ten, który sam w sobie jest jedynym dobrem i źródłem wszelkiego dobra, jest również absolutnie błogosławiony i chce być najbardziej błogosławionym, jak również objawić się jako błogosławiony błogosławiąc swoje stworzenia.

(więcej…)

LWW 19 Prawo Boże

Prawo pierwszych ludzi

1. Bóg wypisał w sercu Adama swoje Prawo, wymagające od niego pełnego posłuszeństwa; szczególny zaś nacisk położył na jedno przykazanie, aby nie jadł z drzewa wiadomości dobrego i złego. W ten sposób Adam i całe jego potomstwo byli zobowiązani do osobistego, pełnego, dokładnego i bezustannego posłuszeństwa. Bóg obiecał życie za posłuszeństwo i zagroził śmiercią za przestąpienie Prawa; przedtem zaś wyposażył Adama w zdolność i możliwość przestrzegania tego Prawa.

1 Mojż. 2:16-17 16. I rozkazał PAN Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu; 17. Ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz.
.
Kazn. 7:29 Oto to tylko odkryłem: Bóg stworzył człowieka prawego, ale oni szukali rozlicznych wymysłów.
.
Rzym. 10:5 Gdyż Mojżesz pisze o sprawiedliwości, która jest z prawa: Kto te rzeczy wypełnia, przez nie będzie żył.
.
Gal. 3:10,12 10. Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w księdze Prawa. 12.Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył.

(więcej…)

Jak głosić Ewangelię i dobre uczynki

Moralizm a legalizm

Efez. 2:10 Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.

Wielu chrześcijan dorastało w kościołach na moralistycznym nauczaniu, to jest, nauczaniu, które woła ku posłuszeństwu bez łączenia przykazań do krzyża Chrystusa. Te rozłączenie jest niebezpieczne, potencjalnie prowadząc słuchaczy albo do wstrętu do samego siebie, albo do własnej prawości.

Moralistyczne nauczanie, często jest podłożem na którym diabeł sieje nasienie legalizmu. Oczywiście biblijne nauczanie zawsze będzie istotne i wzywało do odpowiedzi, jednak jak możemy nauczać przykazań Bożych bez redukowania naszego posłania do moralizmu? Czy kluczem jest zwyczajnie przeskoczyć z przykazania “módlcie się nieustannie” do prawdy, że Jezus cierpiał jako ofiara zastępcza zdobywając dla nas odkupienie?

Jest to jeden ze sposobów, jednak pozwólcie, że zasugeruję trzy sposoby głoszenia przykazań Bożych, które pomogą nam uniknąć pułapki moralizmu.

(więcej…)

Nowy ekumenizm, cz. 2: epistemologia papistów kontra Reformacja

 

Socjalistyczna „dobra nowina”

Rzym. 1:16 Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka.

Nominalni chrześcijanie zainteresowali się wojnami kulturowymi częściowo z powodu mandatu kulturowego. W niektórych kręgach mandat kulturowy zastąpił Ewangelię Pana Jezusa Chrystusa.

  • W Stanach Zjednoczonych stał się konserwatywnym odpowiednikiem liberalnej ewangelii społecznej.
    .
  • W Kanadzie kulturowym mandatem jest socjalistyczna ewangelia.

Cywilizacja zachodnia, którą Charles Colson i jemu podobni próbują ocalić, nie może zostać uratowana przez ewangelię kulturową, ponieważ walczymy nie z krwią i ciałem, ale z księstwami ciemności i mocami na okręgach niebieskich.

(więcej…)

Dzieło Ducha Świętego

Wiara przed zrozumieniem

1 Kor. 12:3 Dlatego oznajmiam wam, że nikt, kto mówi przez Ducha Bożego, nie powie, że Jezus jest przeklęty. Nikt też nie może powiedzieć, że Jezus jest Panem, jak tylko przez Ducha Świętego.

Wielu ludzi zaczyna wierzyć w Jezusa Chrystusa na długo przed tym, zanim będą w stanie wyartykułować teologię odrodzenia i nawrócenia. Powoli zdajemy sobie sprawę, że to, co wydawało się „prostym” aktem – zawierzenie Chrystusowi – było w rzeczywistości złożonym doświadczeniem boskiej działalności. Duch Święty musiał działać sekretnie, ponieważ „nikt też nie może powiedzieć, że Jezus jest Panem, jak tylko przez Ducha Świętego”.

(więcej…)

Justyn Męczennik kontra herezja transsubstancjacji

Serce herezji

Mat. 15:17 Jeszcze nie rozumiecie, że wszystko, co wchodzi do ust, idzie do żołądka i zostaje wydalone do ustępu?

W katolicyzmie naucza się, że chleb i wino komunii są dosłownie przemieniane w fizyczne ciało i krew ludzkiego ciała Jezusa, gdy są konsekrowane przez kapłana. Chociaż wydają się naszym zmysłom nadal chlebem i winem, to w rzeczywistości ulegają przemianie. Zgodnie z oficjalnym dogmatem rzymskokatolickim od tej pory już chlebem ani winem, ale zamiast tego zamieniły się w rzeczywiste ciało i krew Jezusa.

Katolicy próbują argumentować to stanowisko na podstawie Pisma, ale starają się również wzmocnić swoją interpretację, cytując pierwszych pisarzy chrześcijańskich, którzy ich zdaniem zgadzają się z ich własnym stanowiskiem. Jednym z najwcześniejszych i najbardziej przekonujących cytatów, na które wskażą, wyszedł spod pióra chrześcijańskiego filozofa z II wieku, Justyna Męczennika.

(więcej…)