Odrodzenie zmarłych niemowląt

utworzone przez | kwi 7, 2026 | Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia przymierza

Dylemat chrześcijanina

Rzym. 5:12-13

12. Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.

13. Grzech bowiem był na świecie aż do nadania prawa, ale grzechu się nie poczytuje, gdy nie ma prawa.

Tematem naszego dzisiejszego rozważania będzie los dzieci umierających w niemowlęctwie oraz innych osób, które nie są w stanie zostać zewnętrznie powołane przez posługę Słowa. Obszarem rozmyślań będą

  • dzieci osób wierzących z jednej strony,.
    ,
  • z drugiej zaś potomstwo niewierzących.

Naszym postulatem jest doktryna Reformowana – do nieba idą zmarłe dzieci tylko osób wierzących, dzieci przymierza. Inne dzieci idą na zatracenie z powodu grzechu pierworodnego. Naszą podstawą teologiczną będzie teologia Biblijna podsumowana w pierwszej część Artykułu 15 Konfesji Belgijskiej, z której jasno wynika, że grzech pierworodny wzbudza w Bogu obrzydzenie do potępionych, w tym do potępionych dzieci oraz konsekwentnie jest podstawą ich potępienia.

Wierzymy, że przez nieposłuszeństwo Adama grzech stał się udziałem całej ludzkości [Rzym. 5:12-13; Psalm. 51:5; Rzym. 3:10; 1 Mojż. 6:3; Jan. 3:6; Hiob 14:4]. Deprawuje on całą naturę i jest dziedziczny, i nawet dzieci w łonach swych matek są nim skażone [Izaj. 48:8; Rzym. 5:14]. Powoduje w człowieku wszelkie rodzaje grzechów, będąc ich korzeniem [Gal. 5:19; Rzym. 7:8, 10, 13, 17-18, 20, 23] i dlatego wzbudza w Bogu wystarczające obrzydzenie i wstręt, aby potępić całą ludzkość [Efez. 2:3, 5] [1]

Grzech nie jest abstrakcyjną koncepcją, kołatającą się dywagacją w umysłach teologów, ale lecz straszliwą rzeczywistością. Przez grzech pierworodny udziałem całej ludzkości, w tym nienarodzonych dzieci, jest potępienie i tylko przedwieczne wybranie w Chrystusie jest podstawą do wiary w zbawienie z tego inaczej makabrycznego położenia.

Wyraźmy to jeszcze jaśniej: grzech Adama jest podstawą potępienia nawet niewybranych do zbawienia noworodków, które umierają w łonach matek.

Herezja powszechnego zbawienia dzieci

Zdecydowana większość neoewangelików, w tym fałszywi kalwiniści — twierdzą, że do nieba idą wszystkie dzieci, które umarły w wieku niepoczytalności lub niedojrzałości umysłowej. Jest to zanegowanie mocy grzechu pierworodnego. Według tej teologii, którą głosi na przykład John MacArthur, wszystkie dzieci idą do nieba, jeśli umrą wystarczająco młodo. Ta szczególna pozycja dzieci uzyskana zostaje w sposób, który można nazwać łaską przeoczenia — Bóg przymyka oko na grzech pierworodny, jeśli odpowiednio młodo się umrze.
.,

Co nam mówi klasyczny heretyk w tym temacie, John MacArthur?

„Zostaną osądzone według światła, jakie otrzymały. Pismo Święte jasno mówi, że dzieci i nienarodzeni mają grzech pierworodny — w tym zarówno skłonność do grzechu, jak i nieodłączną winę grzechu pierworodnego. Ale czyż nie jest możliwe, że w jakiś sposób odkupienie, jakiego dokonał Chrystus, zapłaciło za winę wszystkich tych bezradnych maluszków we wszystkich czasach? Tak, i dlatego wiarygodnym jest założenie, że dziecko, które umrze zbyt młodo, aby świadomie, dobrowolnie odrzucić Jezusa Chrystusa, zostanie wzięte do towarzystwa Pana.„ [2]

Warto zwrócić uwagę na używany przez niego język — „bezradne maluszki” — jest to język emocjonalny, nie teologiczny. Mający wzbudzić w nas litość, a nie skłonić do myślenia zgodnego ze Słowem Bożym. Jest to błąd, ponieważ wszystkie dzieci spłodzone przez człowieka są spłodzone w grzechu pierworodnym — i właśnie ten grzech sprawia, że są już godne potępienia. Grzech pierworodny przypisany jest każdemu człowiekowi i sam w sobie wystarcza do potępienia.
.

Doktryna Reformowana

Teza MacArthura i innych religijnych fanatyków przeczy teologii Reformowanej wyrażonej przez ekumeniczny, czyli powszechnie obowiązujący wszystkich Reformowanych Synod w Dort:

Człowiek po upadku zrodził dzieci na swe własne podobieństwo.Skażony rodzaj zrodził skażone potomstwo. Dlatego też całe potomstwo Adama, za wyjątkiem Chrystusa, przejmuje skażenie od pierwszych rodziców nie poprzez naśladowanie ich — jak twierdzili dawni pelagianie – lecz poprzez odziedziczenie skażonej natury skutkiem sprawiedliwego sądu Boga. [3]

Nie łudźmy się ckliwym emocjonalizmem, gdyż nie jest to Boża teologia. Skażone potomstwo skażonych grzechem ludzi – taka jest potworna natura grzechu, doktryna ta zawarta jest w naszej Biblii.

Hiob 15:14 Czym jest człowiek, aby miał być czysty, urodzony z kobiety, aby miał być sprawiedliwy?

Izaj. 48:8 Ani nie słyszałeś, ani nie wiedziałeś, ani twoje ucho nie było otwarte w tym czasie, bo wiedziałem, że postąpisz przewrotnie i że nazwano cię przestępcą od łona matki.

Przysłów 22:15 Głupota jest przywiązana do serca dziecka, ale rózga karności wypędzi ją z niego.

Psalm 51:5 Oto zostałem zrodzony w nieprawości i w grzechu poczęła mnie moja matka.

Psalm 58:3 Niegodziwi zeszli na bezdroża już od łona matki, od urodzenia błądzą, mówiąc kłamstwo.

Grzech wymaga sądu i kary śmierci a empirycznym dowodem na to, że małe dzieci są skażone grzechem jeszcze w łonach matek jest ich podatność na śmierć. Wiele z nich umiera idąc na zatracenie, ponieważ są pozbawione łaski, jaka okazywana jest w Jezusie Chrystusie jedynie wybranemu potomstwu osób wierzących.

Rzym. 6:23 Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.

W odróżnieniu do nas ludzi, którzy przywykliśmy do postępowania w grzechu często bez szczególnego zwracania na to uwagi, Bóg jest święty i postrzega grzech takim, jakim on jest w rzeczywistości. W sposób absolutny święty Bóg oddziela się od każdego grzechu doskonale karząc go. Gdyby tego nie zrobił, Jego świętość zostałaby zanieczyszczona a On sam przestałby być Bogiem, co jest rzeczą niemożliwą.
.

Światełko w tunelu

Warto odnotować, że nie wszyscy Reformowani baptyści wyznają podobną herezję co MacArthur. James White, mimo że ma wiele do odpokutowania w kwestii krytyki tekstu, jednak naucza poprawnie, że tylko wybrane dzieci pójdą do nieba.

Przegląd Konfesji

Kościoły Reformowane poświęciły sporo czasu i energii na debatę nad możliwością i rzeczywistością zbawienia niemowląt wierzących, które zmarły w niemowlęctwie. Jest to doktryna precyzyjna i wyważona: nie głosi zbawienia wszystkich dzieci, lecz zbawienia dzieci wierzących rodziców, które należą do przymierza łaski.

Heinrich Bullinger, znany jako pierwszy teolog Przymierza podkreślał prawdę o zbawieniu niemowląt, czyli potomstwa osób wierzących:

„Wierzymy (…), że takie niemowlęta są zbawione dzięki łasce i miłosierdziu Boga, przez którego nie są osądzane tak, jak przez tych, którzy osądzają je jedynie według obrzędów kościoła” [4]

W Konfesji Szkockiej, której głównym autorem był John Knox, jeden z największych teologów szkockich, pisząc o wybranych do zbawienia, prawdziwym Kościele i przeznaczonych na potępienie, dał dowód, iż wierzył w podwójną, symetryczną predestynację, i pośrednio dowodził również odrodzenia dzieci:

„Wierzę więc i wyznaję jeden święty Kościół, który (jako członki Jezusa Chrystusa, jedynej jego [Kościoła] głowy) trwa w wierze, nadziei i miłości, korzystając z darów Boga, cielesnych czy duchowych, dla [swego] pożytku i dla [ich] rozpowszechnienia. Który to Kościół nie jest widzialny dla ludzkiego oka, ale znany tylko Bogu, który spośród zagubionych dzieci Adama niektórych przeznaczył, jako naczynia gniewu, na potępienie, a innych zaś wybrał, jako naczynia swego miłosierdzia, by zostali zbawieni; tych zaś, w przepisanym czasie, wzywa do pobożnego życia i nawrócenia, by byli Kościołem Jego chwały.” [5]

Kanony z Dort potwierdzają zbawienie tych niemowląt wyjaśniając podstawę tego zbawienia, którym jest doktryna elekcji. Bóg wybrał do zbawienia dzieci osób wierzących umieszczając je w Chrystusie, stąd śmierć nienarodzonych potomków nie powinna być powodem do wątpienia w Boże obietnice:

Ponieważ mamy czerpać swe osądy odnośnie woli Bożej z Pisma Świętego, które poświadcza, że dzieci wierzących są święte, nie z natury lecz z mocy przymierza łaski w którym są wraz ze swymi rodzicami, pobożni rodzice nie powinni wątpić w wybranie i zbawienie swych dzieci, których upodobało się Bogu powołać z tego życia w ich niemowlęctwie (1 Moj 17:7; 5 Mojż. 30:6; Dzieje 2:39; 1 Kor 7:14). [6]

W Konfesji Belgijskiej znajdujemy wielkie odniesienie do  doktryny Elekcji, zgodnie z którą wszyscy wybrani zostają w odpowiednim czasie uświęceni przez Ducha, czyli odrodzeni dla usprawiedliwienia przez krew Chrystusa (Wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa 1 Piotra 1:2). Kolejność jest tutaj istotna. Najpierw jest odrodzenie, a potem usprawiedliwienie na podstawie przelanej krwi Chrystusa.

„…krew Chrystusa mocą Ducha Świętego wewnętrznie skrapia duszę, oczyszcza ją z jej grzechów i przeradza nas z dzieci gniewu w dzieci Boże. Nie dzieje się to jednak za sprawą fizycznej wody, lecz przez pokropienie drogocenną krwią Syna Bożego, który jest naszym Morzem Czerwonym, przez które musimy przejść, aby wyrwać się spod tyrani faraona, czyli diabła, i wejść do duchowego Kanaanu.” [7]

Obeznany z teologią czytelnik zauważy, że w kolejności zbawienia brakuje wiary, która powinna następować tuż po odrodzeniu tworząc ciąg: odrodzenie → wiara → usprawiedliwienie. Jest to zabieg celowy, ponieważ dalsza część artykułu 34 odnosi nas do zbawienia dzieci, które, jak wiemy, nie mają substancji wiary będąc w łonach matek:

I faktycznie Chrystus nie przelał swojej krwi w mniejszym stopniu ku obmyciu dzieci ludzi wierzących niż dorosłych i dlatego powinny one otrzymać znak i sakrament tego, co Chrystus dla nich uczynił [8]

Katechizm Heidelberski mówi jednym głosem z poprzednimi dokumentami. Zauważmy, że głównym powodem i przyczyną zbawienia niemowląt osób wierzących jest krew Chrystusa, jednoznacznie kierująca nas do ofiary krzyżowej, oraz oparte o to dzieło krzyża działanie Ducha Świętego w odrodzeniu. Tutaj Duch został nazwany twórcą wiary w sposób znamienny odnosząc nas do porządku zbawienia i uzdolnienia do wiary , do ufności, jako do zalążka wiary materialnej.

„[Niemowlęta]  objęte są Przymierzem, należą do Kościoła Bożego jak dorośli i w nie mniejszym stopniu niż dorosłym obiecane jest im odpuszczenie grzechów przez krew Chrystusa, a także dar Ducha Świętego, twórcy wiary.” [9]

Zatem dzieci, które są podmiotami dekretu elekcji, w odpowiednim czasie zostają powołane przez Pana Boga, odrodzone i usprawiedliwione, uzyskując przez odrodzenie zdolność wiary. Zasadnicza różnica między między wiarą a zdolnością do wiary nie powinna być trudna do zrozumienia wśród osób wyznających teologię Reformowaną. Przed wiarą musi pojawić się zdolność do wiary. Zdolność nie jest samą wiarą, choć posiada w sobie zalążek wiary, którym jest ufność. Ta ufność kieruje się do Chrystusa.

Możemy ową pierwotną ufność nazwać „wiarą niemowląt” – pierwszym odruchem ożywionego, duchowego stworzenia.
.

Podstawy biblijne

W Konfesji Westminsterskiej czytamy o tym wielkim dziele Ducha Świętego, ukazanego jako suwerennego Boga, odradzającego kogo chce i, co najważniejsze, kiedy chce. Co do dzieci osób wierzących umierających w niemowlęctwie wierzymy (ponieważ nie mamy podstaw, aby nie wierzyć), że są one odradzone na mocy ofiary Chrystusa. 

III. Wybrane niemowlęta, umierające w niemowlęctwie, są odradzane i zbawiane przez Chrystusa przez Ducha, który działa kiedy, gdzie i jak chce. Podobnie jest ze wszystkimi innymi wybranymi osobami, które nie są w stanie zostać zewnętrznie powołane przez posługę Słowa. [10]

Konfesja Westminsterska 10.3 opiera się na szeregu kluczowych tekstów biblijnych. Psalm 22 objawia nam wielką tajemnicę wiary niemowląt:

Psalm 22:9 Ale to ty mnie wydobyłeś z łona, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.

Ufność jest sednem wiary — jej podstawą i pierwszym przejawem. To ona pojawia się jako pierwsza i jest zaczynem całej wiary. O Janie Chrzcicielu czytamy:

Łuk. 1:15 Będzie bowiem wielki w oczach Pana. Nie będzie pił wina ani mocnego napoju i zostanie napełniony Duchem Świętym już w łonie swojej matki.

Sam Chrystus wskazuje na dzieci jako na tych, do których należy królestwo Boże:

Łuk. 18:15-16 15. Przynoszono też do niego niemowlęta, aby je dotknął. Lecz uczniowie, widząc to, gromili ich. 16. Ale Jezus przywołał ich i powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.

Pamiętajmy, że były to niemowlęta przynoszone na rękach — słowa Chrystusa „pozwólcie przychodzić” stanowią zatem metaforę i wskazują, że królestwo Boże należy do dzieci wybranych. A warunek wejścia do tego królestwa jest jednoznaczny i niezależny od ludzkiej woli czy zabiegów:

Jan 3:3-5 3. Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodził z góry, nie może ujrzeć królestwa Bożego… 5. Jeśli się ktoś nie narodził z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.

Jest to dowód, że aby trafić do nieba, te dzieci również muszą zostać odrodzone.
.

Unia z Chrystusem

Małe dzieci osób wierzących posiadają zatem wiarę jako potentia — potencjał wiary — ufność wobec Boga nie jako świadomy akt, ale jako ziarno i zasadę. Mają korzeń wiary, nadziei i miłości, są pokropione przez Ducha Świętego ku odrodzeniu. Z całą pewnością dzieci obietnicy posiadają Ducha Świętego. W Psalmie 22 Bóg objawił nam tę wielką tajemnicę: od łona matki mogą być one odrodzone, napełnione Duchem Świętym, usprawiedliwione, pokropione krwią Chrystusa i posiadać zasadę ufności wobec Boga. Tak naucza Francis Turretin w Instytutach Teologii Elenktycznej.

Zauważmy przy tym, że kolejność jest nieodwracalna: wszyscy, którzy zostajemy odrodzeni, najpierw zostajemy odrodzeni po to, aby móc uwierzyć, a dopiero potem uzyskujemy wiarę skuteczną. Nie jest odwrotnie — nie stawiajmy karety przed koniem. Najpierw jest odrodzenie i zdolność do wiary, potem jest sama wiara świadoma. Identycznie jest u dzieci: odrodzone w wieku niemowlęcym, mają ufność, lecz nie mają jeszcze świadomej wiary. Nie zmienia to niczego co do ich zbawienia.

Podobnie jest ze wszystkimi innymi wybranymi osobami, które nie są w stanie zostać zewnętrznie powołane przez posługę Słowa — na przykład z osobami ciężko upośledzonymi. Jeśli dana rodzina trwa w Chrystusie i posiada pod swoją opieką osobę upośledzoną, która jest dzieckiem przymierza, to ona również zostanie w odpowiednim czasie powołana i zbawiona. Nie ma w nikim innym zbawienia:

Dzieje 4:12 I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.

1 Jana 5:12 Kto ma Syna, ma życie, kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia.

Dochodzimy do wniosku, że Chrystus daje im siebie. Jak? Przez ich odrodzenie, nie z krwi, nie z woli ciała, nie z woli mężczyzny, lecz z woli Boga, przez włączenie do swojego świętego ciała, którym jest duchowy Kościół:

Jan 1:13 Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga..

Dzieci Przymierza

Doktryna odrodzenia jest ściśle związana z teologią Przymierza a Przymierze oznacza unię z Bogiem i Chrystusem. W Pierwszej Księdze Mojżeszowej  czytamy o przymierzu zawartym z potomstwem:

1 Mojż. 17:7 I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.

Tym potomstwem jest Chrystus i wszyscy wybrani w Chrystusie. Relacja doktryny Przymierza z doktryną odrodzenia ukazana jest w Piątej Księdze Mojżeszowej, gdzie czytamy o obrzezaniu serca — doktrynie tożsamej z narodzeniem z góry, odniesionej do tego samego potomstwa, o którym wspomina Księga Genesis. Wszyscy w Przymierzu są odrodzeni a odrodzeni muszą być w Przymierzu. Zatem odrodzone mogą być tylko dzieci osób wierzących, będących w Przymierzu:

5 Mojż. 30:6 PAN, twój Bóg, obrzeza twoje serce i serce twego potomstwa, abyś miłował PANA, swego Boga, z całego swego serca i całą swoją duszą, abyś żył.

Doktryna ta stanowi pocieszenie i dla nas, ponieważ obrzezanie serca w Starym Przymierzu jest synonimem narodzenia z góry w Nowym Przymierzu — nasze potomstwo również podlega temu Bożemu działaniu. Argument przymierzowy wzmacnia Paweł Apostoł:

1 Kor. 7:14 Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

Relacja Przymierza i Odrodzenia

Kalwin komentuje ten zauważając w nim prawdę odrodzenia wynikającą z teologii Przymierza. Świętość dzieci wynika z ich oddzielenia i usunięcia przekleństwa natury. Tak więc dzieci osób wybranych do zbawienia, dodajmy, dzieci obietnicy (nie wszystkie co do jednego), są święte, oddzielone i święte w oczach Bożych. Posiadają zatem nową, doskonałą, niezniszczalną naturę, nowego człowieka z przywróconym obrazem Bożym.

„Fragment ten jest niezwykły i zaczerpnięty z głębi teologii; naucza bowiem, że dzieci pobożnych są oddzielone od innych pewnego rodzaju wyłącznym przywilejem, aby były uznane za święte w Kościele… Co do przypisywania przez Apostoła szczególnego przywileju dzieciom wierzących, wynika to z błogosławieństwa przymierza, przez interwencję którego przekleństwo natury zostaje usunięte; a ci, którzy byli z natury nieświęci, są poświęceni Bogu przez łaskę.” [11]

Dzieci przymierza — te, które są dziećmi obietnicy — są święte. Obietnica Ducha Świętego dotyczy ich bezpośrednio:

Dzieje 2:38-39 38. ….Upamiętajcie się i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego. 39. Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.

Wszystkie wybrane dzieci, umierające w młodym wieku, są odrodzone — i właśnie na tym polega ich zbawienie. Duch Święty działa kiedy, gdzie i jak chce:

Jan 3:8 Wiatr wieje, gdzie chce, i słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.

Duch Święty ma moc odrodzić każdego człowieka — nawet najmniejszego, nawet w łonie matki.
.

Dawid i dziecko Batszeby

Pouczającego przykładu dostarcza nam historia Dawida, który zgrzeszył z Batszebą. Z tego związku urodziło się dziecko, które zachorowało i umarło — ponieważ stało się przyczyną zgorszenia i pohańbienia imienia Bożego. Czytamy w Drugiej Księdze Samuela :

2 Sam. 12:19-23 (UBG) Gdy jednak Dawid zobaczył, że jego słudzy szepcą między sobą, zrozumiał, że dziecko umarło… Wtedy Dawid wstał z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swoje szaty i wszedł do domu PANA, aby oddać mu pokłon… Póki dziecko jeszcze żyło, pościłem i płakałem. Mówiłem bowiem: Któż wie, może PAN zmiłuje się nade mną i dziecko będzie żyło. Lecz teraz, gdy już umarło, dlaczego miałbym pościć? Czy mogę je przywrócić do życia? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci.

Reakcja Dawida po śmierci dziecka jest zdumiewająca: zamiast pogrążyć się w żałobie, wstał, umył się i oddał Bogu pokłon. Smutek ustąpił. Kiedy słudzy zapytali dlaczego, Dawid wypowiedział kluczowe słowa: „Ja pójdę do niego.” Dawid nie poszedł do piekła — poszedł do nieba. A zatem dziecko, do którego miał pójść, również jest w niebie. Jest to świadectwo wiary Dawida w zbawienie jego dziecka — dziecka przymierza, które Bóg odrodził i powołał z tego życia w niemowlęctwie.
.

Krzyż: fundament zbawienia niemowląt

Dopiero prawda o usprawiedliwieniu wybranych na krzyżu — nie tylko przez wiarę jako świadomy akt, ale na krzyżu — wyjaśnia zbawienie wybranych dzieci umierających w niemowlęctwie, jak również zbawienie ciężko upośledzonych dzieci Bożych.

Krzyż jest miejscem naszego usprawiedliwienia. Tam Chrystus poniósł grzechy wszystkich wybranych. Gdy niemowlęta — które są w łonie matki lub umierają zaraz po narodzeniu — mają ufność wobec Boga, lecz nie mają jeszcze świadomej wiary, są usprawiedliwione ze względu na krzyż. Nasuwa się pytanie: jak to możliwe, że niemowlęta mogą być zbawione, skoro nie ma zbawienia bez usprawiedliwienia?

Psalm 32:1-2 1. ….Błogosławiony ten, komu przebaczono występek, komu grzech zakryto. 2. Błogosławiony człowiek, któremu PAN nie poczytuje nieprawości i w którego duchu nie ma podstępu.

Apostoł powtarza tę prawdę w Liście do Rzymian

Rzym. 4:6-8 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. 8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

Niemowlęta umierające w niemowlęctwie nie wierzą świadomie i dlatego nie są usprawiedliwione przez świadomą wiarę w Jezusa Chrystusa, którego poznają po raz pierwszy, otwierając oczy na Jego oblicze w chwili śmierci. Odpowiedź brzmi: Bóg usprawiedliwił ich na krzyżu Chrystusa.

Piotr Męczennik, po stwierdzeniu, że Pismo Święte nie mówi wprost, że niemowlęta wierzą, dodaje, że podstawą zbawienia jest działanie Ducha Świętego, który w odrodzeniu kropi wybranych ku zbawieniu, będąc też korzeniem ich wiary, tj. dając im pierwszą zasadę, zdolność wiary: Wiara jest następnie sprawowana przez Ducha w człowieku w odpowiednim czasie, przez co należy rozumieć wiek dojrzałości umysłowej:

„Uważam, że wystarczy, aby ci, którzy mają być zbawieni, byli postanowieni tym, że przez wybranie należą do własności Boga, są pokropieni Duchem Świętym, który jest korzeniem wiary, nadziei i miłości oraz wszystkich cnót, które później sprawuje i ogłasza w synach Bożych, gdy ich wiek na to pozwala.” [12]

Mamy zatem najpierw uzdolnienie do wiary, usprawiedliwienie krwią Chrystusa, a potem odpowiednio wiarę. Jest to oczywiste w porządku zbawienia: wiara jest po odrodzeniu. Najpierw jest odrodzenie — i jako odrodzeni jesteśmy usprawiedliwieni, a wiara i świadomość usprawiedliwienia przychodzą wraz z dojrzałością. To samo dotyczy dzieci: odrodzone najpierw w wieku niemowlęcym, mają ufność, lecz nie mają jeszcze świadomej wiary. Nie zmienia to jednak niczego, ponieważ ich usprawiedliwienie dokonało się na krzyżu.

Rzym. 4:25 Który został wydany z powodu naszych grzechów i wstał z martwych z powodu naszego usprawiedliwienia..

Odrodzenie a wiara niemowląt

Teologowie Reformowani słusznie postulowali odrodzenie wybranych dzieci umierających w niemowlęctwie. Kalwin odpowiada na fundamentalne pytanie: Jak odradzają się niemowlęta, nie mając wiedzy ani o dobru, ani o złu? Pisze:

„Odpowiadamy: dzieło Boga, nawet jeśli go nie rozumiemy, wciąż jest rzeczywiste. Ponadto niemowlęta, które mają być zbawione — ponieważ mamy całkowitą pewność, że niektóre z nich są zbawione — nie jest w najmniejszym stopniu niejasne, że zostały wcześniej odrodzone przez Pana. Bo jeśli przynoszą ze sobą z łona matki wrodzone zepsucie, muszą zostać z niego oczyszczone, zanim będą mogły zostać dopuszczone do królestwa niebieskiego, do którego nic nieczystego i zanieczyszczonego nie wchodzi.„ [13]

Zauważmy, że implikacją Pierwszego Listu do Koryntian jest uniwersalna nieczystość niemowlą pochodzących ze związków osób niewierzących. Ponieważ w takiej relacji nie ma małżonka, który uświęcałby swoją drugą połowę, koniecznym produktem łona są nieświęte, zatem nieczyste dzieci.  Ponieważ nic nieczystego nie może wejść do świętego Królestwa, wnioskujemy, że nieczyste niemowlęta osób niewierzących, które umierają w łonach matek lub w wieku nieświadomości, nie są do tego Królestwa wpuszczane.

1 Kor. 7:14 … Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste,…

Obj. 21:27 I nie wejdzie do niego nic nieczystego ani ten, kto popełnia obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są zapisani w księdze życia Baranka.

Wszystkie takie dzieci idą na zatracenie. Kalwin komentując List do Rzymian 9 przypomina nam prawdę o podwójnej predestynacji w odniesieniu do dzieci. Ezaw był potępiony od łona matki, choć pochodził z rodziców wierzących. Jeśli Ezaw był potępiony zgodnie z suwerennym zamysłem Boga, gdzie znajdą się pozbawione jakiejkolwiek sprawiedliwości dzieci osób niewierzących?

„Słowami: «Gdy dzieci jeszcze się nie narodziły i nie uczyniły nic dobrego ani złego», Paweł pokazuje, że Bóg, dokonując rozróżnienia, nie mógł mieć na względzie uczynków, ponieważ jeszcze nie zostały dokonane. Obaj byli dziećmi Adama, z natury grzesznymi i nieobdarzonymi ani odrobiną sprawiedliwości.” [14]

Nie ma zatem żadnej mowy, że dzieci ludzi niewybranych idą do nieba. Herezja powszechnego zbawienia niemowląt jest doktryną piekła rodem — jest to głupota, negacja grzechu pierworodnego, oparta jedynie na ckliwym emocjonalizmie. To czysty pelagianizm.

Praktyczny wniosek

Grzech pierworodny — sam w sobie, przypisany każdemu — wystarcza do potępienia. Gdyby logicznie przyjąć twierdzenie, że wszystkie dzieci umierające w młodym wieku są zbawione, oznaczałoby to, że Bóg wybrał je do usprawiedliwienia krwią Chrystusa na podstawie ich wieku. Ale to jest ckliwy emocjonalizm MacArthura, a nie Boża teologia. W innym przypadku Bóg wybierałby ludzi na podstawie kryterium czysto zewnętrznego i przypadkowego — a nie z suwerennego upodobania w Chrystusie. A Pismo naucza nas, że co się narodziło z ciała jest ciałem, jest tylko grzeszne. Dzieci osób niewierzących rodzą się z ciała, w grzechu, nie mają w sobie Ducha odrodzenia.

Jan 3:6 Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z Ducha, jest duchem.

Wyznajemy zatem, że dzieci niewybranych — umierające w niemowlęctwie — są potępione. Taka jest potworna natura grzechu, żebyśmy się nie łudzili. Nie jest to doktryna okrutna — jest to doktryna prawdziwa, wynikająca z powagi grzechu i suwerenności Bożego wybrania oraz odnosząca się do Bożej sprawiedliwości i świętości.

Z drugiej strony nasze dzieci, zrodzone z nas jako wierzących, traktujemy jako wybrane — dopóki oczywiście nie okażą czegoś przeciwnego. Kiedy zaś umierają w niemowlęctwie, wierzymy — i jest to trochę inna kategoria niż wiedza — że były dziećmi przymierza, ponieważ nie mamy żadnego dowodu, aby twierdzić przeciwnie. Kanony z Dort jasno stwierdzają, że pobożni rodzice nie mają powodu wątpić w wybranie i zbawienie swoich dzieci, które Bogu spodobało się powołać z tego życia w niemowlęctwie. Jest to wielka pociecha, zakorzeniona nie w emocjach, lecz w Słowie Bożym i w doktrynie przymierza łaski.

Radujmy się łaską naszego Pana. Weselmy się z powodu zbawienia naszych dzieci. Panu Bogu niech będzie za to wszelka chwała. Amen.

Przypisy

[1] Konfesja Belgijska 15
[2] John MacArthur, Do babies and others incapable of professing faith in Christ automatically go to heaven? ,źródło
[3] Kanony z Dort 3/4.2
[4] Heinrich Bullinger, A Brief Exposition of the One and Eternal Testament or Covenant of God s. 131
[5] Konfesja Szkocka, autorstwa Johna Knoxa, cytat pochodzi z rozdziału 16
[6] Kanony z Dort 1.17
[7] Konfesja Belgijska 34
[8] Tamże
[9] Katechizm Heidelberski Pyt. i Odp. 74
[10] Konfesja Westminsterska 10.3
[11] Jan Kalwin, Komentarz do 1 Kor. 7:14
[12] Piotr Męczennik, Loci Communes, Cl. 4, rozdz. 8.14, 1583, s. 826
[13] Jan Kalwin, Instytuty 4.16.17
[14] Jan Kalwin, Komentarz do Rzymian 9

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email