Wiara a uświęcenie

utworzone przez | sty 19, 2018 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu

Chwalebne dziedzictwo Lutra

Dzieje 26:18 Dla otworzenia ich oczu, aby odwrócić ich od ciemności do światła, od mocy szatana do Boga, aby otrzymali przebaczenie grzechów i dziedzictwo między uświęconymi przez wiarę we mnie.

Marcina Lutra nie można oskarżyć o nauczanie, że usprawiedliwieni jesteśmy dzięki naszym dobrym uczynkom, co czyni niezwykłym to, co on mówi na temat zbawienia. Usprawiedliwiająca wiara jest na wstępie tłumaczenia jego Biblii w Liście do Rzymian. Mówi, że z powodu wiary,

„dobrowolnie, chętnie i radośnie czynimy dobro każdemu, służymy każdemu, cierpimy wszelkiego rodzaju rzeczy, kochamy i wychwalamy Boga, który okazał nam taką łaskę. Zatem równie trudno jest oddzielić wiarę i uczynki, jak oddzielić ogień od światła!.”

Wiara w uświęceniu

Oświadczenie Lutra przypomina nam, że wiara nie tylko prowadzi do uznania nas za sprawiedliwych w oczach Boga, ale także powoduje nasze uświęcenie, które jest wewnętrzną transformacją, jakiej doświadczamy od momentu naszego nawrócenia. Kiedy rozważamy uświęcenie, zauważamy, że Pismo mówi o nim na dwa sposoby.
.

Uświęcony, nowy człowiek

Po pierwsze Biblia opisuje rzeczywistość uświęcenia odrodzonej natury.

Nowa natura, jaka zostaje odrodzona przez Ducha Świętego jest całkowicie bezgrzeszna i nie może grzeszyć.

1 Jana 3:9 Każdy, kto się narodził z Boga, nie popełnia grzechu, bo jego nasienie w nim pozostaje i nie może grzeszyć, gdyż narodził się z Boga.

1 Jana 5:18 Wiemy, że każdy, kto się narodził z Boga, nie grzeszy, ale kto się narodził z Boga, zachowuje samego siebie, a zły go nie dotyka.

Charakter tej nowej, bezgrzesznej, całkowicie uświęconej natury jest duchowy, przeciwny cielesnej, całkowicie grzesznej naturze. Od momentu odrodzenia faktycznie chrześcijanin posiada dwie natury.

Jan 3:6 Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z Ducha, jest duchem.

Jednak moc starej natury nie jest już dominująca. Odrodzony przez Boga człowiek detronizuje starego, złego i grzesznego człowieka tak dogłębnie, że widoczna jest nowa jakość życia, o którym Pismo zaświadcza, że jest „nowe”

2 Kor. 5:17 Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.

Od momentu odrodzenia Chrystus sprawuje to nowe życie w każdym odrodzonym, odnawiając go nieustannie przez niezniszczalne słowo łaski zachowując tego nowego człowieka w wierze i niezniszczalnej czystości.

Gal. 2:20 Z Chrystusem zostałem  ukrzyżowany: żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.

1 Piotra 1:23 Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki.

2 Kor. 4:16 Dlatego nie zniechęcamy się, bo chociaż nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień.

Uświęcenie jako proces

Po drugie Pismo mówi nam również, że dopóki nie zostaniemy uwielbieni, często jesteśmy bezbożni w praktyce. Bezbożność ta wynika z działań starego człowieka, starej natury, która nie może ulec ani poprawie ani polepszeniu i wpływa nasz chrześcijański umysł tak, aby grzech był sprawowany. Ta stara natura nie uświęca się lecz ulega ciągłemu zepsuciu przez działanie grzechu. Stary człowiek nieustannie niszczeje walcząc z nowym o umysł. To dlatego Bóg nakazuje nam podjąć walkę o umysł, pole naszej chrześcijańskiej bitwy, ze starą naturą. I tu jest widoczny proces progresywnego uświęcenia. Umysł zostaje uświęcony przez stałe i coraz mocniejsze zrzucanie starego człowieka, pozbawianie go władzy i wpływu.

Efez. 4:22 Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze;

Tak więc Słowo Boże wzywa nas do zaangażowania się w Pańskim procesie uświęcania, w którym coraz bardziej umieramy dla siebie i żyjemy dla Chrystusa, starając się być Mu posłusznym we wszystkim. Proces uświęcenia odbywa się przez zrzucenie jarzma starej, zepsutej natury na rzecz nowej, doskonale już uświęconej i dotyczy umysłu:

Efez. 4:23  I odnowić się w duchu waszego umysłu;

Ponieważ zostaliśmy wyznaczeni jako święci, mamy nakaz, abyśmy byli święci, abyśmy w naszym doświadczeniu stali się tymi, którymi w obliczu Boga już jesteśmy

1 Piotra 2:11-12 11. Umiłowani, proszę was, abyście jak obcy i goście powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy. 12. Postępujcie wśród pogan nienagannie, aby ci, którzy oczerniają was jako złoczyńców, przypatrując się waszym dobrym uczynkom, chwalili Boga w dniu nawiedzenia.

To będzie cię kosztować wszystko

W jaki sposób ten proces uświęcenia postępuje?

Ponieważ dzisiejszy fragment mówi, że jesteśmy „uświęceni przez wiarę” w Chrystusie (Dzieje 26:18), odpowiedź brzmi, że wiara nie jest mniej ważna dla naszego uświęcenia, niż dla naszego usprawiedliwienia. Musimy po pierwsze wiedzieć, czego Bóg od nas wymaga w świętości (wiara obiektywna) oraz wierzyć Bogu, że to przez Niego przynosimy owoce uświęcenia (wiara subiektywna). Oba aspekty, subiektywny i obiektywny ukazane są w Liście do Kolosan

Kol. 1:9-11 9. Dlatego i my od tego dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy za was się modlić i prosić, abyście byli napełnieni poznaniem jego woli we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu; (wiara obiektywna)  10. Abyście postępowali w sposób godny Pana, by podobać mu się we wszystkim, w każdym dobrym uczynku wydając owoc i wzrastając w poznawaniu Boga; 11. Umocnieni wszelką mocą według jego chwalebnej potęgi, (wiara subiektwyna) ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości z radością;

Napominani jesteśmy, aby nie ufać książętom, naszym kontom bankowym, ani czemukolwiek innemu na tym świecie, ale abyśmy wierzyli Chrystusowi i robili to, co On mówi, nawet jeśli wiemy, że będzie nas to drogo kosztować.

Psalm 146:3  Nie pokładajcie ufności we władcach ani w żadnym synu ludzkim, u którego nie ma wybawienia

Nie postawimy Go na pierwszym miejscu i nie wycierpimy dla Jego imienia, będąc Mu posłusznym nawet wtedy, gdy jest to trudne, dopóki nie będziemy wierzyć, że On wynagrodzi nas bardziej, niż możemy to sobie wyobrazić.

Marek 10:29-31 29. A Jezus odpowiedział: Zaprawdę powiadam wam: Nie ma nikogo, kto by opuścił dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, żonę, dzieci lub pole ze względu na mnie i na ewangelię; 30. A kto by nie otrzymał stokrotnie więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a w przyszłym świecie życia wiecznego. 31. Ale wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.

Innymi słowy, bez wiary nie możemy zapłacić kosztu uczniostwa, który jest potrzebny, aby upodobnić nas do wizerunku Chrystusa. Jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę, ale nawet uświęcenie i dobre uczynki, które następują po naszym usprawiedliwieniu, opierają się na wierze.

Nawet nasze postępujące uświęcanie – zmiana umysłu a przez to nasze życie wzrastające w świętość, które jest niezbędnym owocem uświęcenia – zależy od wiary. Przez wiarę wzrastamy w Chrystusie, całkowicie pokładając ufność w Bożych obietnicach tak, że w rzeczywistości wypełniamy Jego przykazania. Kiedy karmimy naszą wiarę prawdami Bożego Słowa, przygotowujemy się do wzrastania w świętość.
.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email