Zasługujące dzieło Chrystusa, część 2

utworzone przez | lis 14, 2023 | Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana

 

Zasługa Chrystusa w konfesjach

1 Kor. 1:30 Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem;

Pierwszą linią obrony Ewangelii zasługi, a tym samym prawdy o przypisywanej sprawiedliwości, są wyznania Reformowane i Prezbiteriańskie. Jako kaznodzieja Kościoła anglikańskiego N. T. Wright jest związany 39 Artykułami Kościoła anglikańskiego. Artykuł 11 demaskuje Wrighta nie tylko jako heretyka, ale także buntownika przeciwko autorytetowi własnego wyznania.

Zostaliśmy uznani za sprawiedliwych przed Bogiem jedynie ze względu na zasługi naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa przez wiarę, a nie z powodu naszych własnych uczynków lub zasług. Dlatego też stwierdzenie, że jesteśmy usprawiedliwieni jedynie przez wiarę, jest najzdrowszą doktryną i bardzo pocieszającą, co szerzej zostało wyrażone w Homilii o usprawiedliwieniu. [25]

Standardy Westminsterskie

Jer. 23:6 Za jego dni Juda będzie zbawiona, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. A to jest jego imię, którym będą go nazywać: PAN NASZĄ SPRAWIEDLIWOŚCIĄ.

Ludzie federalnej wizji to głównie teolodzy reformowani lub prezbiteriańscy. Wśród nich Prezbiterianie są uciszani lub powinni być uciszani przez Standardy Westminsterskie. Wyjaśniając wstawiennictwo Chrystusa, Większy Katechizm wyraźnie potwierdza „zasługę Jego [Chrystusa] posłuszeństwa i ofiary na ziemi” oraz zastosowanie tej zasługi wobec wszystkich wierzących .[26]

Westminsterskie Wyznanie Wiary przypisuje wytrwanie świętych „skuteczności zasługi… Jezusa Chrystusa” [27].Ta zasługa Jezusa Chrystusa, według Wyznania Westminsterskiego, przypisuje się wierzącym w zbawczym akcie usprawiedliwienia: „przypisując im posłuszeństwo i zadośćuczynienie Chrystusa”[28]. Podstawą sądową tego usprawiedliwienia jest zasługujące posłuszeństwo Chrystusa w imieniu wybranych wierzących. Zdobył, czyli zasłużył na ich uwolnienie od kary i przyjęcie życia wiecznego.

Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć zapłacił cały dług tych, którzy są usprawiedliwieni. Składając ofiarę i znosząc cierpienia jako karę, która im się należała, Chrystus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. Ich usprawiedliwienie jest całkowicie darem łaski, ponieważ Chrystus stał się darem Ojca, aby działać ku ich dobru, a posłuszeństwo Chrystusa i spełnienie żądań Prawa zostało im policzone.
.
Ponad to nie było w nich nic, co by zasługiwało na łaskę. Tak więc prawdziwa Boża sprawiedliwość i Jego ogromna łaska równocześnie objawiły swoją chwałę w usprawiedliwieniu grzeszników.[29]

W tej doktrynie o dziele Chrystusa jako zasługującym, Wyznanie Westminsterskie mówi o „posłuszeństwie” i „śmierci” Chrystusa jako obejmujących Jego zasłużone dzieło zbawienia. Wydaje się zatem, że credo rozróżnia zbawcze dzieło Chrystusa zarówno jako aktywne posłuszeństwo, jak i bierne cierpienie.

Niezależnie od tego rozróżnienia, konfesja z pewnością opisuje zbawcze dzieło Chrystusa jako zasługujące w imieniu i na rzecz Jego wybranego ludu. Jego praca spłaciła dług. To jest zdobywanie, czyli zasługiwanie na zbawienie od winy za grzech. Jego dziełem było „właściwe, rzeczywiste i pełne zadośćuczynienie sprawiedliwości swego Ojca”.

To jest zasłużenie na pełne zbawienie, łącznie z życiem wiecznym. A celem zasługującego dzieła Jezusa było wysławianie „zarówno dokładnej sprawiedliwości, jak i bogatej łaski Bożej”. Nie tylko łaska i miłosierdzie Boże! Ale także jego „sprawiedliwość” – jego „dokładna sprawiedliwość”!
.

Katechizm Heidelberski

2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Trzy formy jedności, które autorytatywnie definiują wiarę Reformowaną, tak samo upierają się przy zasługującym charakterze zbawczego dzieła Jezusa Chrystusa, jak standardy westminsterskie. Odpowiedź 21 Katechizmu Heidelberskiego uznaje „zasługi Chrystusa” za jedyną podstawę sądową zbawienia, które wybrane dziecko Boże otrzymuje przez wiarę. [30]

Pytanie 21: Na czym polega prawdziwa wiara?
.
Polega ona zarówno na pewności poznania, dzięki któremu uznaję za prawdę wszystko, co Bóg objawił w swoim Słowie, jak też na głębokim zaufaniu, które stwarza we mnie Duch Święty przez Ewangelię.
.
To ona daje mi pewność, że nie tylko inni, ale także i ja otrzymałem od Boga odpuszczenie grzechów, dar sprawiedliwości i wiecznego szczęścia, a wszystko to otrzymałem wyłącznie z Jego łaski, jedynie dzięki zasłudze Jezusa Chrystusa. 

Konfesja Belgijska

Filip. 3:9 I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;

Według artykułu 22 Belgijskiego Wyznania Wiary prawdziwa wiara w Jezusa Chrystusa „obejmuje Jezusa Chrystusa ze wszystkimi jego zasługami”. W artykule stwierdzono, że przez wiarę wierzących Jezus przypisuje „nam wszystkie swoje zasługi i tak wiele świętych dzieł, których dokonał dla nas i w naszym imieniu”. W ten sposób, przypisując nam swoje zasługi, Jezus jest „naszą sprawiedliwością”[31].

Wzmianka o „świętych uczynkach” oprócz „zasług” sprawia, że aktywne posłuszeństwo Chrystusa jest częścią sprawiedliwości Zbawiciela, która jest przypisana wierzącym w usprawiedliwieniu.

Wierzymy, że Duch Święty roznieca w naszych sercach czystą wiarę, abyśmy mogli posiąść prawdziwą znajomość tej wielkiej tajemnicy. Wiara ta chwyta się mocno Chrystusa z wszystkimi Jego zasługami, czyli przywłaszcza Go i nie szuka niczego poza Nim. …
.
… Jezus Chrystus poczytujący na naszą korzyść wszystkie swoje zasługi i wszystkie swoje święte dzieła, jakich dokonał dla nas i zamiast nas, jest naszą sprawiedliwością. A wiara to narzędzie, które jednoczy nas z Nim we wszystkich Jego dziełach, które gdy stają się nasze, zupełnie wystarczają do uwolnienia nas z grzechów.

Kanony z Dort

Rzym. 3:24-25 24. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie. 25. Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;

Również Kanony z Dort wyznają – i niech wyznają to wszyscy Reformowani chrześcijanie – że zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa było zasługującym i że usprawiedliwienie polega na prawnym „przeniesieniu” zasług Jezusa na rachunek wierzącego grzesznika. „My przez wiarę, o ile przyjmujemy zasługi Chrystusa, jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem i zbawieni” [32].

Którzy nauczają: Że nowe przymierze łaski, jakie zawarł Bóg Ojciec z człowiekiem za pośrednictwem śmierci Chrystusa, nie polega na tym, że poprzez wiarę, która przyjmuje zasługi Chrystusa, jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem i zbawieni, lecz na fakcie, iż Bóg, odwoławszy żądania doskonałego posłuszeństwa wiary, uważa samą wiarę i posłuszeństwo wierze, mimo iż niedoskonałe, za doskonałe posłuszeństwo prawu, i ocenia to jako godne nagrody życia wiecznego poprzez łaskę.
.
Tacy bowiem zaprzeczają Pismu Świętemu: będąc „usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie, które przyszło przez Jezusa Chrystusa. Jego to Bóg złożył jako ofiarę odkupienia, przez wiarę w Jego krew” (Rzym 3:24-25). Tacy bowiem głoszą, jak to czynił nieprawy Socyn, nowe i obce usprawiedliwienie człowieka przed Bogiem, wbrew opinii całego Kościoła.

Kanony potępiają doktrynę, że Chrystus przez swe zadośćuczynienie nie wyjednał dla nikogo zbawienia, ani wiary, „przez którą to zadośćuczynienie Chrystusa ku zbawieniu jest skutecznie nabywane”[33]

Którzy nauczają: Że Chrystus przez swe zadośćuczynienie nie wyjednał dla nikogo zbawienia, ani wiary, przez którą to zadośćuczynienie Chrystusa ku zbawieniu jest skutecznie nabywane, lecz że nabył Ojcu wyłącznie prawo lub doskonałą wolę do ponownego zajmowania się człowiekiem, oraz wyznaczania nowych warunków, jakie Mu się podobają, którym posłuszeństwo zależy jednak od wolnej woli człowieka, aby stało się tak, by albo wszyscy albo nikt nie mógł wypełnić tych warunków.
.
Tacy bowiem zbyt nisko oceniają śmierć Chrystusa, w żaden sposób nie uznając najważniejszego owocu czy korzyści zyskiwanej dzięki niej, i ponownie wnoszą z piekła błąd pelagianizmu.

Sprzeczne z federalną wizją jest to, że ten artykuł Kanonów przyznaje, że nawet herezja arminiańska uznaje, że zbawcze dzieło Chrystusa było pod pewnym względem zasługującym. „Zasługiwało” Ojcu na prawo do wyznaczania nowych warunków, przez wypełnienie których grzesznicy mogliby się zbawić. Nawet Arminianie, choć psuli prawdę doktryny, nie odważyli się posunąć tak daleko, aby zaprzeczyć zasługującemu charakterowi zbawczego dzieła Chrystusa

Takie jest fundamentalne znaczenie „zasługi… Chrystusa” dla zbawienia, według Kanonów, że jest to powód, dla którego święci nie odpadną od Chrystusa i nie zginą na wieki.

„W odniesieniu do Boga jest całkowicie niemożliwe [aby wybrani święci całkowicie odpadli od łaski i wiary], ponieważ… zasługa… Chrystusa [nie może] zostać uznana za nieskuteczną” [34]

Zaprzeczając zasługującemu charakterowi dzieła Chrystusa, należy zatem spodziewać się zaprzeczenia wytrwania świętych, dokładnie tego, co znajdujemy w teologii nowej perspektywy i federalnej wizji. Ci wrogowie wiary Reformowanej upierają się przy możliwości i realności apostazji mężczyzn i kobiet, którzy niegdyś byli zbawiennie zjednoczeni z Jezusem Chrystusem.
.

Mur zamiast mostów

Tyt. 3:5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego;

Dla chrześcijan Reformowanych wyznania wiary są miarodajne. Ludzie federalnej wizji nie mogą im zaprzeczać. Teologowie Reformowani nie mogą też prowadzić grzecznych debat teologicznych z ludźmi federalnej wizji, jak gdyby kwestie podnoszone przez herezję były jedynie akademickie, jak miało to miejsce podczas „kolokwium”, które dało początek książce The Auburn Avenue Theology, Pluss and Cons : Debata na temat wizji federalnej.[35]

  • Ortodoksyjni teolodzy Reformowani muszą zdemaskować i potępić federalną wizję jako herezję..
    .
  • Kościoły Reformowane nie mogą debatować z ludźmi wizji federalnej, ale powinni ich dyscyplinować, jak wymaga tego artykuł 80 Porządku Kościelnego z Dort:

„Wśród rażących grzechów zasługujących na karę zawieszenia lub usunięcia ze stanowiska, oto główne: fałszywa doktryna lub herezja.” [36]

Cornelis P. Venema jest winny obu tych fatalnych błędów w badaniu heretyckiego nauczania N. T. Wrighta. Zauważa, że Wright, co zrozumiałe, błaga, aby jego teologię usprawiedliwienia oceniać w świetle Pisma Świętego, odkładając na bok wyznania wiary kościołów ewangelickich i Reformowanych.

Wright utrzymuje, że potrzebujemy „świeżego” spojrzenia na teksty biblijne, a zwłaszcza Pawłowe, bez obciążania tradycyjnymi sformułowaniami i konfesyjnych (zwłaszcza polemicznych) stanowisk szesnastowiecznej Reformacji. W ten sposób współczesny Kościół uhonoruje nacisk Reformacji na zasadę sola Scriptura, unikając jednocześnie niewolniczego trzymania się czytania apostoła Pawła, które zostało w dużej mierze zdyskredytowane przez nowsze badania historyczne i biblijne.

To tyle, jeśli chodzi o wyznania wiary kościołów ewangelickich i Reformowanych: obciążenia wyrażające „niewolnicze trzymanie się czytania apostoła Pawła”. Bezczelny, choć skuteczny, sposób na rozstrzygnięcie kontrowersji już na początku: doktryna Reformacji o usprawiedliwieniu została „w dużej mierze zdyskredytowana przez nowsze badania historyczne i biblijne”. Venema pozwala w ten sposób Wrightowi wykluczyć te wyznania z dyskusji. Venema w żaden sposób nie odwołuje się do wyznań.

„Dyskusja” to wszystko, do czego sprowadza się sposób, w jaki Venema traktuje atak Wrighta na doktrynę usprawiedliwienia Reformacji i jej wyznań. Nie ma tu demaskacji i potępienia herezji Wrighta na wzór Lutra.[37] Chociaż odrzuca ona usprawiedliwienie jako przypisanie grzesznikowi sprawiedliwości Chrystusa na podstawie samej wiary, teologia Wrighta i nowa perspektywa są po prostu „nieadekwatne”[38].

Najsilniejsza krytyka przez nową perspektywę jest ukryta:

„Starsza perspektywa Reformacji okaże się ostatecznie wierniej odzwierciedlać to, co apostoł Paweł odważnie nazywa «moją ewangelią»” [39].

Rzym. 2:16 W dniu, w którym Bóg przez Jezusa Chrystusa będzie sądził skryte sprawy ludzkie według mojej ewangelii.

Perspektywa nowego spojrzenia na usprawiedliwienie przez wiarę jest po prostu mniej wierna niż Ewangelia Reformacji i jej wyznania wiary. Jeżeli obrona usprawiedliwienia przez wiarę nie będzie silniejsza niż obrona Venemy, to wkrótce nie będzie wierniejszego wyznania „starszej perspektywy” Reformacji.
.

Podstawa potępienia herezji

Rzym. 4:25 Który został wydany z powodu naszych grzechów i wstał z martwych z powodu naszego usprawiedliwienia.

Wyznaniowe potępienie odrzucenia przez wizję federalną zasługującego charakteru zbawczego dzieła Chrystusa jest solidnie oparte na Piśmie Świętym. Biblijną podstawą tego potępienia nie jest ten czy tamten tekst, chociaż takich tekstów jest mnóstwo, ile jest to ogólna nauka Pisma Świętego dotycząca natury cierpienia, śmierci i dożywotniego posłuszeństwa Jezusa Chrystusa.

Posłuszne życie i śmierć Zbawiciela nie były jedynie ewolucyjnym rozwojem Jezusa i Kościoła w nim, z niższego do wyższego rodzaju życia ludzkiego, czymś w rodzaju cudownego przejścia od życia ziemskiego do duchowego, życia wiecznego. Przez swoje życie i śmierć Jezus nie tylko „odziedziczył” życie wieczne, jak lubi mówić wizja federalna, jako alternatywę dla zasług.

Ale Jezus zasłużył na wybawienie od śmierci i zasłużył na życie wieczne dla siebie jako przedstawiciel winnego, nie zasługującego na to ludu. Rzeczywiście „odziedziczył” życie wieczne, ale odziedziczył je w taki sposób i na tej podstawie, że na nie zasłużył. Było to konieczne, gdyż w przeciwieństwie do starego i nowego modernizmu,

Gal. 2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

Bóg jest Bogiem sprawiedliwości. Jego sprawiedliwość wymaga, aby wybawienie z niedoli grzechu zostało zasłużone poprzez zaspokojenie Jego sprawiedliwości – dokładnie i w pełni. Jego sprawiedliwość wymaga również, aby niezasługujący lud zasłużył na radość życia wiecznego. Muszą mieć prawo do życia wiecznego, ciała i duszy.

Zbawienie z łaski kosztem Bożej sprawiedliwości nie jest Ewangelią. Jest to liberalizm lub modernizm, czyli wypaczenie Ewangelii. Ewangelia jest dobrą nowiną, że poprzez cierpienie i śmierć swego umiłowanego Syna w ludzkim ciele, Bóg sam łaskawie zadośćuczynił swej sprawiedliwości.

Ewangelia nie jest wiadomością, że wiara w Jezusa Chrystusa zwalnia od wypełnienia wymagań Bożej sprawiedliwości.

Ale Ewangelia jest dobrą nowiną, że przez wiarę grzesznika w Jezusa Chrystusa Bóg przypisuje, czyli zgodnie z prawem, winnemu, ale wierzącemu grzesznikowi, sprawiedliwość Jezusa Chrystusa, czynną i bierną.

Pozycja prawna wierzącego przed Bogiem-sędzią to osoba, która całkowicie spłaciła dług za wszystkie swoje grzechy i doskonale wypełniła wolę Bożą, aby miłować Boga i bliźniego.

Na podstawie: David Engelsma, Ewangeliczna prawda o usprawiedliwieniu

Przypisy

[25] 39 Artykułów Kościoła anglikańskiego 11
[26] Większy Katechizm Odp. 55 w Standardach Westminsterskich; Oryginalne Faksymilia (Audubon, NJ: Old Paths Publications, 1997), s. 14.
[27] Konfesja Westminsterska 17.2
[28] Tamże, 11.1
[29] Tamże, 11.3
[30] Katechizm Heidelberski Odp. 21
[31] Konfesja Belgijska 22
[32] Kanony z Dort, 2 błąd 4 Odwołując się do Rzymian 3:24–25 na poparcie tej doktryny o usprawiedliwieniu jako przypisywania zasług Chrystusa, ten artykuł w Kanonach potępia wyjaśnianie Rzymian 3 i 4 prze nową perspektywę i federalną wizję.
[33] Kanony z Dort 2 błąd 3
[34] Tamże. 5.8
[35] Książka, wydana przez Knox Theological Seminary, jest zbiorem artykułów wygłoszonych podczas „kolokwium na temat wizji federalnej” w 2003 roku w seminarium. Redaktor książki podziękował „wszystkim czternastu uczestnikom” kolokwium, z których połowa należała do najzagorzalszych propagatorów i obrońców herezji federalnej wizji, za pracę na kolokwium, której wszyscy uczynili „z miłości do Oblubienicy Chrystusa i należy im się pochwała” (podziękowania). Krytycy federalnej wizji byli łagodni w krytyce herezji, doceniali wiele aspektów fałszywej doktryny i pełni pochwał dla ludzi, którzy głosili federalną wizję. Typowa jest wypowiedź jednego z rzekomych krytyków federalnej wizji: „Doceniam dużą część projektu podjętego przez Federalną Wizję, wraz z ich bardzo wyraźnym optymizmem, życzliwością i poczuciem humoru”. Jego pierwsza i główna krytyka? „Zwolennicy Wizji Federalnej czasami przeceniali swoje stanowisko”. Dokument dotyczący federalnej wizji autorstwa Steve’a Schlissela, na który krytyk odpowiada, to „świetny esej” (40–41). Jeśli taki jest charakter rzekomej krytyki federalnej wizji ze strony wybitnych teologów reformowanych, to koniec z wyznaniem wiary w chrześcijaństwo Reformowane. Mając na uwadze, że federalna wizja otwarcie zaprzecza wszystkim doktrynom o łasce bronionym przez Synod w Dort, a także fundamentalnej doktrynie Reformacji o usprawiedliwieniu przez samą wiarę, można sobie wyobrazić, jak przewodniczący Synodu w Dort serdecznie oświadcza Episkopiusowi: i jego grupie teologów arminiański: „Pozdrawiamy was jako braci motywowanych miłością Chrystusa i pragnieniem dobra Oblubienicy Chrystusa, Kościoła Reformowanego w Holandii. Twoja polemika przeciwko zbawieniu z samej łaski to „świetny esej”. Nie mogę wystarczająco dobrze wyrazić Twojego łagodnego zachowania i dobrego humoru. Teraz omówmy te kwestie polubownie — i bez końca. Porównajmy faktyczne odwołanie Arminian przez zezłoszczonego przewodniczącego synodu.
[36] Porządek kościelny 80
[37] Cornelis P. Venema, „Co naprawdę powiedział św. Paweł?: N. T. Wright i nowa perspektywa(y) Pawła”, w: By Faith Alone: Answering the Challenges to the Doctrine of Justification, wyd. Gary L. W. Johnson i Guy P. Waters (Wheaton, IL: Crossway Books, 2006), 33–59.
[38] Tamże, s. 55
[39] Tamże, s. 59

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email