Spis treści
Boża suwerenność
Psalm 139:13-16
13. Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.
14. Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.
15. Żadna moja kość nie była zakryta przed tobą, gdy zostałem stworzony w skrytości i misternie złożony w głębiach ziemi.
16. Twoje oczy widziały niedoskonały płód mego ciała; w twojej księdze są zapisane wszystkie moje członki i dni, w które były kształtowane, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.
Do tej pory poznaliśmy dwa z elementów najpiękniejszego obrazu Pana Boga: wszechwiedzę i wszechobecność, cudowne atrybuty będące podstawą i składnikiem kolejnego, Bożej opatrzności. Przypomnijmy czym jest opatrzność:
[To] Wszechmocna i wszechobecna potęga Boga, dzięki której zachowuje On niebo, ziemię i wszelkie stworzenie, prowadząc je jak gdyby za rękę. Ani zioła i rośliny, ani deszcz i susza, ani urodzaj i nieurodzaj, ani pokarm i napój, ani zdrowie i choroba, ani bogactwo i ubóstwo, ani żadna inna rzecz nie jest dziełem przypadku, lecz pochodzi z Jego ojcowskiej dłoni. [1]
Teraz skupimy się na Bożej, całkowitej suwerenności dodającej do naszej kompozycji zdumiewającego tła. Absolutnej władzy Boga nad stworzeniem nauczają wersety 13-16. Nie powinniśmy się dziwić, iż Bóg zna najskrytsze myśli ludzi, skoro to on ukształtował nasze serca, nerki.
13. Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.
To Bóg jest dawcą naszego życia. Doczesnego i wiecznego.
Suweren w odrodzeniu
14. Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.
Wracając do sedna, czyli Bożej suwerenności, z doktryną stworzenia związana jest doktryna odrodzenia. Związek między nimi zauważamy w Psalmie 119 mówiącym nam, że każdy człowiek otrzymuje rozum od Boga, ale tylko wybrani rozum do miłowania Bożych przykazań. To jest właśnie przejaw Bożej suwerenności w zbawieniu, konkretnie w uświęceniu.
Psalm 119:73 Twoje ręce mnie uczyniły i ukształtowały; daj mi rozum, abym się nauczył twoich przykazań;
Przykładem udzielenia rozumu jest Dawid, który wolał polegać na Panu Bogu niż szukać osobistej zemsty. A ci, którzy byli prześladowcami Dawida, nie mieli żadnego rozumu. Gdyby bowiem go mieli, po prostu przestaliby to czynić, albo nigdy by nie doszli do sytuacji, kiedy przeciwko świętemu Panu Pańskiemu mówili kłamstwa z premedytacją, aby zaszkodzić. Choć Dawid był zdruzgotany i zniszczony podstępami przeciwników, jego wewnętrzny człowiek nie został całkowicie pokonany i zniechęcony do świętego życia a zapewniła to łaska odradzającego odnowienia.
2 Kor. 4:16 Dlatego nie zniechęcamy się, bo chociaż nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień.
Bóg zapewnił Dawidowi wiarę, środek wykorzystywany przez Ducha Świętego do uwolnienia z mocy grzechu i pobudzający do dobrych uczynków, w szczególności do podjęcia wyzwania, zwrócenia się w modlitwie z prośbą o pomoc do Stwórcy i Suwerena.
Wierzymy, że prawdziwa wiara wzbudzona w człowieku przez słuchanie Słowa Bożego i działanie Ducha Świętego, odradza go (1 Piotra 1:23; Rzym. 10:17; Jan. 5:24) i czyni nowym człowiekiem, sprawiając w nim nowe życie (1 Tes. 1:5; Rzym. 8:15; Jan. 6:29; Kol. 2:12; Filip. 1:1, 29; Efez. 2:8), i uwalnia go z niewoli grzechu (Dzieje. 15:9; Rzym. 6:4, 22; Tyt. 2:12; Jan. 8:36). Dlatego dalekim od prawdy jest twierdzenie, że ta usprawiedliwiająca wiara czyni ludzi niedbałymi w ich pobożnym i świętym życiu4, lecz wprost przeciwnie – bez niej nie byliby w stanie uczynić niczego z miłości do Boga, lecz jedynie z miłości do siebie samych lub strachu przed potępieniem [2]
Dar wiary został udzielony Dawidowi aby nie zniszczyły go przeciwności i z jego ust mogła płynąć wdzięczna chwała w stronę Stwórcy. Ponieważ Bóg odradza jedynie wybranych, okazuje się suwerenem w uświęceniu.
.
Suweren nad poczęciem
15. Żadna moja kość nie była zakryta przed tobą, gdy zostałem stworzony w skrytości i misternie złożony w głębiach ziemi.
Bóg jest Stwórcą człowieka, który jest nim od momentu poczęcia. Pamiętajmy o tym. Nasz tekst pośrednio prowadzi nas do wniosku, że skoro Bóg jest dawcą życia od poczęcia, to człowiek jest człowiekiem od poczęcia. Hiob naucza nas tej prawdy.
Hiob 10:11 Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem, a kośćmi i żyłami pospinałeś mnie.
Nie jesteśmy zlepkiem komórek, płodem czy zarodkiem ale pełnowartościowym (jeśli można tak powiedzieć w kontekście doktryny całkowitej deprawacji) człowiekiem i to od czasu koncepcji. Używając zaimka osobowego „mnie” Hiob naucza, że „ja” zostałem przyobleczony w skórę, ciało i kości pozyskując w ten sposób cechy materialne.
Hiob odrzuca koncepcję jakoby dopiero odpowiednio wykształcone organy, w szczególności mózg, dawał podstawy do uznania potomstwa za istotę ludzką. Bóg jest wielkim wrogiem darwinizmu.
.
Suwerenny sędzia
16. Twoje oczy widziały niedoskonały płód mego ciała; w twojej księdze są zapisane wszystkie moje członki i dni, w które były kształtowane, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.
Kolejną rzeczą jest Bóg suwerenny, jedyny i niepojęty zarazem ukazany jako twórca i dawca życia w konsekwencji Ostateczny Sędzia całego rozumnego stworzenia. Ale dla pozbawionej Boga ludzkości powstanie życia jest niezrozumiałe i nigdy nie będzie. Najpotężniejsi naukowcy upadłego w grzech świata chcąc zdetronizować Boga starają się wytłumaczyć powstanie wszechświata na sposób naturalistyczny, konsekwentnie wyrzucając ze sceny Boga jako sędziego. Jak to działa w upadłych umysłach? Ponieważ jeśli nie mamy Stworzyciela to konsekwentnie nie mamy Sędziego. W miejsce tego istnieje po prostu chaotyczne, spontaniczne powstanie, zaistnienie wszystkiego z niczego, bez powodu, bez celu, bez żadnych moralnych imperatywów, bez sądu za grzech. Ale wbrew herezji ateizmu maksyma „ex nihilo nihil fit” (z niczego nic nie powstaje) pozostaje niewzruszonym faktem.
To, że z niczego nic nie powstaje łatwo udowodnić na prostym przykładzie. Postawmy na stole puszkę na pieniądze. Niech ona tam miliard lat stoi, a i tak żaden pieniądz się w niej nie pojawi. Nic się w niej nie pojawi. Raczej ta puszka się rozsypie w drobny pył. Aby przedstawić zjawisko dosadniej i choć trochę zbliżyć do Boskiego dzieła stworzenia, z naszego eksperymentu musielibyśmy usunąć zarówno puszkę, stół jak i całą przestrzeń, czas i materię oraz wyeliminować wszystkie siły sprawcze w oczekiwaniu na pozytywny wynik.. Wtedy mielibyśmy owo „nic” z którego spontanicznie, w jednym momencie miałby powstać stół, puszka, pieniądze, wszystko samo z siebie. Również miejsce pobytu i czas egzystencji puszki, stołu i pieniędzy musiałby spontanicznie zostać wytworzone sam z siebie. Tak umiłowani tłumaczy wszechświat upadły umysł. Tak działa ciemność – jest całkowicie nielogiczna. Tylko szaleniec wierzy w naturalistyczne wyjaśnienie wszechświata.
Ale wiemy, że suwerennym Stwórcą jest Bóg. Stąd w Księdze Koheleta czytamy o Bogu wszechstwórcy:
Kazn. 11:5 Jak nie wiesz, jaka jest droga ducha, i jak się kształtują kości w łonie brzemiennej, tak nie znasz spraw Boga, który wszystko czyni.
Boże dekrety określiły nie tylko wszystkie cechy każdego człowieka od początku do końca jego życia. Te same dekrety określają wszystkie okoliczności życia. Zauważalna w powyższym fragmencie relacja bożej suwerenności do jego dekretów jest właśnie taka, że nie wiemy w jaki sposób Bóg zarządza tym światem. Umyka to nam, ponieważ Bóg najczęściej nie wprowadza swoich dekretów w sposób siłowy, chociaż może i tak to czynić. Konfesja Westminsterska ukazując Boże dekrety wyjaśnia ich realizację jako Boże działanie niezależne od poznawalnych zmysłami i rozumem środków, zawsze wypełniając swoją wolę.
Bóg w Swojej opatrzności posługuje się różnymi środkami. Może jednak działać bez nich, nie zważając na nie, a także wbrew nim, jeśli tak Sobie upodoba. [3]
Pociecha Dawida
Tak więc wszystko, co tutaj Dawid nam pokazuje jest odniesienie do Bożej suwerenności. Dlatego ufa Panu. Ponieważ Bóg jest wszechwładny, wierzy, że weźmie jego sprawę w swoje ręce. A ponieważ Bóg zna doskonale Dawida, to doskonale wie o jego niewinności. Będąc całkowicie przez Boga prześwietlony, o czym będzie mówił na samym już końcu tego psalmu, Dawid ma pewność, że kwestii oskarżenia zachował się sprawiedliwie, ale nawet teraz w swojej obronie raczej polega na Panu Bogu, na jego suwerenności, jego opatrzności, niż na sobie samym.
Psalm 139:23-24 23. Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce; wypróbuj mnie i poznaj moje myśli; 24. I zobacz, czy jest we mnie droga nieprawości, a prowadź mnie drogą wieczną.
Innymi słowy Dawid oddawał się pod Boży sąd pozyskując w ten sposób potężnego obrońcę wobec oskarżycieli, tak samo jak Apostoł Paweł:
1 Kor. 4:4 Niczego bowiem w sobie nie dostrzegam, jednak nie jestem przez to usprawiedliwiony, lecz tym, który mnie sądzi, jest Pan.
Biorąc Boga na świadka oczekiwał, że jego wrogowie zostaną pokonani przez samego Boga. Polegał na Bogu wiedząc, że Jego dekret określił nie tylko wszystkie jego cechy, cechy Dawida, ale również cechy jego przeciwników od początku do końca życia. Dawid wiedział, że te same dekrety określiły wszelkie okoliczności życia, w tym właśnie prześladowanie, którego doświadczał. Oraz że Bóg prześwietlił jego wrogów tak samo jak jego samego.
Hiob naucza, że nikt nie może przekroczyć wyznaczonych przez Boga granic. Wszystkie człowieka,dni są określone. Każdy postępuje dokładnie tak, jak mu to zostało pisane w Bożym dekrecie.
Hiob 14:5 Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.
I Boża suwerenność objawiona jest przez opatrzność, co rezonuje z Bożą wszechobecnością i wszechwiedzą tworząc piękny obraz naszego Pana i Zbawiciela. Bóg, który jest wszechobecny i który opatrznościowo zarządza całym wszechświatem czyni to w zgodzie ze swoimi wszech mądrymi dekretami.
Boża opatrzność jest przejawem tej suwerenności. I stąd wypływa uwielbienie Dawida.
Nauczanie wygłoszone dnia 02.01.2025 Psalm 139:1-4
Przypisy
[1] Katechizm Heidelberski Odp. 27
[2] Konfesja Belgijska 24
[3] Konfesja Westminsterska 5.3
Zobacz w temacie
- Zachwyt najpiękniejszym obrazem Boga, część 2 – wszechobecność
- Uwielbienie suwerennego Boga
- Pieśń suwerennej chwały
- Boża całkowita suwerenność
- Absolutna suwerenność Boga
- Suwerenność Boga w zbawieniu
- Boża suwerenność w uświęceniu
- Jedyny Suweren całego stworzenia
- Suwerenna decyzja Boga
. - Refutacja argumentów Arminian – doktryna suwerennego wyboru
- Zniewolenie woli, część 1: woluntaryzm a suwerenna wola Boga
. - Jan Wiklif, obrońca Bożej suwerenności
- Suweren ruchu zielonoświątkowego
- Mylenie łaski z opatrznością
