Uwielbienie całkowicie suwerennego Boga

Treść i historia powstania

Psalm 135, który w całej jego rozciągłości oraz Konfesja Westminsterska, piąty rozdział trzeci podpunkt są ze sobą związane jednym i tym samym tematem, którym jest Boża suwerenność, w szczególności wyrażana w opatrzności:

Bóg w Swojej opatrzności posługuje się różnymi środkami. Może jednak działać bez nich, nie zważając na nie, a także wbrew nim, jeśli tak Sobie upodoba. [1]

Psalm 135 został prawdopodobnie napisany przez tą samą osobę co Psalm 134, czyli co ostatnia z pieśni stopni. Zaczyna się on w bardzo podobny sposób i wykazuje również pewne podobieństwo do Psalmu 113 i 114. Rozpoczyna się od słów alleluja i kończy się od słowa, zatem jego głównym przeznaczeniem jest oddanie chwały Panu Bogu. Bóg, któremu oddaje cześć opisany jest między tymi dwoma stwierdzeniami alleluja. Przez cały czas stanowi napomnienie i wezwanie do uwielbienia.

Bóg uwielbiany przez śpiewających Psalm jest całkowicie suwerenny. Przypomina, że powinniśmy Boga uwielbiać ze względu na to, kim jest Bóg i ze względu na jego święte imię, na jego doskonałość, a także ze względu na jego stworzenie, na opatrzność i na łaski, których jest tutaj w tym Psalmie wymienionych bardzo wiele.

Tłumaczenie syryjskie twierdzi, że zawiera on w sobie zapowiedź nawrócenia ludu Mesjasza do wiary.

Chciałbym zaproponować następujący podział tego Psalmu.

1) Doksologia, czyli uwielbienie Boga, wersety 1-3
2) Bóg suwerenem
– w zbawieniu, werset 4
– w istocie, werset 5
– w czynie, werset 6

3) Przykłady suwerenności
– w naturze nieożywionej, werset 7
– w stworzeniu żywym, werset 8
– w tym co ponadnaturalne, werset 9
– w opatrzności, werset 10-11
– w zarządzaniu tym wszystkim, werset 12

4) Niezmienność istoty i sądu Boga dowodem suwerenności, werset 13
5) Antyteza fałszywych religii, wersety 15-17
6) Konsekwencje pogańskiego kultu, werset 18
7) Wezwanie do ortodoksji – wersety 19-20
8) Pan pośród ludu, werset 21

Rozważmy wspaniałość Boga prezentowaną przez Psalm 135

---

Doksologia

Imię Boga jest wdzięczne z wielu powodów. Imię Boga jest najcudowniejszym imieniem. imię Boga Jahwe jest Bogiem, który jest, to jest ten, który jest niezmienny, jest dlatego cudowne w naszych uszach. My, którzy mamy za zadanie chwalić Pana, to wszyscy, którzy należymy do ludu Bożego, niezależnie od sprawowanego urzędu. Chociaż w Starym Przymierzu czytamy, że przedsionkach przebywali zwykli wierzący. Właśnie czytamy, że w wersecie drugim przebywamy w przedsionkach domu naszego Boga.

Psalm 135:2 Którzy stoicie w domu PANA, w przedsionkach domu naszego Boga.

Ci, którzy byli pierwotnymi odbiorcami tego Psalmu w Starym Przymierzu do miejsca wiedzieli, że do Namiotu Zgromadzenia i Miejsca Najświętszego mogli wchodzić jedynie kapłani, ponieważ według Księgi Kapłańskiej

3 Mojż. 16:17 A żaden człowiek nie może przebywać w Namiocie Zgromadzenia, gdy on będzie wchodzić do Miejsca Świętego, by dokonać przebłagania, aż wyjdzie i dokona przebłagania sam za siebie, swój dom i za całe zgromadzenie Izraela.

Zatem miejsce najświętsze gdzie składano ofiarę przebłagania było zarezerwowane dla Arcykapłana, czyli typu Chrystusa. Chrystus, który wypełnił to przymierze, czy też ten typ, jest właśnie tym, który uzdolnił nas do dawania Bogu chwały nie tylko w przedsionkach, ale również w całej pełni tego uwielbienia w duchu i w prawdzie. I stąd najbardziej przyjemną ofiarą dla Boga jest nasze szczere jego uwielbienie. Uwielbienie, które wynika z radosnego serca, ze zrozumienia chwalebnego imienia Pana, ze zrozumienia roli naszego Boga w naszym zbawieniu, które jest całkowicie suwerennym jego dziełem. W Psalmie czytamy:

Psalm 50:14 Ofiaruj Bogu dziękczynienie i spełnij swoje śluby wobec Najwyższego;

Podobnie z Księgi Objawienia dowiadujemy się o modlitwach świętych jako tej przyjemnej Bogu ofierze:

Obj. 5:8 A gdy wziął księgę, cztery stworzenia i dwudziestu czterech starszych upadło przed Barankiem, a każdy z nich miał harfę i złote czasze pełne wonności, którymi są modlitwy świętych.

Zatem nasze modlitwy są bardzo przyjemną wonią dla Pana. Co potwierdza Psalm 141

Psalm 141:2 Niech moja modlitwa będzie przed tobą jak kadzidło, a podniesienie moich rąk jak wieczorna ofiara.

Oczywiście temu sprzeciwia się doktryna papieska, która na modłę starego przymierza stara się cały czas przed Bogiem ofiarowywać kadzidło i to fizyczne z trzymanych przez księży kadzielnic, gdzie spalany proszek wydaje swoistą woń, rzekomo przyjemną dla Pana. Jest to powrót do typu, który jest niezgodny i to całkowicie z zasadą oddawania Bogu czci w duchu i w prawdzie. Jan Kalwin, obalając papieskie insynuacje, komentuje:

„Szczególną uwagę należy zwrócić na te fragmenty Pisma Świętego, które w tak wysokich słowach mówią o duchowym oddawaniu czci Bogu; w przeciwnym razie, w błędnym zapału, możemy popaść w pułapkę marnowania pracy na drobiazgi i pod tym względem naśladować przykład zbyt wielu, którzy zmęczyli się absurdalnymi próbami wymyślania dodatków do służby Bożej, zaniedbując to, co ze wszystkich innych rzeczy jest najważniejsze. [2]

I co jest najważniejsze? Czczenie Pana Boga w duchu i w prawdzie, a nie przez kadzidła.

Jan 4:24 Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.

---

Bóg suwerenem

Następnie mamy przedstawionego Boga jako suwerena w zbawieniu, w istocie i w czynie.  Obiektem kultu Izraela, zupełnie jak i naszym obiektem kultu, ponieważ mówimy o duchowym Izraelu, jest Bóg, stworzyciel wszechrzeczy, który panuje, rządzi nad całym stworzeniem, nad całym stworzonym porządkiem. W każdym momencie, każdego dnia możemy się spodziewać ponownego przyjścia Chrystusa, tak że Bóg rozpocznie swoje rządzenie w odnowionym królestwie w Zjednoczonej Niebie i Ziemi. Do tej pory Bóg całkowicie suwerennie rządzi w każdej chwili naszego pojedynczego dnia:

• poprzez regułę wiary, jaką mamy w kościele przez Pismo Święte
• a na świecie zarządza wszystko za pomocą opatrzności.

Na świecie Bóg nie jest obecny fizycznie, ale zarządza w sposób opatrznościowy, natomiast w sposób szczególny zarządza swoim kościołem przez Pismo Święte.

William Ames o niezrozumiałym, opatrznościowym zarządzaniu światem przez Boga w Esencji teologii powiedział:

Boga, jakim jest w sobie, nie może pojmować nikt poza nim samym. [3]
.
Bóg jest niezrozumiały, ponieważ nie ma żadnych granic, aby go ogarnąć.[4]

To oznacza, że Bóg zarządza wszechrzeczą w sposób suwerenny i w sposób niezrozumiały dla nas. Nie wiemy jak Bóg to czyni. Nie umiemy tego powiedzieć, ponieważ Bóg posiada szczególną zdolność, czy też moc, która definiuje jego boskość. Jest to właśnie sprawianie, dekretowanie rzeczywistości.

Izaj. 46:10 Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę.

Ta cecha, czy atrybut, zwany suwerennością realizuje Boży cel i zamiar. Suwerenność, jak mówi tutaj nam teologia systematyczna Luisa Berkofa,

…jest tą doskonałością Jego Istoty, przez którą On, w najprostszym akcie, wychodzi ku sobie jako najwyższe dobro (tj. Rozkoszuje się sobą jako takim) i ku swoim stworzeniom ze względu na swoje własne imię, a zatem jest podstawą ich istnienia. [5]

Być może stwierdzenie jest to dość skomplikowane w sformułowaniu, ale jest ono bardzo proste w przekazie. Bóg czyni wszystko ze względu na swoje imię i zarządza wszechświatem po to, aby jego imię było uwielbione. Pytanie w jaki sposób Boże imię jest uwielbione przez szatana i złe, upadłe anioły oraz wszystkich potępionych jest bardzo zasadne. Jest to uwielbienie przez to, że Bóg sprawi nad nim sąd.

Natomiast ci z ludzi, którzy zostali wybrani do zbawienia i wyrwania z mocy grzechu oraz te anioły, których Bóg nie dopuścił aby zgrzeszyły albo wyrwane z mocy grzechów w przypadku ludzi, będzie to po prostu akt miłosierdzia. Przypominamy, że wybrane anioły pozostały w swojej świętości ze względu na krzyż Chrystusa. Tak więc Jan Kalwin mówi nam:

[Bóg czyni] Cokolwiek Mu się podoba – oto ta niezmierzona wielkość boskiej istoty, o której właśnie mówił. On nie tylko założył niebo i ziemię na początku, ale rządzi wszystkim według swojej mocy. Przyznawać, że Bóg stworzył świat, a jednocześnie twierdzić, że siedzi bezczynnie w niebie i nie troszczy się o zarządzanie nim, to rzucać bezbożne oszczerstwo na Jego moc; [6] 

Bóg troszczy się o wszystko.

Suwerenność w zbawieniu

Wybrał sobie po pierwsze w zbawieniu swój lud, nie pozostawiając świata na pastwę grzechów, tak aby nikt nie został zbawiony.

1 Piotra 2:9 Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości;

Suwerenność w istocie

Pan jest także suwerenny w istocie, ponieważ Bóg nasz jest jedynym Bogiem, który czyni, co chce, podczas gdy pozostali tak zwani bogowie są zaledwie ludzką imaginacją, ludzkim stworzeniem, ludzkim wyobrażeniem. I Bóg w tych wszystkich aspektach, czyli zarządzaniu wszechświatem, zbawieniu i w swojej istocie jest suwerenem.

2 Sam. 7:22 Dlatego jesteś wielki, PANIE Boże. Nie ma bowiem nikogo podobnego do ciebie i nie ma Boga oprócz ciebie, zgodnie z tym, co usłyszeliśmy na własne uszy.

Suwerenność w czynie

Następnie Bóg czyni wszystko, co chce absolutnie wszystko. Na całym świecie, czy to jest to w sferze ziemi, morzu i w głębinach, jest to po prostu określenie każdego możliwego elementu i zakresu istnienia i funkcjonowania tego wszechświata.

Psalm 135:6 Wszystko, co PAN chce, to czyni na niebie i na ziemi, w morzu i we wszystkich głębinach.

Stąd Konfesja Belgijska w 13 punkcie zatytułowanym Opatrzność Boga i jego zarządzanie wszystkimi rzeczami, które doskonale znamy stwierdza:

Wierzymy, że ten sam dobry Bóg, po tym jak stworzył wszystkie rzeczy, nie zapomniał o nich ani nie oddał je losowi czy przypadkowi, lecz sprawuje nad nimi pieczę i zarządza nimi zgodnie ze swoim świętym zamysłem i dlatego nic w tym świecie nie dzieje się bez Jego postanowienia…Dlatego też odrzucamy i potępiamy błąd epikurejczyków, którzy nauczają, że Bóg nie ma na nic względu, lecz pozostawia wszystko przypadkowi. [7] 

I prosty dowód na to znajdziemy w regule wiary:

Przysłów 16:33 Losy wrzuca się w zanadrze, ale całe rozstrzygnięcie ich zależy od PANA.

– nie część, niektóre, ale całe rozstrzygnięcie wszystkich rzeczy, nawet losowych zależy od Pana. A Psalm 139 mówi nam,

Psalm 139:16 Twoje oczy widziały niedoskonały płód mego ciała; w twojej księdze są zapisane wszystkie moje członki i dni, w które były kształtowane, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.

Podmiotem stwierdzenia, kształtowania tego, czego jeszcze niby nie było są zarówno płód, jak i wszystkie dni tego płodu. Czyli od momentu poczęcia do samej śmierci, czy też nawet po do momentu po samym życiu, po śmierci, każdy dzień życia każdej istoty ludzkiej jest zapisany w księdze Bożej. I nie jest prawdą, że Bóg spojrzał w tunel czasoprzestrzenny i nauczył się czegoś o ludzkich postępowaniach i co będzie się działo z tym człowiekiem czego naucza herezja teologii procesu.

Biblia nam mówi prostymi słowami, że Bóg zdeterminował całą rzeczywistość.
.

---

Przykłady suwerenności

Przykłady opatrzności odnajdziemy w A) naturze nieożywionej, werset 7, B) w stworzeniu żywym, werset 8, C) w tym, co ponadnaturalne, werset 9, D) w zarządzaniu tym wszystkim, werset 10-12.

Natura nieożywiona

Posłuchajmy wyjaśnienia Kalwina:

Nasze zrozumienie nie jest w stanie pojąć tysięcznej części dzieł Bożych, a jedynie kilka przykładów, które przytacza, stanowi dowód na poparcie doktryny o boskiej opatrzności, którą właśnie ogłosił. Mówi o chmurach unoszących się z krańców ziemi; opary bowiem, które wznoszą się z ziemi, tworzą chmury, gdy gromadzą się gęściej. Któż by pomyślał, że opary, które widzimy unoszące się ku górze, wkrótce zaciemnią niebo i zawisną nad naszymi głowami? To uderzający dowód mocy Bożej, że te rzadkie opary, które unoszą się z ziemi, tworzą ciało rozpostarte nad całą atmosferą.
.
Psalmista wspomina o tym jako o kolejnej okoliczności budzącej nasz podziw – że błyskawice mieszają się z deszczem, a ich natura jest zupełnie odmienna. Gdyby zwyczaj nie oswoił nas z tym widowiskiem, nazwalibyśmy tę mieszaninę ognia i wody zjawiskiem zupełnie niewiarygodnym. [8] 

I w zarządzaniu tym wszystkim Bóg dał ziemię w dziedzictwo Izraelowi, swemu ludowi. Zatem lud Izraela i jest podmiotem szczególnej opatrzności bożej. To jest całkowicie dla nas pewne, ponieważ Izrael to Kościół. Co jest jeszcze dla nas pewne to fakt, że wrogowie Izraela, chociaż mogą wydawać się przeważający, nie mogą pokonać Kościoła.

• W starej dyspensacji była to wojna militarna.
  .
• W nowej mamy do czynienia z walką duchową.

Wiemy, że oręż naszej walki nie jest materialny, nie jest z krwi i ciała, ale walczymy właśnie z mocami ciemności, z warowniami fałszywych doktryn, które obalamy za pomocą właściwej doktryny.

2 Kor. 10:4-5 4. (Gdyż oręż naszej walki nie jest cielesny, ale z Boga, i ma moc burzenia twierdz warownych); 5. Obalamy rozumowania i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl do posłuszeństwa Chrystusowi;

Jakie mamy tutaj ciekawe fragmenty słowa Bożego, które potwierdzają nam doktrynę przykładów suwerenności?

Na przykład pierwsze Mojżeszowej 14

1 Mojż. 14:19 I błogosławił mu, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, właściciela nieba i ziemi

Nie jest prawdą, jak mówią nam zielonoświątkowcy, że właścicielem nieba i ziemi jest szatan. Szatan jest tylko królem tego świata ciemności, świata moralnie zdegenerowanego, zdeprawowanego. Ma on udzielone pewne możliwości wpływania na na świat naturalny. Może on zsyłać ogień z nieba. Przecież uczynił tak w przypadku biednego Hioba. Spłonęły jego dobytek, spalony właśnie przez diabła. Ale tak naprawdę na wszystkim czuwa suwerennie Bóg i wydziela każdemu swojemu stworzeniu odpowiednią dozę panowania nad czy też możliwości wykorzystania zasobów, które zostały stworzone przez Boga.

Ale mimo wszystko Bóg pozostaje  jedynym suwerenem. W drugiej Mojżesz Mojżeszowej 18 czytamy

2 Mojż. 18:11 Teraz wiem, że PAN jest większy od wszystkich bogów, bo gdy oni zuchwale powstawali przeciwko niemu, to od tego poginęli.

W piątej Mojżeszowej 10 czytamy o Bożej potędze przewyższającej zsumowane całe panowanie wszystkich władców żyjących na świecie, tak ludzi, aniołów jak i diabłów:

5 Mojż. 10:14-17 14. Oto do PANA, twego Boga, należą niebiosa, niebiosa niebios, ziemia i wszystko, co jest na niej. 15. Jednak PAN upodobał sobie twoich ojców i umiłował ich, i wybrał ich potomstwo po nich, czyli was, ze wszystkich narodów, jak to jest dzisiaj. 16. Obrzeżcie więc nieobrzezanie swojego serca i nie zatwardzajcie już swojego karku. 17. Gdyż PAN, wasz Bóg, jest Bogiem bogów i PANEM panów, Bogiem wielkim, potężnym i straszliwym, który nie ma względu na osoby i nie przyjmuje darów.

W czym rzecz? Pomimo że tego, że Pan jest właścicielem całego wszechświata, to jednak ma swój szczególnie umiłowany lud, który jest jego szczególną własnością, o którą szczególnie się troszczy. Jest to właśnie Kościół duchowy Izrael.

Stworzenie żywe

W Księdze Daniela 4 czytamy o postawie bożej wobec całego stworzenia. Jest to wyznanie upokorzonego przez Boga Nabuchodonozora, najpotężniejszego człowieka swoich czasów. Wyznaje on:

Dan. 4:35 Wszyscy mieszkańcy ziemi są uważani za nic. Według swojej woli postępuje z wojskiem niebieskim i z mieszkańcami ziemi, a nie ma nikogo, kto by wstrzymał jego rękę lub powiedział mu: Co czynisz?

Zatem widzimy, że Bóg nie tylko jest suwerenem nad stworzeniem fizycznym, materialnym i ludźmi, ale również nad całym światem duchowym. I rzeczywiście diabeł nie może wykonać absolutnie ani jednego kroku bez zezwolenia Bożego. Pamiętamy przecież Bóg mówi: „Kto zwiedzie Ahaba?” Pewien duch powiedział „Ja go zwiodę.”. Bóg zapytał: „Jak?” Demon odpowiedział „Wyjdę i będę duchem kłamliwym w ustach wszystkich jego proroków.” Diabeł musiał czekać na pozwolenie. Bóg rzekł: „Zwiedziesz go, na pewno ci się uda. Idź i tak uczyń.” (1 Król. 22:17-22). Bóg określił sposób i zakres działania diabła. A diabeł musiał posłusznie wykonać Boży nakaz.

To, co ponadnaturalne

Przejawem troski Bożej jest powołanie do życia. W Księdze Izajasza czytamy, że nikt nie może powołać nas do społeczności z Bogiem i ani powołać nas do życia, zarówno fizycznego i duchowego, jak tylko Pan Bóg.

Izaj. 41:4 Kto to sprawił i uczynił? Kto wzywał pokolenia od początku? Ja, PAN – pierwszy i ostatni – ja sam.

Dalej Izajasz naucza nas, że nikt nie może wyrwać wybranych z Bożej ręki. W Bogu leży całe nasze bezpieczeństwo duchowego życia. Czyny Boże są nieodwoływalne. Nikt nie może się przeciwstawić Panu Bogu. Tak potężnie suwerenny jest Bóg.

Izaj. 43:13 Zanim powstał dzień, ja jestem, a nie ma nikogo, kto by wyrwał cokolwiek z mojej ręki. Gdy coś uczynię, któż to odwróci?

I klasyk Bożej suwerenności w zbawieniu. Bóg suwerennie zbawia, co jest jednym z dowodów Boskości Boga. Doktryna utracalności zbawienia zaprzecza zatem Boskości Boga podporządkowując ludzkiej woli Boże cele zbawienia, których On nie może osiągnąć jeśli człowiek nie zechce. 

Izaj. 46:10 Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę.

Zarządzanie tym wszystkim

 Księga Jeremiasza naucza nas o akcie stworzenia jako dowodzie na prawomocność w rozporządzaniu całym stworzeniem. Ponieważ Bóg stworzył wszystko to Bóg wszystkim dysponuje zgodnie ze swoją wolą, zamysłem i celem oraz dla Jego własnej przyjemności:

Jer. 27:5 Ja uczyniłem ziemię, człowieka i zwierzęta, które są na powierzchni ziemi, swoją wielką mocą i wyciągniętym ramieniem, i daję temu, który w moich oczach ma upodobanie.

Bóg dysponuje wszystkim według Swego upodobania i niekoniecznie chodzi tutaj o przyjazne upodobanie. Wystrzegajmy się myślenia o Bogu, że ma On upodobanie w człowieku, jeśli daje mu dużo. To jest błąd żydowski i zielonoświątkowy. Żydzi wierzyli, a zielonoświątkowcy kultywują ten pogląd, że Bóg kocha bogatych. Jak najbardziej charyzmatycy wierzą, że komu Bóg daje dużo, tego Bóg bardziej miłuje. To nie jest prawda takich wielkich, potężnych ludzi, którzy są bardzo zdeprawowani jak Bill Gates, Mark Zuckenberg czy politycy, którzy mają ogromne wpływy i pieniądze, w rzeczywistości ich Bóg nienawidzi, ponieważ nie są wybrani lecz potępieni. A jednak daje im według upodobania wszystkie rzeczy po to, aby właśnie spełniali suwerenne zamiary Boże.

Psalm 73:2-3 2. Ale moje nogi niemal się potknęły, moje kroki omal się nie zachwiały; 3. Bo zazdrościłem głupcom, widząc pomyślność niegodziwych.

Psalm 73:18Doprawdy na śliskich miejscach ich postawiłeś i strącasz ich na zatracenie.

Tak więc Pan króluje nad każdym królestwem, daje je komu chce. Czasem najniższych ludzi stawia nad wyższymi zgodnie z Danielem

Dan. 4:17 Ta sprawa jest według dekretu stróżów i to żądanie jest według słowa świętych po to, aby wszyscy żyjący poznali, że Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim i daje je, komu chce, a najniższych z ludzi ustanawia nad nim.

Nawet narody funkcjonują w zakresie Bożej suwerenności. Jeśli jakiś kraj upada, czy też jakiś naród upada tylko i wyłącznie ze względu na to, że taka jest boża, suwerenna wola. A jeśli jakiś naród staje się wywyższony, niekoniecznie jest on podmiotem bożej łaski.Jest on podmiotem Bożej opatrzności:

Dzieje 17:24-26 24. Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką. 25. Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko. 26. I z jednej krwi uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi, określiwszy czasy wcześniej wyznaczone i zamierzone granice ich zamieszkania;

W zasadzie żaden naród nie jest podmiotem bożej łaski, oprócz narodu wybranego, czyli duchowego Izraela czyli Kościoła. Ale każdy inny naród jest narzędziem w ręku Bożym i dlatego został wywyższony, aby wykonać konkretny cel. Zupełnie jak Asyria, która wbrew swojej woli została przez Boga wysłana, aby zniszczyć Izrael za ich odstępstwo, a następnie ukarana za to dzieło zniszczenia. (Izaj. 10:5-12)

Konsekwentnie w Objawieniu czytamy na przykład, że w pewne dni ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą i będą chcieli umrzeć, ale śmierci od nich ucieknie. Bóg bowiem determinuje również kto i kiedy umrze. Wszystkie dni, pamiętamy, są zapisane w księdze Boga, wszystkie dni każdego człowieka, księdze, którą ma Bóg. Jest to symbolika determinacji, suwerennej determinacji losów wszystkich narodów, stworzenia i wszelkiego, zarówno duchowego, jak i materialnego, rozumnego, nierozumnego.
.

Teodycea

I nikt nie będzie mógł Boga oskarżyć o suwerenność w postępowaniu z naturą, kosmosem, aniołami, wybranymi, potępionymi i diabłami. Oskarżenie oddala Apostoł powołując się na nic innego jak na Bożą suwerenność:

Rzym. 9:19-21 19. Ale mi powiesz: Dlaczego więc jeszcze oskarża? Któż bowiem sprzeciwił się jego woli? 20. Człowieku! Kimże ty jesteś, że prowadzisz spór z Bogiem? Czy naczynie gliniane może powiedzieć do tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś? 21. Czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły zrobić jedno naczynie do użytku zaszczytnego, a drugie do niezaszczytnego?

---

Niezmienność istoty i sądu Boga dowodem suwerenności

Bóg jest również niezmienny w swojej istocie i sądu, co jest dowód jego suwerenności. Po pierwsze, Bóg jako nasz zbawiciel prowadzi Kościół przez wszystkie wieki w taki sposób, że Jego imię zawsze będzie wywyższone. To oznacza, że On jest królem i jest władcą wszelkiego stworzenia i byłoby nie do pomyślenia, żeby władca nie posiadał swojego ludu na ziemi.

A) Od czasu Adama, od upadku Adama, zawsze istnieje lud Boży na tym świecie, chociaż jest on bardzo nieliczny, bardzo mały w porównaniu z większością, która okupuje ten świat i to w sposób nieprawny, ponieważ wszyscy grzesznicy znajdują się tutaj bezprawnie, a jednak są ze względu na bożą wolę. Aczkolwiek pamiętajmy, Bóg nie toleruje grzechu w tym sensie, że zachęca do grzechu, ale znosi go w wielkiej cierpliwości.

Rzym. 9:22 A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu przygotowane na zniszczenie;

B) To, że imię Pana trwa na wieki w kościele również dowodzi, że sam Bóg trwa na wieki i jest niezmienny. Na przykład w Hebrajczyków o Chrystusie, wcielonym Bogu czytamy, że jest niezmiennym Zbawicielem swojego wybranego ludu zaś wcześniejszy argument był taki, że Chrystus jest Bogiem wcielonym ponieważ jest ciągle ten sam, wieczny. Takim jest tylko Bóg:

Hebr. 13:8 Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.

Hebr. 1:12 I jak płaszcz je zwiniesz, i zostaną odmienione. Ty zaś jesteś ten sam, a twoje lata się nie skończą.

C) Niezmienność istoty Boga wpływa na kościół, który jest cały czas obecny na tym świecie z powodu tej niezmienności. To przez kościół Bóg jest wywyższany jako niezmienny suweren, co jest związane właśnie z doktryną czy też z atrybutem bożej niezmienności. I Bóg jest zawsze ten sam, nigdy się nie zmienia. Psalm 102 nam mówi o tej relacji:

Psalm 102:27-28 27. Ale ty zawsze jesteś ten sam, a twoje lata nigdy się nie skończą. 28. Synowie twoich sług będą trwać u ciebie, a ich potomstwo zostanie przed tobą utwierdzone.

D) Widzimy tutaj wyraźną wyraźne powiązanie doktryny wieczności Boga z tym, że kościół musi istnieć na świecie w stworzeniu. Ponieważ Stwórca jest wieczny tak. Kościół jest wieczny w sensie od momentu jego powołania do życia, od momentu zbawienia Adama aż po wszystkie wieki. Różnica jest zasadna.

• Bóg jest wieczny od zawsze i od wieczności przed stworzeniem po wieczność po Sądzie Ostatecznym.
  .
• Natomiast całe stworzenie, w szczególności zbawione, istnieje od momentu powołania do istnienia i będzie istnieć przez całą wieczność

E) O tym, że niezmienność Boga prowadzi do doktryny wytrwania, czy też zachowania świętych, czytamy również Malachiasza

Mal. 3:6 Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni.

To znaczy, że nasze zbawienie zależne jest od niezmienności, od atrybutu niezmienności Boga, bożej suwerenności, ponieważ Boże imię trwa na wieki w kościele i pamięć o Bogu z pokolenia na pokolenie. Mamy na myśli tutaj doktrynę Boga w kościele obecną jako fundament i podpora prawdy. Dzieje się tak dlatego, ponieważ Bóg jest niezmienny i właśnie ze względu na swoją niezmienność, na ten atrybut, na jego postanowienie okazuje się, że my synowie Jakuba w przenośnie oczywiście kościół, nie jesteśmy zniszczeni.

F) W Liście Jakuba czytamy, że jeśli istnieje jakikolwiek dobry dar na tym świecie, to jest on dobry i doskonały ponieważ pochodzi od Ojca. to właśnie ze względu na to, że Bóg jest niezmienny, Jego dary mogą być dobre i doskonałe.

Jakuba 1:17 Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.

G) I dla Boga czas nie ma żadnego znaczenia. Jest to Bóg jest wyłączony spoza sfery stworzenia. Bóg jest transcendentny. Transcendentny, ale stworzenie jako boże stworzenie odwzorowuje bożą chwałę.

Psalm 90:2-4 2. Zanim zrodziły się góry, zanim ukształtowałeś ziemię i świat, od wieków na wieki ty jesteś Bogiem. 3. Obracasz człowieka w proch i mówisz: Wracajcie, synowie ludzcy. 4. Tysiąc lat bowiem w twoich oczach jest jak dzień wczorajszy, który minął, i jak straż nocna.

H) Wiemy na przykład z Psalmu 19, że niebiosa powiadają chwałę Bożą z dnia na dzień, a kościół jako taki jest zobowiązany do podtrzymywania bożej chwały. Mówimy, wracamy tutaj do doksologii, czyli przypominam, psalm 135 zaczyna się od alleluja i kończy na alleluja. Zatem doksologia jest ewidentnie związana z bożą niezmiennością.
.

---

Antyteza fałszywych religii

W antytezie do naszego Boga czytamy o fałszywej religii i fałszywych bóstwach. Przeciwstawienie odnosi się do stworzonych bożków czy też sił demonicznych reprezentowanych przez właśnie idolatrię jak rzymski katolicyzm, który posiada na przykład przez figurki Marii Świętych nawet figurki Boga Wszechmocnego czy Pana Jezusa. Jest to właśnie fałszywy kult opisany za pomocą kilku atrybutów.

• o ile prawdziwy Bóg determinuje całą rzeczywistość, wie wszystko, jest wszędzie, jest niezmienny i słyszy wszystko i widzi wszystko,
  .
• o tyle bożki pogan są stworzone ze srebra i złota
  .
• tak jak Bóg jest duchem
  .
• tak tutaj obiektem kultu jest rzecz materialna

Oczywiście pamiętajmy, za tymi bożkami stoją duchowe siły ciemności, ale reprezentacja tych bożków fałszywych religii, chociaż przypominają ludzi, w żaden sposób nie mogą mówić, nie mogą słyszeć, nie mogą absolutnie oddychać, nie mają sobie żadnego życia.

1 Kor. 10:19-20 19. Cóż więc chcę powiedzieć? Że bożek jest czymś albo ofiara składana bożkom czymś jest? 20. Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami.

I to jest ta różnica w antytezie. Jeśli Bóg jest żywy, to Bóg jest dawcą wszelkiego życia i Bóg jest stworzycielem wszystkiego. Natomiast te bożki nie mogą uczynić absolutnie nic oprócz jednego. Mogą tylko zwodzić ludzi.

Idolatria stoi w absolutnej w sprzeczności z drugim przykazaniem, które nam mówi:

2 Mojż. 20:4-5 4. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią. 5. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;

Rzymski katolicyzm twierdzi, że nie czci obrazów ale Boga przez obrazy. Jan Kalwin postawił słuszny kontrargument względem twierdzeniu rzymskiego katolicyzmu, że obrazy nie są uważane za bogów.

„Mówi się, że obrazy nie są uważane za bogów. Ale Żydzi nie byli tak całkowicie bezmyślni, aby nie pamiętać, że był Bóg, który wyprowadził ich z Egiptu, zanim uczynili cielę. W rzeczy samej, jak Aaron powiedział, że to byli bogowie, którzy wyprowadzili ich z Egiptu, w sposób niebezpośredni oznajmił, że chcą zachować Boga, ich wybawiciela, pod warunkiem, że będą widzieli go idącego przed nimi w postaci cielca.” [9] 

Zatem argumentacja rzymskiego katolicyzmu tutaj upada, bo oni mówią coś takiego: Przecież obraz i figurka to nie jest nasz Bóg, to jest tylko wyobrażenie Boga, kanał do Pana Boga. Ale tu Kalwin mówi:

„Również poganie nie są tak głupi, aby nie zrozumieć, że Bóg jest czymś innym niż drewno i kamień. Ponieważ wymieniali obrazy z przyjemności, ale zawsze zachowywali w swoich umysłach tych samych bogów, codziennie poświęcali nowe obrazy, nie myśląc, że robili nowych bogów. … Wulgarni, gdy byli oskarżeni, odpowiedzieli, że nie czcili widocznego przedmiotu, ale Bóstwo, które w nim mieszkało niewidzialnie.
.
„Ci, którzy mieli to, co nazwałbym bardziej wyrafinowaną religią, powiedzieli, że ani nie wielbili obrazu, ani żadnego zamieszkującego Bóstwa, ale za pomocą cielesnego obrazu widzieli symbol tego, co było ich obowiązkiem czcić.”
.
„Cóż zatem? Wszyscy bałwochwalcy, zarówno żydowscy, jak i pogańscy, zostali pobudzeni w opisany sposób. Niezadowoleni z duchowego zrozumienia, sądzili, że obrazy dadzą im pewniejsze i bliższe wrażenie (Boga). Kiedy raz przyjęto tę niedorzeczną reprezentację Boga, nie było żadnego ograniczenia, zwiedzeni tak wtedy jak i teraz coraz to nowszymi posturami, zaczęli myśleć, że Bóg wywierał swą moc na obrazach. Wciąż Żydzi byli przekonani, że pod takimi obrazami czczą wiecznego Boga, jedynego prawdziwego Pana nieba i ziemi; a poganie także, oddając cześć swoim fałszywym bogom, przypuszczali, że zamieszkają w niebie.” [10]

Ci więc, którzy Boga nienawidzą oddają cześć wyobrażeniu Boga a nie Bogu. Bóg jest duchem i nikt nie wie, jaką ma postać.

Jan 4:24 Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.  (a nie pod postacią obrazów i figurek)

Jan 1:18 Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam go wyjaśnił.

1 Tym. 6:16 Jedyny mający nieśmiertelność i mieszkający w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc wieczna. Amen.

Zatem czynienie bożka Pana Boga czy też wyobrażenia Pana Boga jest zawsze istoty Bożej, ponieważ istota boża jest właśnie duchowa.
.

---

Konsekwencje pogańskiego kultu

Jaka jest konsekwencja pogańskiego kultu czy też fałszywego kultu tworzenie wizerunku? Tworzenie wizerunków Boga oraz oddawanie im czci podlega karze. Już za życia są martwi: są podobni do rzeczy, które czczą i w których pokładają ufność. Duchowo nie widzą, nie słyszą, nie rozeznają. Są martwi.Tak więc stworzenie wizerunków Boga oraz oddawanie im czci jest dowodem duchowej śmierci i podlega karze. 

W Liście do Rzymian czytamy o Bożym sądzie nad bałwochwalcami, oddaniu grzesznym myślom i nieczystości serca:

Rzym. 1:21-24 21. Dlatego że poznawszy Boga, nie chwalili go jako Boga ani mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmiło się ich bezrozumne serce. 22. Podając się za mądrych, zgłupieli; 23. I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobieństwo obrazu zniszczalnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i gadów. 24. Dlatego też Bóg wydał ich nieczystości przez pożądliwości ich serc, aby hańbili swoje ciała między sobą.

Rezultatem bałwochwalstwa jest nich ciemność. Postępująca większa degeneracja i deprawacja ludzkiego umysłu. Oczywiście chodzi nam tutaj o coraz większy wpływ tego grzechu na całokształt myślenia. W pierwszym Samuela czytamy

1 Sam. 15:23 Bunt bowiem jest jak grzech czarów, a upór jest jak nieprawość i oddawanie czi obrazom. Ponieważ odrzuciłeś słowo PANA, on także odrzucił cię jako króla.

Nieposłuszeństwo i krnąbrność jest porównywalne z czarami i kultem obrazów. Kto takie rzeczy czyni królestwa bożego nie może odziedziczyć. Tak więc podobni do tych bożków, czyli martwi już za życia, bezrozumni, bez żadnego rozeznania, są ci, którzy czczą stworzenie zamiast twórcy. Ale zaraz mamy kontrargument.
.

---

Wezwanie do ortodoksji

Mamy tu natychmiastowe wezwanie Izraela, czyli Kościoła, do prawowiernego kultu. W tekście wielokrotnie występuje słowo PAN. Ale oryginał naucza o Jahwe. Mamy czcić Jahwe. I wierzącemu nie powinno być trudno zaakceptować prawdy o dekretywnej mocy Boga. My wiemy, że niegodziwi ludzie czczą diabła i że niegodziwi ludzie oraz diabeł starają się na nas wpłynąć, starają się poprowadzić nas do fałszywej religii, ale mimo wszystko Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami i my mamy obowiązek czcić Jahwe, Boga, tego, który jest. 

Nic się na tym świecie nie dzieje z ludem Bożym, co nie zostało ustanowione przez naszego Ojca. Wszystko musi współdziałać zatem ku dobremu tym, którzy kochają Boga, którzy wysławiają jego imię, którzy polegają na Panu i którzy czczą sposób prawowierny, ortodoksyjny w duchu i w prawdzie Jahwe.

Rzym. 8:28 A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga.

Czytamy o tym, że Bóg zapewnił nam osobiste zbawienie, które nie jest zależne od naszych wysiłków, nie jest też zależne od wzbudzenia wiary przez nas samych w sobie. To zostało zadekretowane przed założeniem świata. I

• kiedy wchodzimy do domu Bożego, czy też kiedy jako dom Boży jesteśmy mieszkaniem Boga przez świętego Ducha, który jest trzecią osobą Bożą, wtedy wiemy, że kiedy modlimy się do Pana
  ,
• kiedy mówimy Abba, Ojcze, kiedy wysławiamy Pana w naszym sercu, w naszym umyśle w ciele i naszymi ustami
  ,
• kiedy składamy tą przyjemną, bardzo przyjemną woń naszemu Bogu, jedynemu Bogu, bez żadnych pośredniczących wizerunków Jako lud Boży wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, czyli nas, którzy miłują Boga.

To wszystko jest dowodem naszego powołania według postanowienia Boga.W Rzymian 5 czytamy

Rzym. 5:3-5 3. A nie tylko to, ale chlubimy się też uciskami, wiedząc, że ucisk wyrabia cierpliwość; 4. A cierpliwość – doświadczenie, doświadczenie zaś – nadzieję; 5. A nadzieja nie zawodzi, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Rozwiązaniem tego wszystkiego jest proste stwierdzenie: Kiedy tkwimy w uwielbieniu, nasza pewność zbawienia jest potwierdzona właśnie przez Ducha Świętego, który pobudza nas do właściwej doksologii, do właściwej ortodoksji, do właściwego uwielbienia Boga. I stąd w pierwszym Piotra czytamy,

1 Piotra 5:10 A Bóg wszelkiej łaski, ten, który nas powołał do swojej wiecznej chwały w Chrystusie Jezusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych niech uczyni was doskonałymi, utwierdzi, umocni i ugruntuje.

Uwielbienie i umocnienie jest ze sobą bardzo związane. Abyśmy dobrze mogli być umocnieni w wierze, musimy czcić Boga. Pamiętamy jak Paweł i Sylas zostali uwięzieni ale zamiast załamać się psychicznie, że to koniec ich służby, oni w pokoju serca oddawali Panu Bogu cześć (Dzieje 16:23-26). Dlaczego? Ponieważ byli przekonani właśnie, że Bóg jest suwerenem i on nad tym całkowicie panuje, że nie pozostawił ich samych w sobie. Jeśli mają cierpieć, będzie to krótkotrwałe, a jeśli ma to trwać nawet do końca ich życia, to życie nie jest tak długie w porównaniu z wiecznością, jaka na każdego z nas oczekuje.

Rzym. 8:18 Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą, która ma się w nas objawić.

---

Pan pośród ludu

Na koniec Psalm mówi nam o bożej obecności pośród ludu, Kościoła. Bóg jest oczywiście Bogiem przymierza, czyli celu. Celem zbawienia jest Boże przymierze. Celem powołania nas jest przymierze z Bogiem, czyli społeczność Boga z człowiekiem po wszystkie wieki. Ta społeczność będzie realizowana doskonale przez Jezusa Chrystusa, jedną osobę, która łączy w sobie dwie natury. Prawdziwie Boga i prawdziwie człowieka. Zatem Bóg zjednoczy niebo i ziemię. pod panowaniem Chrystusa,

• naszego króla,
• naszego proroka i
• naszego arcykapłana

Czyni to przez naszego zbawiciela. I czytamy, w jaki sposób Bóg to uczyni. Po pierwsze Chrystus, słowo Boże stał się ciałem i zamieszka wśród nas, jak mówi nam Jan

Jan 1:14 A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas (i widzieliśmy jego chwałę, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy.

Bóg rozbił swój namiot między ludźmi po to, aby właśnie ich zbawić. W drugim Koryntian czytamy:

2 Kor. 6:16 A co za porozumienie między świątynią Boga a bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, tak jak mówi Bóg: Będę w nich mieszkał i będę się przechadzał w nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

Związek między tymi dwoma fragmentami jest taki, że kiedy Chrystus zamieszkał czasowo podczas pierwszego przyjścia na ten świat w ciele, aby nas odkupić, nie pozostawił nas samych. Nasze ciało stało się zgodnie z 1 Koryntian 6:19 świątynią Ducha Świętego,

1 Kor. 6:19 Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i nie należycie do samych siebie?

Bóg jest właśnie pośród ludu. Jest Bóg mieszka w Jeruzalem właśnie przez swojego Ducha. Tym nowym Jeruzalem jest Kościół, jest Kościołem duchowym. Zresztą zawsze Bóg przez swojego ducha mieszkał wśród wybranych. I stąd czytamy również, że nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego.

Nowa dyspensacja usunęła całą fizyczność prowadząc Kościół do całkowicie duchowego wymiaru. O ile kościół starej dyspensacji posiadał swój materialny wymiar w postaci wielkiej Świątyni, typu aAcykapłana a Świątynia była typem Kościoła, tak teraz wszystko ma aspekt duchowy. Jest to królestwo, które przyszło niedostrzegalnie i Chrystus jest w nas poprzez swojego ducha.

Tak jak przyszedł w Jana 1:14. Rozbił swój namiot wśród nas. Wzięliśmy jego chwałę. Tak zobaczymy ją przy powtórnym jego przyjściu. W Objawieniu czytamy

Obj. 21:3 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem.

Zatem kulminacją i zwieńczeniem całej historii wszechświata jest to, że Bóg w przymierzu będzie mieszkał ze swoim ludem. A stało się to dzięki jego pierwszemu przyjściu w ciele, przez obecności Ducha Świętego przez wszystkie wieki we wszystkich wierzących i na koniec będzie to już rzeczywista fizyczna społeczność Syna Bożego z nami.

Wróćmy na koniec do konkretnego tekstu, Konfesji Westminsterskiej, o której powinniśmy również powiedzieć w kontekście naszego rozważania bożej suwerenności. Czytamy w piątym rozdziale w trzecim punkcie.

Bóg w Swojej opatrzności posługuje się różnymi środkami. Może jednak działać bez nich, nie zważając na nie, a także wbrew nim, jeśli tak Sobie upodoba. [11]

Rzeczywiście ponieważ Pan sprawuje swoją suwerenną władzę w sposób dla nas niezrozumiały, ma on moc dochować swojej obietnicy tak, abyśmy nie odpadli od Jego przymierza. Uczyni to tak, jak sobie upodoba, w swojej opatrzności nie pozwalając abyśmy doświadczyli ciężarów, które odwiodłyby nas od Chrystusa.

I niech za to będzie wywyższony Bóg Syjonu. Alleluja

Nauczanie wygłoszone dnia 21.11.2025

Przypisy

[1] Konfesja Westminsterska 5.3
[2] Jan Kalwin, Komentarz do Psalmu 135
[3] William Ames, Esencja Teologii 1.4.2
[4] Tamże,  1.4.46
[5] Louis Berkhof, Teologia Systematyczna, 77
[6] Jan Kalwin, Komentarz do Psalmu 135
[7] Konfesja Belgijska 13
[8] Jan Kalwin, Komentarz do Psalmu 135
[9] Jan Kalwin, Instytuty, 1.11.9
[10] Tamże
[11] Konfesja Westminsterska 5.3

---

Zobacz w temacie

• Wielkie Boże miłosierdzie
• Uwielbienie suwerennego Boga
• Grzesznik u stóp miłosiernego Boga
• Bruzdy cierpienia ludu Bożego
• Nadzieja całkowitego posłuszeństwa