utworzone przez Reformowani | sty 31, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Eklezjologia: nauka o kościele, Teologia reformowana
Wprowadzenie
1 Tes. 1:1-4
1. Paweł, Sylwan i Tymoteusz do kościoła Tesaloniczan, który jest w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
2. Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, czyniąc wzmiankę o was w naszych modlitwach;
3. Nieustannie wspominając wasze dzieło wiary i trud miłości, i wytrwałość w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i naszym Ojcem;
Nie sposób przecenić wagi ciężaru doktrynalnego i wpływu na doktrynę katolicką (tj. powszechną) Pierwszego Listu do Tesaloniczan. Na przestrzeni wieków był on używany we wczesnochrześcijańskich sporach o eschatologię, [1], cielesność Chrystusa i rzeczywistość zmartwychwstania przeciw gnostykom [2] antropologię [3], także przeciwko montanistom, proto-zielonoświątkowcom z ich herezją pozabiblijnych proroctw [4], z arianami odrzucającymi Boskość Chrystusa [5], przeciw herezji snu dusz [6] wreszcie łaskę i apostolski autorytet i tradycję. Doprawdy List ten odbił się szerokim echem prowadząc przez ścieżki Apostołów, aby uniknąć fetoru herezji.
Dzięki Bożej opatrzności i łasce możemy rozważyć pierwszy werset błogosławionego Listu traktującego o niemal doskonałym Kościele otwierający szerokie wrota świętej doktryny. Pierwszy werset, choć krótki, jest niezwykle treściwy doktrynalnie a ponieważ nie jest możliwe szczegółowe rozważenie każdego teologicznego aspektu, zadowolić się będziemy musieli najważniejszym przesłaniem. W związku z tym przyjmiemy najprostszy możliwy podział:
1) Identyfikacja nadawcy
2) Identyfikacja odbiorcy
3) Ich relacje
4) Jedność duchowa Kościoła z Bogiem i Chrystusem
5) Afirmacja łaski i pokoju
6) Źródło obu powyższych
Zaglądając pod każdy liść wspaniałej rośliny pierwszego wersetu odkryjemy wiele owoców Ducha Świętego, które, mamy gorącą nadzieję, zaspokoją nasze duchowe apetyty na niesfałszowane mleko Słowa Bożego, którego całym fundamentem i sumą jest prawda i tylko prawda (1 Piotra 2:2; Psalm 119:160).
Ponieważ każda podróż musi gdzieś się zacząć, przejdźmy do pierwszego punktu rozważania. Niech Pan oświeca nasze duchowe oczy w tej podróży.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sty 27, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Podstawa rozważania
Rzym. 9:5 Do których należą ojcowie i z których według ciała pochodzi Chrystus, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.
W Liście do Rzymian napisano o Chrystusie, że z ciała pochodzi od Żydów a w stwierdzeniu, że jest błogosławionym na wieki Bogiem, który jest ponad wszystkim, znajdujemy odniesienie do Jego Boskiej istoty. Przeciwnicy trynitarnej interpretacji zakładają, że tekst należy tłumaczyć tak:
Do których należą ojcowie i z których według ciała pochodzi Chrystus, niech Bóg będący nad wszystkimi będzie błogosławiony na wieki. Amen.
Poprzez odseparowanie Chrystusa od Boga odzierają Go z Boskości i konsekwentnie należnej Mu Boskiej chwały.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sty 19, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym, Teologia reformowana, Teologia systematyczna, Trynitologia
Perspektywa trynitarna
Rzym. 8:16-17
16. Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.
17. A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.
W tym miejscu ponownie musimy rozważyć perspektywę trynitarną. Dlaczego właśnie dzięki przyjściu Chrystusa i wylaniu Ducha Świętego adopcja w Nowym Testamencie jest pełniejsza i bardziej swobodna?
Po pierwsze, jest kwestia objawienia i subiektywnego przyswojenia go przez Kościół. Poprzez wcielenie i Zesłanie Ducha Świętego Bóg dał jasno do zrozumienia swojemu Kościołowi, że jest Trójjedyny – Ojcem, Synem i Duchem Świętym.
1 Jana 5:7 Trzej bowiem świadczą w niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są.
Doktryna ta jest również, choć w mniej wyraźny sposób, nauczana w Starym Testamencie, ale dopiero „konkretne” historyczne objawienia Drugiej i Trzeciej Osoby pozwoliły Kościołowi w pełni ją pojąć. Ponadto tylko dzięki wcieleniu Chrystusa i wylaniu Ducha Świętego możemy pojąć relacje wewnątrz Trójcy:
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | gru 12, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Trynitologia
Motyw przewodni i historia
Psalm 136:1-3
1. Wysławiajcie PANA, bo jest dobry; bo na wieki jego miłosierdzie.
2. Wysławiajcie Boga bogów, bo na wieki jego miłosierdzie.
3. Wysławiajcie Pana panów, bo na wieki jego miłosierdzie;
Psalm 136 jest Psalmem Bożego miłosierdzia. Nie da się tego ukryć. Połowa Psalmu to refren, bo na wieki trwa jego miłosierdzie. Psalm ten został prawdopodobnie napisany przez Dawida i był on przekazany lewitom do codziennego śpiewania. Na przykład Pierwszej Kronik czytamy, że wraz z lewitami postawił Dawid Hemana, Jedyna oraz resztę wybranych imiennie wyznaczonych, aby chwalili Pana, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.
1 Kron. 16:41 A z nimi pozostawił Hemana i Jedutuna oraz resztę wybranych, imiennie wyznaczonych, aby chwalili PANA, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.
Salomon poszedł w ślady ojca i wykorzystał ten psalm podczas śpiewania poświęcenia świątyni.W Księdze Kronik czytamy
2 Kron. 7:3 Wszyscy synowie Izraela, widząc spadający ogień i chwałę PANA nad domem, upadli twarzą do ziemi, na posadzkę, oddali pokłon PANU i chwalili go, mówiąc: Bo jest dobry, bo na wieki trwa jego miłosierdzie.
I podobnie Jehoszafat, który wyruszał, na wojnę ze swoimi wrogami, wzywał tego psalmu.
2 Kron. 20:21 Potem naradził się z ludem i ustanowił śpiewaków dla PANA, by go chwalili w ozdobie świętobliwości i szli przed wojskiem, mówiąc: Wysławiajcie PANA, bo na wieki trwa jego miłosierdzie.
Psalm 136 jest podobny do poprzedniego Psalmu 135. Ale jego kompozycja jest osobliwa. Połowa to stwierdzenie, bo na wieki to jego miłosierdzie. Jest to właśnie sedno przekazu całego, pokazanie, że wszelkie błogosławieństwa płyną z łaski dobroci i miłosierdzia Boga. Jest to dobroć stała wieczna, a zadaniem powtórzenia jest wyrycie na stałe tej prawdy w naszych umysłach.
„Mówi się o Mojżeszu i Izraelu chwalących Pana za tych, którzy zostali wybawieni; i o wybawieniu dusz z piekła od faraona, diabła, przez Chrystusa, naszego Zbawiciela, Odkupiciela ich”.
R. Obadiasz mówi, że jest to napomnienie dla dzieci Bożych w czasach Mesjasza, aby chwaliły Pana.
Chciałbym zaproponować następujący podział Psalmu
1) Bóg jako źródło miłosierdzia, wersety 1-3
2) Wielkość Boga ukazana i wyjaśniona w cudownym stworzeniu, wersety 4-9
3) Realizacja miłosierdzia Bożego w obronie Kościoła, wersety 10-20
4) Boże miłosierdzie w zarządzaniu Kościołem, wersety 21-25
5) Boża chwała w tym wszystkim, werset 26
Rozważmy cudowny przekaz o Bożym miłosierdziu w każdym z jego aspektów.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 21, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Czym jest biblijna Świątynia
Jan 2:19-21
19. Odpowiedział im Jezus: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę.
20. Wtedy Żydzi powiedzieli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty ją w trzy dni wzniesiesz?
21. Ale on mówił o świątyni swego ciała.
Co sobie wyobrażamy, myśląc o świątyni w Biblii?
- Możemy sobie wyobrazić ozdobny namiot na pustyni, połączony pięknymi gobelinami ze złotymi słupami, obramowujący świętą przestrzeń.
.
- Albo może wyobrażamy sobie ogromną budowlę z cherubinami strzegącymi wejścia do Miejsca Najświętszego, z drzewami granatu wyrytymi na złoconych ścianach.
.
- Możemy nawet wyobrazić sobie wspaniałe rzeźbione kamienie, starannie umieszczone wysoko, górujące nad Jerozolimą, niczym herodiański cud starożytnego świata.
Wszystkie te obrazy są dokładnymi przedstawieniami różnych przykładów świątyni w Biblii. Zaskakujące może być jednak to, że Pismo Święte mówi nam, że myśląc o świątyni, powinniśmy myśleć o Jezusie. Wszystko inne jest cieniem, który na Niego wskazuje.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | wrz 25, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Poradnik berejczyka
Duch Berejczyka
1 Jana 4:1-8
1. Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na świat.
2. Po tym poznacie Ducha Bożego: każdy duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga.
3. Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi i już teraz jest na świecie.
4. Dzieci, wy jesteście z Boga i zwyciężyliście ich, ponieważ ten, który jest w was, jest większy niż ten, który jest na świecie.
5. Oni są ze świata, dlatego mówią o świecie, a świat ich słucha.
6. My jesteśmy z Boga. Kto zna Boga, słucha nas, kto nie jest z Boga, nie słucha nas. Po tym poznajemy ducha prawdy i ducha błędu.
7. Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, gdyż miłość jest z Boga i każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga.
8. Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością.
Zastanówmy się teraz, w jaki sposób możemy się bronić przed fałszywymi nauczycielami. Po pierwsze potrzebujemy testować każde nauczanie przy użyciu Pisma Świętego. Wiele lat temu byłem na dosyć dużym rozdrożu, bo widziałem już wiele zła, wiele fałszywych nauczań w „kościele”, w którym byłem. W kościele oczywiście mówię w cudzysłowie. Pewien Brat zaczął zamieszczać wiele bardzo trafnych spostrzeżeń, bardzo wiele nauczania płynącego ze słowa Bożego. I to mnie jakoś zaczęło dotykać, ale jednocześnie motywowało mnie do tego, żebym to wszystko sprawdzał.
1 Tes. 5:21 Wszystko badajcie (δοκιμάζετε dokimazete – sprawdzajcie, testujcie), a trzymajcie się tego, co dobre.
I rzeczywiście ja to wszystko sprawdzałem ze Słowem Bożym siedziałem przed materiałami, które ten Brat zamieszczał i weryfikowałem, bo to jest też tak, że to nie głoszący uwiarygadnia przesłanie, ale jest dokładnie na odwrót. To przesłanie uwiarygadnia głoszącego.
Izaj. 8:20 Do prawa i do świadectwa! Jeśli nie będą mówić według tego słowa, to w nim nie ma żadnej światłości.
Innymi słowy, nie jest ważne kto naucza, ale ważne czego naucza. Tego się uczymy z Dziejów Apostolskich
Dzieje 17:11 Ci byli szlachetniejsi od tych w Tesalonice, gdyż przyjęli słowo Boże z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się sprawy mają.
A więc kochani, badajmy wszystko w świetle słowa Bożego, czy rzeczywiście tak się sprawy mają. Zastosujmy do tego celu test janowy z pierwszego listu Jana, czwartego rozdziału
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 20, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Teologia historyczna, Teologia systematyczna
Wieczny urząd
Hebr. 9:15 I dlatego jest pośrednikiem nowego testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków, popełnionych za pierwszego testamentu, ci, którzy zostali powołani, otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa.
Czy nasz Pan był Pośrednikiem przed swoim wcieleniem?
Pisma Święte Nowego Testamentu rzeczywiście mówią o wstawiennictwie Chrystusa nie tylko jako o czymś późniejszym po Jego wcieleniu, ale także o całym stanie Jego upokorzenia – o którym często mówi się jako o tym, co kwalifikuje Go i przygotowuje do tego urzędu.
Hebr. 5:7 On za dni swego ciała zanosił z głośnym wołaniem i ze łzami modlitwy i usilne prośby do tego, który mógł go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności.
Owszem, Pismo Święte zawsze zakłada Jego zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Jednakże tak jak nie można zaprzeczyć, że Chrystus był Orędownikiem na ziemi, chociaż nie pojawił się w niebie w wyżej wymieniony sposób, tak samo nie można zaprzeczyć, że Chrystus sprawował urząd wstawiennictwa przed swoim człowieczeństwem. Był bowiem Pośrednikiem, Królem, Kapłanem i Prorokiem przed swoim wcieleniem.
Nikt też nie może zasadnie twierdzić, że wierzącym brakowało wówczas tej pociechy.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 6, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Wprowadzenie
Hebr. 7:21-26
21. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgi, ten zaś na podstawie przysięgi tego, który powiedział do niego: Przysiągł Pan i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka;
22. O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza.
23. A wprawdzie tamtych kapłanów było wielu, gdyż śmierć nie pozwoliła im trwać na zawsze.
24. Ten zaś, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające.
25. Dlatego też całkowicie ma moc zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.
26. Takiego to przystało nam mieć najwyższego kapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników i wywyższonego ponad niebiosa;
Jezus Chrystus ukazany jest w Liście do Hebrajczyków jako Arcykapłan ustanowiony przez Boga na podstawie złożonej przysięgi. Kapłaństwo Chrystusa określone zostało jako nieprzemijające i to będzie przedmiotem naszego rozważania. Co oznacza nieprzemijalność kapłaństwa Chrystusowego? oraz od kiedy Chrystus jest Arcykapłanem? -będą to główne pytania, na które damy Biblijną, a zatem autorytatywną odpowiedź.
Kapłaństwo Chrystusa według porządku Melchizedeka rozważyć musimy w kontekście nałożonych na ten urząd obowiązków: wstawiennictwa, zadośćuczynienia i autorytetu. Kiedy Chrystus stał się Arcykapłanem? Czy Jego urząd zaczął się
- po wniebowstąpieniu, w czasie uwielbienia?
.
- w czasie ziemskiego wcielenia i uniżenia?
.
- po chrzcie wodnym?
.
- w czasie całego okresu wcielenia?
.
- a może od wieczności?
Rozważmy błogosławioną prawdę o nieprzemijającym Arcykapłaństwie Chrystusa patrząc na teologiczne konsekwencje właściwie pojmowanej Chrystologii tak dla doktryny kościoła i zbawienia .
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 13, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Krew Boga?
Dzieje 20:28 Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli kościół Boga, który on nabył własną krwią.
Jednym z tekstów, do którego odwołują się fundamentaliści na poparcie niezniszczalności fizycznej krwi Chrystusa, są Dzieje Apostolskie. Niektórzy wnioskują z niego, że
- Chrystus miał krew Boga,
.
- krew Chrystusa była boska.
Mówi się przecież tu o „krwi Boga”, czyż nie? Ian Paisley cytuje ten tekst i mówi
„Jego Krew jest boską Krwią w przeciwieństwie do krwi ludzkiej ” [89]
Rozważmy to.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | kwi 22, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Błędna egzegeza
Psalm 56:5 Przez cały dzień przekręcają moje słowa, przeciwko mnie kierują wszystkie swe zamysły, ku memu nieszczęściu.
Aby zachować choćby pozory wiarygodności, fundamentaliści muszą udowodnić swoją dziwaczną doktrynę o fizycznym obmywaniu krwią Chrystusa, na podstawie Pisma Świętego. Np. Ian Paisley twierdzi, że opiera się na Słowie Bożym, gdy naucza, że krew Chrystusa została fizycznie zachowana na wieki:
Nie interesuje mnie, co mówią uczeni na ten temat; interesuje mnie tylko to, co mówią Pisma. Nie apeluję do słów uczonych, ani tych, którzy są jednomyślni, ani tych, którzy są w sporze, ale do Słowa Ducha Bożego.
.
Moją zasadą nie jest żaden podręcznik biologii, ale prawda Biblii. Nie obchodzi mnie, jak nieprzyjemne jest objawienie Boga dla naturalnego człowieka, bez względu na to, jak wykształcony może być; nie obchodzi mnie, jak mało prawdopodobna może wydawać się doktryna Biblii większości ludzi — to nie ma znaczenia: liczy się tylko jasna nauka nieomylnej Księgi Boga. [84]
To są godne pochwały uczucia. Oby wszyscy, którzy nazywają siebie chrześcijanami, byli tak odważni, by bronić tego, czego ich zdaniem nauczają Pisma! Pytanie brzmi jednak, czy Pisma, do których odwołują się Paisley i inni w tej kontrowersji, rzeczywiście nauczają tego, co twierdzą?
Zbadaliśmy już List do Hebrajczyków i zobaczyliśmy, że nie naucza on, że Chrystus wszedł do nieba ze swoją krwią, ale przez swoją krew, którą przelał na Golgocie, uzyskując wieczne odkupienie dla nas.
Hebr. 9:12 Ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do Miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie.
Do jakich głównych tekstów odwołują się fundamentaliści, aby udowodnić swoją doktrynę o krwi Chrystusa?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 24, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Historia chrześcijaństwa
Tło historyczne
Kol. 2:9 Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa.
W 325 r. pierwszy sobór powszechny (I Sobór Nicejski) na podstaswie Słowa Bożego ustalił, że Jezus Chrystus jest Bogiem, „współistotnym” Ojcu, i odrzucił ariańską tezę, że Jezus był istotą stworzoną. Zostało to potwierdzone na I Soborze Konstantynopolitańskim (381 r.) i I Soborze Efeskim (431 r.) .
Sobór Chalcedoński był czwartym soborem ekumenicznym Kościoła chrześcijańskiego. Został zwołany przez rzymskiego cesarza Marcjana i odbył się w mieście Chalcedon, w Bitynii (dzisiejsze Kadıköy, Stambuł, Turcja).
- Trwał od 8 października do 1 listopada 451 r.
.
- Wzięło w nim udział ponad 520 biskupów lub ich przedstawicieli,
To czyni go największym i najlepiej udokumentowanym z pierwszych siedmiu soborów ekumenicznych.
Głównym celem soboru było ponowne potwierdzenie nauk soboru ekumenicznego w Efezie w opozycji do nauk Eutychesa i Nestoriusza. Doktryny te postrzegały boską i ludzką naturę Chrystusa jako oddzielne (nestorianizm) lub postrzegały Chrystusa jako wyłącznie boskiego (monofizytyzm).
Kompetencje soboru obejmowały nie tylko rozwiązywanie kontrowersji, ale też zajmowanie się takimi kwestiami, jak dyscyplina kościelna i jurysdykcja oraz zatwierdzanie dokumentów, takich jak
- Symbol Nicerjski (325).
.
- Symbol NIejsko-Konstantynopolitański (381).
.
- Dwa listy Cyryla Aleksandryjskiego przeciwko Nestoriuszowi, który nauczał o dwóch osobach Chrystusa.
.
- i Tom Leona, biskupa Rzymu (przez papistów zwanego Leonem I), wyjaśniający zjednoczenie w jednej osobie dwóch natur Chrystusa.
Choć kanony Soboru Chalcedońskiego dowodzą początku eklezjalnego i moralnego upadku Kościoła, świadczą o tym chociażby regulacje dotyczące nieistniejącej w Biblii instytucji klasztorów i służby mnichów, regulacje dotycząe celibatu będącego nauczaniem demonów (por. 1 Tym. 3:2; 4:3; Tyt. 1:5-7), symonia czyli kupczenie urzędami, spiski itd. (Psalm 5:6; Dzieje 8:20; Marek 7:20-22; 1 Piotra 3:10), mimo wszystko jednym z najbardziej wartościowych jego dokumentów było Chrystologiczne orzeczenie soboru o unii hipostatycznej, stwierdzjące:
„My wszyscy zgodnie nauczamy [że jest on] tym samym doskonałym w boskości, tym samym doskonałym w człowieczeństwie, prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, tym samym rozumnej duszy i ciała; homoousios z Ojcem w boskości i tym samym homoousios z nami w człowieczeństwie… uznanym w dwóch naturach bez pomieszania, bez zmiany, bez podziału, bez separacji”
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 5, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Historia chrześcijaństwa
Bitwa o Chrystologię
Filip. 2:6-8
6. Który, będąc w postaci Boga, nie uważał bycia równym Bogu za grabież;
7. Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi;
8. A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.
Ugruntowanie się doktryny trynitarnej pod koniec IV wieku nieuchronnie wywołało kontrowersje, gdyż chrześcijanie starali się zrozumieć konsekwencje wcielenia „w postaci człowieka” (Filip 2:8) wiecznego Syna Bożego. Chociaż Jezus Chrystus został wyznany jako „Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego” [1], wrażenie, jakie dzięki temu odnieśli jego naśladowcy, wrażenie o nim samym, o jego Ojcu, było wrażeniem „człowieka Chrystusa Jezusa”.
Zmagania z doketyzmem [2] i gnostycyzmem [3] potwierdziły i wzmocniły przekonanie, że Jezus był człowiekiem prawdziwie, a nie tylko pozornie. W jaki zatem sposób Bóstwo może być powiązane z ludzkością w jednej Osobie, „jednym Panu Jezusie” z Nicejskiego Wyznania Wiary? Już w czasach wczesnego Kościoła w orędziu o Jezusie Chrystusie przewijają się równolegle dwa wątki:
- wieczny, przedwieczny Syn oraz
- historyczny, indywidualny człowiek.
Te dwa tematy nie są ze sobą sprzeczne. Gdy jedno lub drugie, Bóstwo lub człowieczeństwo, jest rozpatrywane w izolacji, a ich implikacje systematycznie rozwijane, prowadzi to do jednostronnego przedstawienia, prowadzącego ostatecznie do stanowiska, które ortodoksi odrzucają jako herezję.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 26, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Herezja Remonstrancji
Obsesja na punkcie „hymnów”
Jakuba 5:13 Cierpi ktoś wśród was? Niech się modli. Raduje się ktoś? Niech śpiewa psalmy (ψαλλέτω psalleto)
Kościoły fundamentalistyczne zamiast nakazanych przez Słowo, natchnionych przez Boga 150 Psalmów (zwanych też hymnami i pieśniami, por. Mat. 26:30; Efez. 5:18-19, Kol. 3:16; Jakuba 5:13), najczęściej śpiewają „hymny”, nienatchnione ludzkie kompozycje.
Fundamentaliści twierdzą, że jednym ze znaków modernizmu w kościołach, jak twierdzą, jest to, że „hymny” o krwi zostały usunięte z nowoczesnych śpiewników. [80] Według nich współcześni odstępczy ewangelicy nie lubią już śpiewać o krwi Chrystusa.
Dumni ze swojego postrzeganego separatyzmu od apostazji, fundamentaliści bez wstydu i entuzjastycznie śpiewają „hymny” o krwi.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sty 31, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Dziwna interpretacja typologii Starego Testamentu
Hebr. 9:12 Ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do Miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie.
Ponieważ fundamentalistyczni kaznodzieje, tacy jak Ian Paisley, wierzą, że fizyczna krew Jezusa Chrystusa jest niezniszczalna i nieskazitelna, nauczają, że została zachowana w niebie. Każda kropla krwi Chrystusa, jak twierdzą, została wskrzeszona, zebrana i przyniesiona do nieba, gdzie wstawia się za duszami wykupionymi krwią przed Ojcem. Paisley potępia tych kaznodziejów, którzy ośmielają się sprzeciwiać takiej nauce:
„Na ambonę kościołów wkroczył nowy rodzaj mężczyzn, którzy żeglują pod flagą ewangelikalizmu, a niektórzy z nich ośmielają się nawet podnieść flagę fundamentalizmu. Ich przesłanie jest pozbawione „krwawej ewangelii” i niszczy granitową skałę dokonanego odkupienia… bezkrwawy szlak tych kaznodziejów to droga niemożliwości, ślepy zaułek odrzucenia Biblii.” [71]
Paisley naucza, że Jezus wypełnił starotestamentowe typy i cienie (takie jak ofiary z Księgi Kapłańskiej), gdy dokonał zadośćuczynienia na krzyżu. Z tym się zgadzamy
Konfesja Belgijska 21
.
Wierzymy, że Jezus Chrystus jest zaprzysiężony na wiecznego arcykapłana według porządku Melchizedeka1 i że wydał się za nas Ojcu, aby uśmierzyć Jego gniew przez pełne zadośćuczynienie2, kiedy ofiarował się na drzewie krzyża i przelał swoją drogą krew, aby oczyścić nasze winy, jak to przepowiedzieli prorocy.
Księga Hebrajczyków szczegółowo wyjaśnia, że Jezus Chrystus wypełnił starotestamentowy system ofiarniczy, zastępując go.
Hebr. 10:8-10 8. Powiedziawszy wyżej: Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się tobie, choć składa się je zgodnie z prawem; 9. Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełniał twoją wolę, o Boże. Znosi pierwsze, aby ustanowić drugie. 10. Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
Jednak niektórzy wierzą, że aby właściwie wypełnić typy, Jezus musiał umrzeć, a następnie przedstawić swoją krew w niebie , gdzie rzekomo znajduje się boskie tron łaski. [72]
To absurd.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sty 3, 2025 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Błędne odwołanie się do nauki
Hebr. 2:14 Ponieważ zaś dzieci są uczestnikami ciała i krwi, i on także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła;
Jednym z głównych zwolenników doktryny, według której Chrystus nie odziedziczył ciała po matce a jedynie przez nią „przepłynął”, osobą która wpłynęła na poglądy Iana Paisleya, był dr MR De Haan z Radio Bible Class w Grand Rapids w stanie Michigan. De Haan w swojej książce z 1943 r. The Chemistry of the Blood stwierdził:
„To nie tylko fakt naukowy, ale Pismo Święte wyraźnie naucza, że Jezus spożywał ludzkie ciało bez krwi Adama”. [65]
Niech znaczenie tych słów dotrze do Was! Chrystus — według Paisleya i De Haana — nie miał krwi Adama.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | gru 12, 2024 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Narodziny Mesjasza
Łuk. 2:11-12 11. Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan. 12. A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie.
Wydano dekret Cezara Augusta, że cały świat powinien zostać opodatkowany. Ten podatek sprowadził Józefa do małego miasteczka Betlejem. Zwyczajem było płacenie podatków w mieście, z którego pochodziła rodzina. Ponieważ Józef pochodził z domu Dawida, udał się do Betlejem, miasta Dawida, aby wypełnić swój obywatelski obowiązek.
Towarzyszyła mu Maria. Maria była poślubioną żoną Józefa. Oznacza to, że była prawnie poślubiona Józefowi. Jednak zgodnie ze zwyczajem ona i Józef nie znali się jako mąż i żona. Czekali na ucztę weselną. Ale Maria była brzemienna. Józef nie był ojcem tego dziecka. To dziecko zostało poczęte przez Ducha Świętego. Dziecko, które nosiła, było długo oczekiwanym Chrystusem.
Łuk. 2:1-5 1. A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat. 2. A ten pierwszy spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii. 3. Szli więc wszyscy, aby dać się spisać, każdy do swego miasta. 4. Poszedł też Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawida, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i z rodu Dawida; 5. Aby dać się spisać z Marią, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienna.
W Betlejem Maria urodziła syna. Były to najbardziej niezwykłe i cudowne narodziny w całej historii. Niezwykłe było to, że Maria urodziła jako dziewica. Ale jeszcze bardziej zadziwiające jest to, że przez to narodzenie Syn Boży wszedł w ludzkie ciało. Wszystko, co jest wspomniane o tym cudownym narodzeniu, to, że
Łuk. 2:7 …urodziła swego pierworodnego syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.
Narodziny tak cudownego dziecka muszą zostać ogłoszone. I tak anioł z nieba został posłany, aby oznajmić Jego narodziny. Co ciekawe, anioł przybył z tymi radosnymi nowinami nie do książąt kraju ani do nauczycieli ludu, ale do skromnych pasterzy spoza Betlejem, którzy czuwali nad swoją trzodą w nocy.
Rozważamy sedno tego przesłania w ramach tej mediacji.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | gru 6, 2024 | Chrystologia: nauka o Chrystusie
Podstawowe błędy teologiczne herezji
Hebr. 12:22-24
22. Lecz podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do niebiańskiego Jeruzalem i do niezliczonej rzeszy aniołów;
23. Na powszechne zebranie, do zgromadzenia pierworodnych, którzy są zapisani w niebie, do Boga, sędziego wszystkich, do duchów sprawiedliwych uczynionych doskonałymi;
24. I do pośrednika nowego przymierza, Jezusa, do krwi, którą się kropi, a która mówi lepsze rzeczy niż krew Abla.
Pogląd fundamentalistów jakoby to fizyczna krew Chrystusa oczyszczała z grzechów jest błędny. Niektórzy przypisują krwi Chrystusa boskie atrubuty albo że nie mogła ulec zepsuciu. Inni uważają, że cała krew Mesjasza została zebrana do specjalnego miejsca w niebie, gdzie w jakiś mistyczny sposób ta fizyczna krew obmywa grzeszników z ich grzechów. Kolejni będą dowodzić, że fizyczna krew Chrystusa albo wróciła do Jego ciała albo też jest obiektem adoracji w niebie.
Jednak generalnie fundamentaliści nauczają o dosłownej krwi Chrystusa jako koniecznej do obmycia grzesznika aby ten mógł być zbawiony. Grzesznik w niewyjaśniony sposób zostaje pokropiony fizyczną krwią Chrystusa, której cudowne właściwości pokrywają nie tylko ludzi ale i budynki chroniąc przed złem.
Herezja ta ma pochodzenie gnostyczne (ubóstwienie krwi) i jej ślady można odnaleźć w tak prominentnych zwiedzeniach jak doketyzm (krew bosko-ludzka), apolinaryzm (częściowa negacja ludzkiej krwi), eutychianizm (zarówno boska jak i ludzka krwe) i nieco młodszy od nich wszystkich rzymskikatolicyzm (zjednoczenie krwi z Chrystusem).
Rozważmy teraz implikacje do jakich prowadzi herezja „niezniszczalnej” krwi Chrystusa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lis 5, 2024 | Charyzmania, Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm
Historyczne pochodzenie herezji
1 Jana 1:7 A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.
Fundamentaliści wierzą, że w niebie zgromadzona jest fizyczna, niezniszczalna krew Chrystusa, którą w jakiś niezrozumiały sposób Bóg wylewa na grzeszników, czy też nią kropi oczyszczając z grzechów. Ci, którzy zaprzeczają nowemu dogmatowi o oczyszczającej mocy fizycznej krwi fundamentalizmu, są oskarżani o herezję. Czy tak poważne oskarżenie może być uzasadnione? Herezja jest z definicji aberracją doktryny od historycznych wyznań wiary kościoła. Jednakże wyznania wiary nie wypowiadają ani słowa na korzyść tego nowego dogmatu.
Rzeczywiście, ironią jest, że wiele heretyckich grup przeszłych i obecnych ma poglądy związane z tym dogmatem o krwi. Czego nauczają wyznania wiary dotyczące osoby Chrystusa?
Ortodoksyjne chrześcijaństwo zawsze nauczało, że Jezus Chrystus jest prawdziwie i wiecznie Bogiem, Drugą Osobą Trójcy Świętej i że w wcieleniu wieczne Słowo „stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (Jan 1:14). „Stało się ciałem” oznacza, że Pan Jezus przyjął prawdziwą naturę ludzką, jak zauważa Konfesja Westminsterska 8.2:
„ze wszystkimi jej istotnymi właściwościami i powszechnymi słabościami”
Wczesny kościół był nękany przez różne grupy heretyckie, które zaprzeczały albo boskości Chrystusa, albo Jego człowieczeństwu, albo relacji między dwiema naturami. Dogmat fundamentalistów o krwi Chrystusa jest formą tych herezji.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 14, 2024 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Herezja Remonstrancji, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Wstęp
1 Piotra 1:18-19 18. Wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców; 19. Lecz drogą krwią Chrystusa jako baranka niewinnego i nieskalanego;
Biblia chwali dzieło odkupienia Pana Jezusa Chrystusa, w „krwi jego krzyża” (Kol. 1:20). Bóg „ustanowił [Chrystusa] przebłaganiem przez wiarę w jego krew” (Rzym. 3:25). Wierzący są „usprawiedliwieni jego krwią” (Rzym. 5:9); mamy „odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów” (Efez. 1:7 ; por. Kol. 1:14 ; 1 Piotra 1:17-18); wierzący poganie, „którzy niegdyś byli daleko, stali się bliscy przez krew Chrystusa” (Efez. 2:13); krew Chrystusa „oczyszcza sumienie” dziecka Bożego (Hebr. 9:14); mamy „śmiałość, aby przez krew Jezusa wejść do Najświętszego Miejsca” (Hebr. 10:19); zostaliśmy „uświęceni krwią przymierza” (Hebr. 10:29).
Tą samą krwią jesteśmy
Oczywiste jest, że temat krwi Chrystusa jest ważny w boskim objawieniu. Jednak niektórzy, w gorliwości, która nie jest zgodna z wiedzą (Rzym. 10:3), popadli w loty fantazji dotyczące natury krwi Jezusa Chrystusa, przyjmując mistyczne teorie na temat krwi, które nie tylko nie mają miejsca w Piśmie Świętym, ale też prowadzą do heretyckich poglądów na temat Osoby i dzieła samego Pana Jezusa Chrystusa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 20, 2024 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Wstęp
Hebr. 13:8 Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki
Jako wstęp do serii rozważań o unii z Chrystusem zwróćmy uwagę na wybitny i znany fragment Nowego Testamentu, który bardzo prosto, ale pięknie objawia nam naszego Zbawiciela. Fragment, który mamy teraz przed sobą, to Hebrajczyków 13:8. Tekst ten, (podobnie jak fragment Jana 1:29) skupia się na Chrystusie jako niezmiennym bawicielu.
Jezus Chrystus „ten sam!” Jaki uderzający kontrast z nami i wszystkim wokół nas, co nie jest takie samo.
(więcej…)
