Boże bezwarunkowe przymierze

utworzone przez | gru 25, 2025 | Teologia przymierza, Teologia reformowana

Wilk w owczej skórze

Dzieje 3:25 Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z naszymi ojcami, mówiąc do Abrahama: W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

W kwietniu 1951 roku pastor Hubert De Wolf, jeden z trzech pastorów Pierwszego Kościoła Protestancko-Reformowanego w Grand Rapids, w swoim kazaniu wygłosił oświadczenie:

„Bóg obiecuje każdemu z was, że jeśli uwierzycie, będziecie zbawieni”.

Około półtora roku później pastor De Wolf w swoim kazaniu wygłosił kolejne oświadczenie:

„Nasz akt nawrócenia jest warunkiem wstępu do Królestwa Bożego”.

Przeciwko obu tym oświadczeniom złożono protesty do konsystorza Pierwszego Kościoła. Kiedy pastor De Wolf odmówił przeprosin i wycofania obu oświadczeń, w czerwcu 1953 roku w Pierwszym Kościele nastąpił rozłam. Rozłam wkrótce rozprzestrzenił się na cały kościół, a około dwie trzecie duchowieństwa i członków opuściło Kościoły Protestancko-Reformowane (PRC).

Choć dwa oświadczenia pastora De Wolfa z pewnością stały się bezpośrednią przyczyną rozłamu, głębszą przyczyną był fakt, że znaczna liczba duchownych była zafascynowana poglądem dr. K. Schildera na temat przymierza. To właśnie ta kwestia doktrynalna sprawiła, że ​​rozłam w Kościołach Protestancko-Reformowanych był nieunikniony.

Twierdzenia Shildera

5 Mojż. 5:2 PAN, nasz Bóg, zawarł z nami przymierze na Horebie.

Przedstawienie dokładnego podsumowania poglądów dr. Schildera na temat przymierza nie jest łatwym zadaniem.

„Należy zatem od razu stwierdzić, że nigdzie w swoich licznych pismach nie przedstawił on szczegółowego i systematycznego wykładu swoich poglądów na temat przymierza. Sytuacja jest raczej taka, że ​​przymierze stale pojawia się w jego pismach teologicznych, niekiedy niespodziewanie”.[1]

Schilderowi chodziło o dwie kwestie. W przeciwieństwie do tych (w tym Hermana Hoeksemy), którzy twierdzili, że punktem wyjścia w rozumieniu biblijnego nauczania o przymierzu z Bogiem powinny być Jego wieczne dekrety, Schilder wolał przyjąć za punkt wyjścia historyczne czyny Boga. W związku z tym Schilder był zdecydowany oddać sprawiedliwość odpowiedzialności człowieka.
.

Sprzeczności

Chociaż Schilder nauczał, że przymierze jest jednostronne w swoim założeniu, podkreślał, że przymierze jest dwustronne w swoim istnieniu.

Przymierze ma swoje źródło w Bogu. Bóg ustanawia przymierze. Schilder miał na myśli, że Bóg jednostronnie ustanawia dwustronną relację między Sobą a nami. Według Schildera

  • przymierze jest wzajemną umową między dwiema stronami, Bogiem i człowiekiem: dwiema niezmiernie nierównymi stronami, ale jednak dwiema stronami
    .
  • w przymierzu Bóg traktuje człowieka jako rzeczywistego i odpowiedzialnego partnera
    .
  • przymierze, według Schildera, jest porozumieniem prawnym, które nadaje status prawny członkom ludu przymierza
    .
  • w przymierzu dary miłości Boga przychodzą do nas w formie relacji prawnej i z gwarancjami prawnymi.

Co więcej, przymierze, będące dwustronną relacją prawną, składa się z dwóch części: obietnicy i wymogu.

Obietnica, jak powiedział Schilder, niesie ze sobą zapewnienie nagrody (zbawienia) w drodze wiary,

Wymóg niesie ze sobą groźbę kary w przypadku niewiary i nieposłuszeństwa.

Odpowiadając na pytanie, czy takie podkreślenie odpowiedzialności człowieka nie podważa pewności przymierza, Schilder podkreślił, że obietnicy przymierza nigdy nie da się oddzielić od jego wymogów. Gdyby oddzielić obietnicę od wymogu, obietnica stałaby się jedynie przepowiednią. Gdyby oddzielić wymóg od obietnicy przymierza, wprowadziłoby to nowe prawo. Obietnica i wymóg są nierozłączne.
.

Doktryna warunków

W tym kontekście Schilder wprowadził to, co nazwał „reformowaną doktryną warunków”.

Chrzest w sposób sakramentalny przypieczętowuje obietnicę ewangelii. Ale ta obietnica wymaga od nas, abyśmy w wierze przyswoili sobie to, co zostało obiecane, i w ten sposób uczynili to naszym.

Wiara, którą Schilder upierał się, że jest darem Bożym dla nas, jest warunkiem przymierza. Bóg postanowił, że zbawienie nigdy nie nastąpi bez wiary.

Chrzest zatem nie implikuje dogmatycznego oświadczenia, że ​​Bóg obdarza zbawieniem wybranych. Lecz w chrzcie, nauczał Schilder, otrzymujemy konkretne orędzie od Boga, przesłanie, które Bóg osobiście ogłasza każdemu ochrzczonemu: jeśli uwierzysz, będziesz zbawiony.
.

Istota przymierza

Jan 15:15 Już więcej nie będę nazywał was sługami, bo sługa nie wie, co robi jego pan. Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca.

PRC, podążając za Hermanem Hoeksemą, ostro zareagowało na poglądy Schildera dotyczące przymierza.

  • Pogląd Schildera postrzega przymierze jako środek do celu, którym jest zbawienie.
    .
  • PRC postrzega przymierze jako najwyższy cel sam w sobie.

Jeśli chodzi o ideę przymierza, jest ono więzią przyjaźni, którą Bóg jednostronnie ustanawia, podtrzymuje i realizuje ze swoimi wybranymi w Chrystusie.
.

Przymierze jako cel

Pismo Święte wyraźnie naucza, że ​​przymierze jest więzią przyjaźni między Bogiem a Jego ludem w Chrystusie.

A) W raju Bóg objawił się Adamowi i rozmawiał z nim jak Przyjaciel ze swoim przyjacielem, a Adam znał Boga w chłodzie dnia.

B) Henoch i Noe chodzili z Bogiem, co sugeruje przyjaźń i wspólnotę

1 Mojż. 5:22 Po spłodzeniu Matuzalema Henoch chodził z Bogiem trzysta lat i spłodził synów i córki.

1 Mojż. 6:8-9 8. Ale Noe znalazł łaskę w oczach PANA. 9. To są dzieje rodu Noego: Noe był człowiekiem sprawiedliwym i doskonałym w swoich czasach. I Noe chodził z Bogiem.

C) Abraham jest nazwany przyjacielem Boga

Izaj. 41:8 Ale ty, Izraelu, mój sługo, ty, Jakubie, którego wybrałem, potomku Abrahama, mojego przyjaciela!

Jakuba 2:23 I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.

D) Do Mojżesza Bóg przemawiał tak, jak człowiek rozmawia ze swoim przyjacielem

2 Mojż. 33:11 I PAN rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak człowiek rozmawia ze swoim przyjacielem. Potem Mojżesz wracał do obozu, a jego sługa Jozue, syn Nuna, młodzieniec, nie opuszczał namiotu.

E) W przybytku i świątyni Bóg przebywał ze swoim ludem.

F) W Psalmie 25 Pismo Święte oświadcza, że

Psalm 25:14 Tajemnica (ס֣וֹד sowd – intymna znajomość) PANA jest objawiona tym, którzy się go boją, oznajmi im swoje przymierze.

G) Pan obiecuje mieszkać z kościołem, chodzić z nim i być jego Bogiem

2 Kor. 6:16 A co za porozumienie między świątynią Boga a bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, tak jak mówi Bóg: Będę w nich mieszkał i będę się przechadzał w nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

H) Przymierze przyjaźni Boga urzeczywistni się w niebiańskiej doskonałości w nowym stworzeniu.

Obj. 21:3 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem.

I) W nowym Jeruzalem lud Boży będzie kroczył w świetle chwały Bożej i ujrzy Jego oblicze

Obj. 22:4 I będą oglądać jego oblicze, a jego imię będzie na ich czołach.

Jednostronne przymierze

Pismo Święte jasno i wyraźnie stwierdza, że ​​Bóg ustanawia, podtrzymuje i realizuje swoje przymierze jednostronnie.

A) Na przykład Bóg powiedział do Noego

1 Mojż. 9:9-10 9. A ja, oto ja ustanawiam moje przymierze z wami i z waszym potomstwem po was; 10. I z wszelką żywą istotą, która jest z wami, z ptactwem, bydłem oraz z wszelkim zwierzęciem ziemi, które jest z wami, od wszystkich, które wyszły z arki, aż do każdego zwierzęcia ziemi.

B) A do Abrahama Bóg powiedział:

1 Mojż. 17:7 I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.

Obiekt przymierza

Z kim Bóg ustanawia swoje przymierze przyjaźni?

A) Z wybranymi w Chrystusie, wierzącymi i ich dziećmi. Pan Jezus Chrystus

Kol. 1:15-19 15. On jest obrazem Boga niewidzialnego i pierworodnym wszelkiego stworzenia. 16. Przez niego bowiem wszystko zostało stworzone, to, co w niebie i to, co na ziemi, to, co widzialne i co niewidzialne, czy trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze. Wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone. 17. On jest przed wszystkim i wszystko istnieje dzięki niemu. 18. On też jest głową ciała – kościoła; on jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy; 19. Ponieważ upodobał sobie Ojciec, aby w nim zamieszkała cała pełnia;

B) Chrystusowi dano wybranych, ukształtowanych przez Boże wybranie na Jego obraz

Efez. 1:4-5 4. Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości. 5. Przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli;

C) Za te owce Chrystus, Dobry Pasterz, oddaje swoje życie na krzyżu i bierze je na nowo w zmartwychwstaniu

Jan 10:11 Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

Jan 10:15 Jak mnie zna Ojciec, i ja znam Ojca; i oddaję moje życie za owce.

D) Czy wszystkie dzieci wierzących są wybranymi, przyjaciółmi Boga w Chrystusie? Wiemy że nie. Potępieni Ezawowie są urodzeni z wierzących rodziców, tak samo jak Jakubowie. W czasach Starego Testamentu ci Ezawowie byli obrzezani, a w czasach Nowego Testamentu są ochrzczeni.

Rzym. 9:11-13 11. Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; 12. Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; 13. Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.

Czy to oznacza, że ​​Bóg obiecuje im zbawienie, jeśli uwierzą? Nigdy! Sakrament, podobnie jak głoszenie Słowa, jest dla potępionych wonią śmierci, która prowadzi do śmierci

2 Kor. 2:16 Dla jednych wonią śmierci ku śmierci, a dla drugich wonią życia ku życiu. Lecz do tego któż jest zdatny?

Ludzka odpowiedzialność…. jako rezultat

Hebr. 13:20-21

20. A Bóg pokoju, który przez krew wiecznego przymierza wyprowadził spośród umarłych wielkiego pasterza owiec, naszego Pana Jezusa;

21. Niech was uczyni doskonałymi w każdym dobrym uczynku, abyście spełniali jego wolę, dokonując w was tego, co miłe w jego oczach, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków. Amen.

Czy ten biblijny pogląd na przymierze neguje odpowiedzialność człowieka? Przenigdy! Fakt, że Bóg ustanawia swoje przymierze przyjaźni z wybranymi w Chrystusie, zobowiązuje ich do nowego posłuszeństwa. Dzieci przymierza muszą przylgnąć do swego Boga, porzucić świat, ukrzyżować swoją starą naturę i kroczyć nowym, świętym życiem!

To życie uświęcenia nie powinno być postrzegane jako spełnienie warunków niezbędnych do urzeczywistnienia przymierza. Jest to owoc cudownej łaski i miłości Boga, działającej w sercach Jego ludu przymierza.

Ez. 36:26 I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.

Jer. 31:33 Ale takie będzie przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi PAN: Włożę moje prawo w ich wnętrzu i wypisze je na ich sercach. I będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

Jer. 32:40 I zawrę z nimi wieczne przymierze, że się od nich nie odwrócę i nie przestanę im dobrze czynić, lecz włożę w ich serca moją bojaźń, aby nie odstępowali ode mnie.

Hebr. 8:10 Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach. I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.

Hebr. 10:16 Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan: Włożę moje prawa w ich serca i wypiszę je na ich umysłach;

Na podstawie, źródło

Nauczanie wygłoszone dnia 04.01.2026

Przypisy

[1] S.A. Strauss, “Schilder on the Covenant,” w Always Obedient: Essays on the Teachings of Dr. Klaas Schilder, J. Geertsema, editor. (Neerlandia, AB: Inheritance Publishers), s. 19.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email