Podstępna polityka Rzymu

Obrazy z historii politycznej Rzymu

Obj. 17:2 Z którą nierząd uprawiali królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi upili się winem jej nierządu.

Wzrost i sprawowanie władzy politycznej przez kościół rzymski na przestrzeni wieków zostało szczegółowo opisane w wielu książkach. Jednak dla naszych celów wymienimy tylko niektóre z najbardziej wybitnych przypadków i obrazów, zanim przejdziemy do obecnej polityki Rzymu.

Znane jest powiedzenie dziewiętnastowiecznego angielskiego historyka rzymskokatolickiego, Lorda Actona:

„Władza ma tendencję do korumpowania; władza absolutna korumpuje absolutnie”. 

Mniej znane jest to, że miał na myśli władzę papieży i królów (w tej kolejności). Poniższa lista jedynie wskazuje na dumę, chciwość, kłamstwa, intrygi, manipulacje, tortury, wojnę, ludobójstwo, nadużywanie kluczy królestwa i prześladowanie ludu Bożego w Rzymie.

I jest daleka od wyczerpującego omówienia tych kwestii.

(więcej…)

Kalwin a unia z Chrystusem, część 6 – eklezjologia

Kościół

1 Kor. 12:12-13

12. Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.

13. Bo wszyscy przez jednego Ducha zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.

Od soteriologii, dochodzimy do eklezjologii, doktryny kościoła. To niewidzialny kościół, wierząca grupa predestynowanych, która prawdziwie wyznaje: „Chrystus stał się naszym!” Dla Jana Kalwina zjednoczenie wierzącego z Jezusem Chrystusem koniecznie obejmuje zjednoczenie z ciałem Chrystusa, kościołem. Nikt nigdy nie powinien mówić:

„Jestem w Chrystusie, ale mam mało lub nic wspólnego z kościołem”.

Bycie członkiem Chrystusa automatycznie pociąga za sobą przynależność do organizmu kościelnego  i wymaga przynależności do instytucji kościelnej. Niewielu, jeśli w ogóle, w historii poapostolskiej tak często i tak stanowczo wzywało wszystkich wierzących do przyłączenia się do wiernej Bogu kongregacji, która przejawia cechy prawdziwego kościoła, jak czyni to francuski Reformator.[111]

(więcej…)

Szkocka Reformacja (1525 – 1560) jako wzór dla Polski

Wstęp

Izaj. 49:22 Tak mówi Pan BÓG: Oto wzniosę rękę ku narodom, podniosę swój sztandar ku ludom. I przyniosą twoich synów na rękach, i twoje córki będą nieść na ramionach.

Szkocka Reformacja, która wydarzyła się w kraju całkowicie katolickim, może służyć Polakom jako przykład do naśladowania. Przemiana Szkocji z kraju katolickiego w protestancki była niezwykła ze względu na fakt, że pomimo pewnego podziemnego zaangażowania w protestantyzm przez małe grupy radykałów i indywidualnych otwartych kaznodziejów krótko po okresie, w którym Luter zaczął pisać (około 1520 r.), nie ma żadnych poszlak, że Szkocja była na drodze do stania się tak kompletnym protestanckim narodem.

Jednak niemal z dnia na dzień w 1560 r. Szkocja, kraj mocno katolicki, stała się bastionem Protestanckiej Reformacji.

  • Jak doszło do szkockiej Reformacji w latach 1559-60?
    .
  • Jakie było podłoże tego procesu?

Zobaczmy jakich narzędzi użył suwerenny Bóg, aby zapewnić wybranemu Kościołowi Chrystusa pokój i wolność wyznawanej religii, a także reformę całego kraju.

(więcej…)

Pielgrzymka kaleki

Wyłupione oczy i odcięte ręce

Mat. 5:29-30

29. Jeśli więc twoje prawe oko jest ci powodem upadku, wyłup je i odrzuć od siebie. Pożyteczniej bowiem jest dla ciebie, aby zginął jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało było wrzucone do ognia piekielnego.

30. A jeśli twoja prawa ręka jest ci powodem upadku, odetnij ją i odrzuć od siebie. Pożyteczniej bowiem jest dla ciebie, aby zginął jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało było wrzucone do ognia piekielnego.

Głębokie odejście od podstawowych zasad interpretacji Pisma często skutkuje złym zrozumieniem tekstu źródłowego. Konsekwentnie niezrozumienie duchowego znaczenia rozważanego fragmentu jest powodem wypaczenia tego co powiedział Duch Święty. Błędna interpretacja przynosi szkodę. Lud Boży nie odnosi żadnej korzyści albo błędnie go aplikując, albo też nie znajdując dla niego zastosowania.

Tak też wypaczone zrozumienie przekazu Kazania na Górze (bo ten fragment będziemy rozważać) pozbawia Kościół wielu błogosławionych prawd, z których istotną dla nas będzie doktryna uświęcenia.

Czytając parabolę [1] mamy całkowitą pewność, że Chrystus ostrzegał swoich słuchaczy, tłumnie zgromadzonych uczniów, o konieczności „wyłupienia i odrzucenia oka” oraz „odcięcia i odrzucenia ręki”. Kwestią dobrej interpretacji będzie zrozumienie, co Chrystus miał na myśli oraz do kogo się zwracał:

  • czy chodziło o fizyczne, rzeczywiste odcięcie i wyłupienie, czy raczej jest to metafora odnosząca nas do duchowej rzeczywistości?
    .
  • do kogo skierowana była parabola i jakie ma ona znaczenie dla odbiorcy?

Niektórzy widzą tutaj raczej ostrzeżenie przed mękami piekielnymi. Chrystus zatem wzywa nieodrodzonych, niewierzących jeszcze słuchaczy, aby głęboko zastanowili się nad swoim życiem i podjęli adekwatne środki w celu zmiany swojego losu. Pewien niedoświadczony teolog tak oto komentuje Słowa Jezusa:

„Więc nie hiperbola. Widzisz… Nasz Pan naucza, że odcięcie ręki to prawdziwe odcięcie ręki… Cierpienia z tym związane, są małym piwem w porównaniu z cierpieniem w piekle. Mocna sprawa… Po 1 – to nie jest do zbawionych, więc nie ma mowy o okaleczaniu świątyni Ducha Świętego. Po 2 – to jest do ludzi nie zbawionych, by mogli wyobrazić sobie, że piekło to nie stan umysłu, ale rzeczywiste cierpienie człowieka po śmierci w przypadku odrzucenia Jezusa i Ewangelii. Tak w wielkim skrócie.” [2]

Czy faktycznie Chrystus postrzegał rzeczywiste samookaleczenie jako mniejsze zło, czy też „małe piwo”, próbując w ten sposób pobudzić wyobraźnię niezbawionych, ukazując co ich czeka, gdy odrzucą Ewangelię Jezusa Chrystusa?

Czy faktycznie Chrystus nie mógł skierować swoich słów do zbawionych i odrodzonych uczniów, ponieważ wtedy nakazywałby samookaleczenie, czego z pewnością nie uczyniłby względem swojego mistycznego ciała, Kościoła?

Postawmy sprawę jasno. Jezus w piątym rozdziale Ewangelii Mateusza używa paraboli: dosadnego języka odcinania i odrzucania grzesznych części ciała jako porównania, symbolicznie przedstawiając kwestię chrześcijańskiego uświęcenia..
(więcej…)

Zniewolenie woli, część 7: stan ostateczny

Wolność w chwale

Rzym. 6:6-7

6. Wiedząc o tym, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim, aby ciało grzechu zostało zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi.

7. Kto bowiem umarł, został uwolniony od grzechu.

Wierzący jest uwolniony od duchowej niewoli grzechu i diabła przez drogocenną krew Chrystusa. Jest on prawnie uwolniony, tak że wina jego grzechów zostaje odpuszczona. Zostaje również uwolniony od mocy i panowania grzechu w swoim życiu.

Rzym. 6:14 Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską.

Jednak wierzący nie doświadcza całkowitej wolności, dopóki nie będzie zabrany do chwały. Przez całe to ziemskie życie dziecko Boże musi walczyć z grzechem. Nadal posiada starą grzeszną naturę, która nieustannie zachęca go do grzechu.

Z tego powodu Apostoł Paweł mówi: Odkrywam więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, trzyma się mnie zło (Rzym. 7:21). Żaden chrześcijanin zatem nie może zaprzeczyć obecności grzechu w swoim życiu. Apostoł Jan mówi: Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy i nie ma w nas prawdy (1 Jana 1:8).

Nadchodzi jednak czas, gdy wszystko to ulegnie zmianie. Obecny stan wierzącego nie może być jego ostatecznym przeznaczeniem.

(więcej…)

Obrona tożsamości Antychrysta

Prezentacja doktryny

1 Jana 2:18 Dzieci, to już ostatnia godzina i jak słyszeliście, że Antychryst ma przyjść, tak teraz pojawiło się wielu antychrystów. Stąd wiemy, że jest już ostatnia godzina.

W 1 Liście Jana słowo „antychryst” zostało użyte po raz pierwszy w Biblii. Musimy zbadać w Piśmie Świętym antychrysta. Jan wspomina o nim kilka razy i musimy przyjrzeć się temu głębiej, ponieważ jest to kwestia ważna dla Apostoła Jana. Jan jest dość odważny, przedstawiając swoim słuchaczom słowo antychryst — ale tak naprawdę jest to pierwszy raz w całej Biblii, kiedy słowo „antychryst” zostało użyte.

  • Skąd wziął ten pomysł?
    .
  • Jaki jest sens poruszania tego tematu?
    .
  • Czy to coś, co Jan wymyślił, czy też antychrysta można znaleźć gdzie indziej w Piśmie Świętym?

Możecie o tym nie wiedzieć, ale Apostoł Jan jest jedynym pisarzem w Biblii, który użył tego słowa. Czy wymyśla teologię w trakcie pisania?

Nie, zbadajmy to.

(więcej…)

Tylko James White, część 1

Przedmowa

Psalm 12:6-7  6. Słowa PANA to słowa czyste jak srebro wypróbowane w ziemnym tyglu, siedmiokrotnie oczyszczone. 7. Ty, PANIE, zachowasz je, będziesz ich strzegł od tego pokolenia aż na wieki.

Wersja Biblii Króla Jakuba nie była pierwszą anglojęzyczną wersją Biblii, ale kulminacją rozległej działalności tłumaczeniowej w XVI wieku. Rozpoczęła się ona od pracy Williama Tyndale’a i wydrukowania pierwszego angielskiego Nowego Testamentu w 1526 roku. Po burzliwych 75 latach król Jakub I doszedł do władzy w 1603 roku, jednocząc podzieloną Anglię.

W tym czasie w użyciu były trzy główne angielskie Biblie:

  1. Biskupia Biblia (Kościół Anglii),
  2. Biblia Genewska (protestanci)
  3. i Nowy Testament z Reims (kościół rzymskokatolicki)

To powodowało wiele zamieszania i niezgody. Aby rozstrzygnąć nieporozumienia dotyczące reform w Kościele Anglii i odpowiedzieć na naciski ze strony purytanów, król Jakub w 1604 roku zatwierdził nowe tłumaczenie Biblii, przede wszystkim dlatego, że wiedział, że wzmocni ono jego wizerunek jako politycznego i duchowego przywódcy. Powołał 6 komisji, w sumie 54 uczonych, aby przygotowali nowe tłumaczenie, wykorzystując wcześniejsze prace nad tłumaczeniem Biblii angielskiej oraz najlepsze teksty i rękopisy hebrajskie, greckie i łacińskie.

Ukończona wersja Króla Jakuba została opublikowana po raz pierwszy w 1611 roku. Te pierwsze wydania były dużymi Bibliami ambonowymi (folio) do czytania w kościołach, ale w ciągu roku wydrukowano mniejsze wersje (quartos) do użytku osobistego. Chociaż powoli przyjmowano je w świecie anglojęzycznym i zastępowano bardziej popularną Biblię genewską, od połowy XVII wieku do końca XX wieku, Wersja Króla Jakuba była Biblią kościoła anglojęzycznego. Chociaż wiele ostatnich współczesnych tłumaczeń zyskało na popularności kosztem KJV, pozostaje ona standardem dla wszystkich nowych tłumaczeń i nadal jest wybitnym arcydziełem języka angielskiego.

Poniższe rozważanie jest krytyką książki  „The King James Only Controversy”. Jej autorem jest James White, neo-kalwiński guru i niekwestionowany przeciwnik Biblii Reformacji, także adwokat edycji tekstowej Nestle Alanda. Jego wielką zasługą jest poddanie w wątpliwość dziesiątek wersetów Pisma Świętego.

(więcej…)

Fundamentaliści i „niezniszczalna” Krew Chrystusa, część 7

 

Błędna egzegeza

Psalm 56:5 Przez cały dzień przekręcają moje słowa, przeciwko mnie kierują wszystkie swe zamysły, ku memu nieszczęściu.

Aby zachować choćby pozory wiarygodności, fundamentaliści muszą udowodnić swoją dziwaczną doktrynę o fizycznym obmywaniu krwią Chrystusa, na podstawie Pisma Świętego. Np. Ian Paisley twierdzi, że opiera się na Słowie Bożym, gdy naucza, że krew Chrystusa została fizycznie zachowana na wieki:

Nie interesuje mnie, co mówią uczeni na ten temat; interesuje mnie tylko to, co mówią Pisma. Nie apeluję do słów uczonych, ani tych, którzy są jednomyślni, ani tych, którzy są w sporze, ale do Słowa Ducha Bożego.
.
Moją zasadą nie jest żaden podręcznik biologii, ale prawda Biblii. Nie obchodzi mnie, jak nieprzyjemne jest objawienie Boga dla naturalnego człowieka, bez względu na to, jak wykształcony może być; nie obchodzi mnie, jak mało prawdopodobna może wydawać się doktryna Biblii większości ludzi — to nie ma znaczenia: liczy się tylko jasna nauka nieomylnej Księgi Boga
. [84]

To są godne pochwały uczucia. Oby wszyscy, którzy nazywają siebie chrześcijanami, byli tak odważni, by bronić tego, czego ich zdaniem nauczają Pisma! Pytanie brzmi jednak, czy Pisma, do których odwołują się Paisley i inni w tej kontrowersji, rzeczywiście nauczają tego, co twierdzą?

Zbadaliśmy już List do Hebrajczyków i zobaczyliśmy, że nie naucza on, że Chrystus wszedł do nieba ze swoją krwią, ale przez swoją krew, którą przelał na Golgocie, uzyskując wieczne odkupienie dla nas.

Hebr. 9:12 Ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do Miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie.

Do jakich głównych tekstów odwołują się fundamentaliści, aby udowodnić swoją doktrynę o krwi Chrystusa?

(więcej…)

Wielkanocny, liczny, katolicyzm akefaliczny

Bezgłowe zombie

Łuk. 16:23 A będąc w piekle i cierpiąc męki, podniósł oczy i ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie.

Watykański antychryst, bliżej znany jako papież Franciszek zmarł 21 kwietnia 2025 roku, w święta Wielkanocne. Ponieważ Franciszek, jak każdy papież uzurpuje sobie urząd „głowy całego widzialnego kościoła” i zastępcy Chrystusa,  od dnia śmierci papieża „kościół”, w którym sprawował swoje rządy, do czasu ustanowienia nowej głowy, jest akefaliczny.

Akefaliczny oznacza bezgłowy.

I to jest naprawdę duży problem dla ponad miliarda wyznawców fałszywej ewangelii rzymskiego katolicyzmu, bo jak wytłumaczą możliwość funkcjonowania swojej organizacji, która tak często przypomina bezgłowe zombie? Najdłuższy okres akefaliczności kościoła rzymskiego to 150 lat.

Czy nie dociera do nich to, że faktycznie ich kościół jest martwą duchowo, pozbawioną Ewangelii, właściwie sprawowanych sakramentów i dyscypliny kościelnej, bezgłową sektą?

(więcej…)

Odwrotny Holocaust

2 Mojż. 20:13 Nie będziesz mordował.

Gizela Jagielska to zadeklarowana Żydówka i ateistka mordująca dzieci taśmowo (uśmierciła 155 małych Polaków w samym 2024 roku). Morderczyni nie oszczędza nawet tych w 9 miesiącu ciąży. Jest wyraźnie dumna z „odwrotnego Holocaustu”, jaki zgotowała małym gojom!

„Jestem Żydówką i do tego ateistką. … Żyd to brzmi dumnie… Prawdziwa adrenalina przychodzi jak można zabić małego goja.” [1]

(więcej…)

Deklaracja Soboru Watykańskiego II o wolności religijnej

Deklaracja o wolności religijnej (1965)

Jan 8:44 Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.

Według papieża Pawła VI (1963-1978), Deklaracja o wolności religijnej , opracowana na Soborze Watykańskim II (1962-1965), jest

„jednym z najważniejszych tekstów Soboru”. [1]

Amerykański jezuita John Courtney Murray idzie dalej:

„dokument ten jest znaczącym wydarzeniem w historii Kościoła” (s. 673).[2]

Ze wszystkich 16 dokumentów Soboru Watykańskiego II, Deklaracja o wolności religijnej jest tym, który najwyraźniej ukazuje ducha „aktualizacji” (wł. aggiornamento ) – „otwierania przez Rzym swoich okien” na nowoczesność. [3]

(więcej…)

Dlaczego tylko Psalmy?

Płaszczyzna porozumienia

Kol. 3:16 Słowo Chrystusa niech mieszka w was obficie ze wszelką mądrością, nauczajcie i napominajcie się wzajemnie przez duchowe psalmy, hymny i pieśni, w łasce śpiewając w waszych sercach Panu.

Czy użycie niewinspirowanych pieśni w uwielbieniu Boga jest autoryzowane?

Kiedy występują różnice w wierzeniach wśród chrześcijan na jakikolwiek temat, zawsze pomocne jest zapytanie, w jakim zakresie się zgadzają, aby ustalić dokładny punkt, w którym opinie zaczynają się różnić. W odniesieniu do pieśni, które mają być używane ku chwale Boga, istnieje kilka punktów ogólnej zgody.

(więcej…)

Zniewolenie woli, część 6: wolność służenia Bogu

Powszechny antynomianizm

Rzym. 3:8 Dlaczego więc nie mówić (jak nas szkalują i jak niektórzy twierdzą, że mówimy): Będziemy robić złe rzeczy, aby przyszły dobre? Ich potępienie jest sprawiedliwe.

Wielu wierzy, że wolność w Chrystusie daje wierzącemu swobodę grzeszenia. Rozumują, że skoro Chrystus umarł za grzechy Swojego ludu i tym samym uwolnił ich od winy grzechu, wierzący może żyć w grzechu. Odkąd zbawienie jest wyłącznie z łaski, wierzący nie musi martwić się ucieczką od grzechu i szukaniem sprawiedliwości.

Apostoł Paweł odnosi się do tego rodzaju myślenia, gdy mówi:

Rzym. 6:1-2 1. Cóż więc powiemy? Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska obfitowała? 2. Nie daj Boże! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jakże możemy jeszcze w nim żyć?

Juda również wspomina o takim wypaczeniu prawdy, gdy mówi:

Judy 1:4 Wkradli się bowiem pewni ludzie, od dawna przeznaczeni na to potępienie, bezbożni, którzy łaskę naszego Boga zamieniają na rozpustę i wypierają się jedynego Pana Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Takie myślenie nie jest zgodne z nauczaniem Pisma Świętego.

(więcej…)

Różaniec, emblemat duchowego nierządu

Praktyka iście pogańska

Mat. 6:7 A modląc się, bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani.

Modlitwy oparte o różaniec mają swój początek w III i IV wieku, gdzie sznurki modlitewne były używane przez tzw. Ojców Pustynnych. Rozkwit tej pogańskiej praktyki przypada na okres po roku 431 i czas Pierwszego Synodu Efeskiego (Efez to miejsce zainicjowania kultu Maryjnego) oraz na wieki średnie, gdzie wyraźnie różaniec przyjmuje charakter maryjny. Podobne modlitwy praktykują religie Islamu i Buddyzmu.

Dlatego też dyskusja dotycząca sprzedaży różańców podnosi ważne pytania dotyczące samego różańca.

  • Czy Pan Jezus nie nakazał swoim naśladowcom w Kazaniu na Górze: „Nie bądźcie wielomówni, jak poganie” ?
    .
  • Dlaczego różańce (szeroko stosowane w pogaństwie) są wymagane, skoro nie ma dla nich żadnego biblijnego wsparcia?
    .
  • Czy praktykujący potrzebują jakiegoś namacalnego zapewnienia, że ich modlitwy zostały wypowiedziane do Boga i przez Niego wysłuchane?
    .
  • Czy nie wystarczy niebiańskie wstawiennictwo ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Syna Bożego, jedynego arcykapłana?

Rozważmy to.

(więcej…)

Konstantyn Wielki: polityczny wizjoner czy ortodoksyjny chrześcijanin?

Boża, wyjątkowa opatrzność

Izaj. 49:22-23

22. Tak mówi Pan BÓG: Oto wzniosę rękę ku narodom, podniosę swój sztandar ku ludom. I przyniosą twoich synów na rękach, i twoje córki będą nieść na ramionach.

23. I królowie będą twoimi piastunami, a ich księżne – twoimi mamkami. Z twarzą ku ziemi będą się tobie kłaniać i pył twoich nóg będą lizać. Wtedy poznasz, że ja jestem PANEM i że nie bywają zawstydzeni ci, którzy mnie oczekują.

Jedną z ciekawszych zapowiedzi Chrystusa dotyczących Jego Kościoła jest nie tylko rozprzestrzenienie się wiary na wszystkie narody, co rozpoczęło się od dnia pięćdziesiątnicy, ale też objawienie szczególnego znaku, wyjątkowego przejawu Bożej opatrzności w postaci opieki ze strony władców. Konfesja Belgijska w artykule 36 rozpoznając Boży opatrznościowy nakaz, o władzy cywilnej stwierdza:

Wierzymy, że nasz łaskawy Bóg z powodu zepsucia ludzkości wyznaczył królów, książąt i władze, chcąc, aby świat był zarządzany zgodnie z pewnymi prawami i ustawami w celu powstrzymania upadku moralnego człowieka oraz aby wszystko odbywało się w porządku i z przyzwoitością. Dlatego dał władzy miecz, aby karała tych, co czynią źle, i chroniła tych, co czynią dobrze.
.
Urząd tych władców ma za zadanie nie tylko baczyć i czuwać nad dobrem państwa, ale także ochraniać posługę Kościoła, i w ten sposób móc usunąć wszelkie bałwochwalstwo i wszelki kult, aby królestwo antychrysta było niszczone i w ten sposób sprzyjać królestwu Chrystusa. Dlatego muszą oni popierać zwiastowanie Słowa Ewangelii w każdym miejscu, aby Bóg był należycie czczony i wysławiony przez każdego, jak to zaleca w swoim Słowie.

Precedens miał już miejsce w osobie Cyrusa czy Nabuhodonozora, dzięki którym w ostatecznym rozrachunku Izrael, Kościół Starego Przymierza, odzyskał Świątynię, ponieważ sam król Cyrus wydał dekret, aby odbudować ten dom Boży (por. Ezdr. 5:13-16). Sam Nabuhodonozor oddał Bogu chwałę mówiąc: chwalę, wywyższam i wysławiam Króla niebios, którego wszystkie dzieła  prawdą, a jego ścieżki sprawiedliwością, (Dan.4:37). Ten ostatni  chronił prawnie religię Chrystusową poprzez dekret zakazujący prześladowania:

Dan. 3:29 Dlatego wydaję taki dekret: Ktokolwiek ze wszelkiego ludu, narodu i języka wypowie bluźnierstwo przeciwko Bogu Szadraka, Meszaka i Abed-Nego, zostanie rozsiekany na kawałki, a jego dom zamieniony w gnojowisko, gdyż nie ma innego Boga, który mógłby wyrwać jak ten.

Konstantyn Wielki był jednym z takich właśnie władców: obrońcą i promotorem chrześcijaństwa, w ostateczności konwertytą. Jednak w czasie rozpatrywania przypadku Konstantyna pojawia się szereg pytań:

Czy jego konwersja była szczerym wyznaniem, czy też przemyślanym, politycznym planem rekonstrukcji Imperium? Ujmując to nieco prościej, czy Konstantyn był odrodzonym chrześcijaninem, czy jedynie pozostawał pod jego kulturowo-filozoficznym wpływem?

(więcej…)

Ekumeniczny taniec śmierci

Jedność w deformacji

Ezech. 23:20-21 20. I pałała namiętnością do ich kochanków, których ciała są jak ciała osłów, a ich wytrysk jak wytrysk koni. 21. Tak powróciłaś do rozwiązłości swojej młodości, gdy Egipcjanie przygniatali twoje piersi dla piersi twojej młodości.

W 2017 roku zdeformowany luteranizm i niezreformowany Rzym wspólnie „upamiętnili” Reformację. Wspólne przedsięwzięcie kościoła luterańskiego i kościoła rzymskokatolickiego wymaga od nas zmiany jego  nazwy. Zamiast „Reformacja łączy kościoły”, winno być

deformacja luteranizmu jednoczy go z Rzymem we wspólnych modlitwach”

Rzym nadal hołduje teologii, przeciwko której grzmiał Marcin Luter. 

(więcej…)

Kalwin a unia z Chrystusem, część 5 – zbawcze dobrodziejstwa

Błogosławieństwa soteriologiczne

1 Kor. 1:30 Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem;

Dla Kalwina nie tylko usprawiedliwienie i uświęcenie, ale wszystkie inne elementy ordo salutis, czyli porządku zbawienia, również istnieją tylko „w Chrystusie”. To służy chwale naszego Zbawiciela:

wszystkie części naszego zbawienia zawarte są w Chrystusie …[tak], że On sam powinien jaśnieć i być widocznym ponad wszystkimi stworzeniami, jako że jest początkiem i końcem wszystkich rzeczy! [99]

Reformator z Genewy serdecznie aprobowałby Duży Katechizm Westminsterski, Pytania i Odpowiedzi 69:

Pytanie 69. Na czym polega społeczność w łasce, którą członkowie Kościoła niewidzialnego mają z Chrystusem?
.
Społeczność w łasce, którą członkowie Kościoła niewidzialnego mają z Chrystusem, polega na ich uczestnictwie w mocy jego pośrednictwa w ich usprawiedliwieniu, usynowieniu, uświęceniu i wszystkim innym, co w życiu doczesnym objawia ich unię z nim.

Nie dziwi nas wcale, że Kalwin jako teolog suwerenności Boga słusznie stwierdza, że ​​to Wszechmogący jednoczy nas z Jezusem na początku naszego życia chrześcijańskiego.

2 Tes. 1:1 Paweł, Sylwan i Tymoteusz do kościoła Tesaloniczan, który jest w Bogu, naszym Ojcu, i Panu Jezusie Chrystusie.

(więcej…)

Ostatnie pokolenie

Interpretacyjna trudność

Mat. 24:32-25

32. A od drzewa figowego uczcie się przez podobieństwo: Gdy jego gałąź już staje się miękka i wypuszcza liście, poznajecie, że lato jest blisko.

33. Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że jest blisko, u drzwi.

34. Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.

35. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.

Pozorna trudność ze słowami Jezusa w Ewangelii Mateusza 24:34 polega na tym, że wydają się one przepowiadać koniec świata za życia Jego uczniów. Pouczał uczniów o zniszczeniu Jerozolimy i końcu świata

Mat. 24:3 A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do niego uczniowie i pytali na osobności: Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak twego przyjścia i końca świata?

Właśnie mówił o swoim widzialnym, cielesnym przyjściu na obłokach

Mat. 24:30 Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą.

Następnie w wersecie 34 oświadcza:

Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.

W rzeczywistości, oczywiście, Chrystus nie powrócił, ani nie nastąpił koniec świata za życia pokolenia, do którego mówił.

(więcej…)

Zniewolenie woli, część 5: wyswobodzenie

Wolność w Chrystusie

Jan 8:36 Jeśli więc Syn was wyzwoli, będziecie prawdziwie wolni.

A) Każdy człowiek rodzi się na tym świecie jako niewolnik grzechu i diabła 

Jan 8:34 Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu.
.
2 Tym. 2:25-26 25. Łagodnie nauczający tych, którzy się sprzeciwiają; może kiedyś Bóg da im upamiętanie, aby uznali prawdę; 26. Oprzytomnieli i wyrwali się z sideł diabła, przez którego zostali schwytani do pełnienia jego woli.

B) Pomimo tego istnieje duchowa wolność dla wszystkich, którzy należą do Jezusa Chrystusa. Jezus powiedział: Jeśli więc Syn was wyzwoli, będziecie prawdziwie wolni. W Chrystusie rzeczywiście istnieje wolność od

  • duchowej niewoli
    .
  • grzechu i zapłaty za grzech
    .
  • diabła i wszystkiego, co należy do jego królestwa ciemności

Tę wolność można znaleźć jedynie w Chrystusie Jezusie.

(więcej…)

Hermeneutyczne użycie logiki, część 7

Logiczne, zrozumiałe Słowo

Hebr. 5:12 Chociaż bowiem ze względu na czas powinniście być nauczycielami, znowu potrzebujecie, żeby was ktoś uczył początkowych zasad słów [λογίων logion – logicznych wypowiedzi]  Bożych, i staliście się ludźmi, którzy potrzebują mleka, a nie stałego pokarmu.

Biblia została spisana w ludzkim języku i nie przekazuje nonsensu. List do Hebrajczyków naucza nas, że Słowo Boże powinno być nauczane w oparciu o logiczne zasady (στοιχεῖα… τῶν λογίων stoicheia ton logion). Wierzymy zatem, że Biblia jest spisana zgodnie z prawami logiki i zawiera w sobie zasady językowych ekspresji. Zapisana w ludzkim, zrozumiałym i logicznym języku Biblia przekazuje nam prawdę. A ponieważ słowo „prawda” nie jest pozbawione znaczenia, implikuje ono prawa logiki.

Jan 17:17 Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo [λόγος logos jest prawdą [ἀλήθειά aletheia]

W kwestii hermeneutycznego użycia logiki Konfesja Westminsterska reprezentuje teologię Reformowaną z najwyższą dokładnością:

„Pełnia Bożego objawienia, dotycząca wszystkiego, co jest istotne dla Jego własnej chwały, zbawienia człowieka, wiary i życia jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo też może zostać w sposób naturalny wywiedziona z Pisma. Niczego do Pisma Świętego dodać nie można, czy miałoby się to opierać na ponownym objawieniu Ducha, czy też na ludzkiej tradycji. „ [1]

Teolodzy wczesnej Reformacji dobrze używali zasad logiki.

(więcej…)