Adopcja: biblijne i teologiczne omówienie zaniedbanej doktryny, cześć 6

utworzone przez | lut 24, 2026 | Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana, Teologia systematyczna

Przyjęcie i zjednoczenie z Chrystusem

Rzym. 8:16 Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

Wzdychanie wierzącego o doskonałość swojego przyjęcia należy rozumieć teologicznie. Nasze wzdychanie jest wynikiem „pierwszych owoców Ducha”

Rzym. 8:23 A nie tylko ono, ale i my, którzy mamy pierwsze plony Ducha, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując usynowienia, odkupienia naszego ciała.

Duch jest więzią między Ojcem a Synem i działa w nas miłość Bożą

Rzym. 5:5 A nadzieja nie zawodzi, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.

W nas i poprzez nas Duch tchnie miłość Syna do Ojca i miłość Ojca do Syna. Ta święta miłość w nas pragnie doskonałego spełnienia – zjednoczenia i komunii z Bogiem w stanie wiecznym. Nasza jedność z Bogiem różni się oczywiście od tej istotowej i wiecznej jedności w Trójcy Świętej. Nawet w chwale człowiek pozostaje stworzeniem, lżejszym od marności w porównaniu z Najwyższym Bogiem. Dziecko Boże zawsze będzie odróżniało się od Boga jako odrębna istota.

Niemniej jednak wybrany syn pozostaje w organicznej, żywej, osobistej i radosnej jedności z Trójjedynym Bogiem, poprzez Syna i w Duchu. John Murray pisze:

„Nie możemy myśleć o adopcji w oderwaniu od zjednoczenia z Chrystusem” [71]

Boży dekret

A) Adopcja jest zakorzeniona w trójjednym życiu Boga i wynika z naszego doświadczalnego zjednoczenia z Nim w Chrystusie. Grzegorz z Nazjanzu zauważył co do tego zjednoczenia:

„Nie mogę myśleć o jednym, nie będąc otoczonym blaskiem trzech; ani nie mogę rozróżnić trzech, nie będąc natychmiast przeniesionym z powrotem do jednego”. [72]

B) Ojciec odwiecznie postanowił adoptować nas w Chrystusie dla siebie. [73] Podobnie jak wieczne zrodzenie Syna, nasza adopcja jest „w miłości”

Efez. 1:4-5 4. Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem. 5. W miłości przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli;

C) Podobnie jak wszystkie duchowe błogosławieństwa w Liście do Efezjan 1, adopcja jest w Chrystusie i zgodnie z wyborem (wersety 3-6). Tak więc bycie adoptowanym lub posiadanie jakiegokolwiek duchowego błogosławieństwa oznacza posiadanie wszystkich duchowych błogosławieństw na wieki w Chrystusie

Efez. 1:3-4 3. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który pobłogosławił nas wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebiańskich w Chrystusie. 4. Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem.

D) Odkupienie jest w Chrystusie i dlatego ma charakter szczególny.

Efez. 1:7 W którym mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów, według bogactwa jego łaski;

E) Odkupienie nie jest przeznaczone dla potępionych, którzy są prawnymi dziećmi szatana i na zawsze będą nosić imago diaboli.

F) W odpowiednim czasie Duch jednoczy nas z Chrystusem. Z więzi wiary wynika aktywność wiary, która skutkuje przyjęciem naszego synostwa

Gal. 3:26 Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi przez wiarę w Chrystusa Jezusa.

G) Ponieważ jesteśmy adoptowani, Bóg zsyła do naszych serc Ducha swojego Syna, który świadczy nam o naszym nowym statusie jako dzieci Bożych i urzeczywistnia w nas radość z naszego zjednoczenia z Chrystusem, a tym samym z Trójjedynym Bogiem.

Gal. 4:6 A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna, wołającego: Abba, Ojcze!

John Murray dochodzi do słusznego wniosku

„Zjednoczenie z Chrystusem osiąga swój szczyt w adopcji, a adopcja ma swoją orbitę w zjednoczeniu z Chrystusem” [74]

Jonathan Edwards w zakończeniu swojego kazania „The Excellency of Christ” („Wspaniałość Chrystusa”) pięknie to ujął:

Chrystus sprawił, że ci, których Ojciec mu dał, zostaną wprowadzeni do domu Bożego; że on, jego Ojciec i jego lud będą stanowić jedną społeczność, jedną rodzinę; że Kościół zostanie niejako przyjęty do społeczności błogosławionej Trójcy. [75]

Wnioski

Standardy Westminsterskie stanowią najjaśniejsze wyznanie wiary dotyczące biblijnej doktryny adopcji. Teologowie westminsterscy słusznie przedstawiają adopcję jako odrębną od odrodzenia, powołania i usprawiedliwienia. Jako Wyznanie Reformowane, zakorzenia ono adopcję w suwerennym przeznaczeniu Bożym.

Bóg nie tylko wyznaczył wybranych do chwały zgodnie z odwiecznym i niezależnym postanowieniem swojej woli, lecz również uprzednio przeznaczył środki do spełnienia tego zamiaru. Jego wybrani, uczestnicząc w upadku Adama, zostaną w odpowiednim czasie odkupieni przez Chrystusa i rzeczywiście powołani do wiary w Chrystusie dzięki pracy Ducha Świętego. Zostaną usprawiedliwieni, usynowieni, uświęceni i poprowadzeni mocą Bożą przez wiarę ku zbawieniu”. Nikt oprócz wybranych nie zostanie odkupiony, powołany, usprawiedliwiony, usynowiony, uświęcony ani zbawiony. [76]

Za to wszystko należy je pochwalić. Nie zakorzenia ono jednak adopcji w trynitarnym życiu Boga. [77]
.

Niejasność wśród Prezbiterian

To głównie Prezbiterianie, podążając za swoim wyznaniem, starali się rozwijać i promować doktrynę adopcji. Jednak w szkockim prezbiterianizmie ani Crawford, ani Candlish nie są satysfakcjonujący pod żadnym względem.

  • Pierwszy z nich postrzegał wszystkich (przez stworzenie) jako synów Bożych
    .
  • Drugi odmawiał godności synostwa Adamowi przed upadkiem.

W pismach południowych prezbiterian można znaleźć większą jasność i bardziej kompetentną prezentację. Należy jednak zadać pytanie, czy podejście Johna Henry’ego Thornwella oparte na rządzie moralnym było tak kluczowym spostrzeżeniem, jak im się wydawało.[78] Rozróżnienie między sługą a synem, które zastosowali w doktrynie, ma rzeczywiście swoje zastosowanie i dostarcza spostrzeżeń, ale samo w sobie nie przynosi pożądanych rezultatów.
.

Kontekst trynitarno przymierzowy

Zarówno szkoccy, jak i amerykańscy teologowie prezbiteriańscy mogli zrobić więcej w kwestii adopcji, starając się spojrzeć na nią bardziej kompleksowo z perspektywy trynitarnej. To właśnie „więź” między Trójcą Świętą a adopcją stanowi klucz do zrozumienia tej ostatniej i pozwala nam spojrzeć na adopcję w prawdziwie Reformowanym i przymierzowym kontekście.

  • Związek między „synostwem” a „obrazem” ma kluczowe znaczenie dla odmowy synostwa potępionym w jakimkolwiek sensie.
    .
  • Wzajemne relacje trynitarne, które znajdują odzwierciedlenie w zbawczych działaniach Boga, pomagają nam zrozumieć przyczyny różnic między adopcją Izraela a adopcją wierzących z Nowego Testamentu.
    .
  • Co najważniejsze, doktryna Trójcy Świętej objawia przymierze Boga, które stanowi sedno naszego synostwa.

Tak więc, podczas gdy wielu myli adopcję z usprawiedliwieniem lub odrodzeniem, lub jednym i drugim, to właśnie związek adopcji z jednością z Chrystusem zasługuje na większą uwagę. W tym jednak musimy uważać, aby uniknąć mistycyzmu, zakotwiczając Boży akt prawny adopcji w krzyżu.
.

Wartość doktryny

Jeśli chodzi o wartość doktryny adopcji dla Kościoła Chrystusowego, nasuwa się kilka ogólnych wniosków.
.

Szerokie zastosowanie

Po pierwsze, adopcja, jak widzieliśmy, jest szeroką doktryną, dotykającą wszystkich sześciu tradycyjnych obszarów dogmatyki:

  • teologii (Trójca Święta, predestynacja)
    ,
  • antropologii (człowiek na obraz Boży, upadek)
    ,
  • chrystologii (przymierze, odkupienie)
    ,
  • soteriologii (Duch Chrystusa, zjednoczenie z Chrystusem, odrodzenie, usprawiedliwienie, uświęcenie)
    ,
  • eklezjologii (Kościół niewidzialny, wspólnota świętych)
    .
  • eschatologii (zmartwychwstanie, nowe stworzenie).

Odnosząc się do „wszechogarniającego znaczenia synostwa wierzących w Chrystusie”, Herman Ridderbos stwierdza:

„[Adopcja] jest przywilejem Kościoła jako prawdziwego ludu Bożego, ale jednocześnie wpływa na najgłębsze motywy egzystencji każdego wierzącego. Ma ona wpływ nie tylko na jego życie wewnętrzne, ale także na życie fizyczne; w rzeczywistości niesie ze sobą odkupienie całego kosmosu. Obejmuje zatem zarówno teraźniejszość, jak i przyszłość. Odzwierciedla w sobie całą łaskę Ojca, całe dzieło odkupienia Chrystusa, całą odnawiającą moc Ducha Świętego.” [78a]

Potwierdzenie łaski

Po drugie, adopcja jest bez wątpienia łaskawą doktryną.

Katolicyzm naucza o adopcji opartej na łasce wlanej (gratia infusa). Biblia naucza, że adopcja jest suwerennym aktem prawnym Ojca, opartym na odkupieniu Syna.

Gal. 4:5 Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia.

Arminianizm naucza, że dziecko Boże może zostać utracone. Bbiblijna doktryna kochającego i potężnego Ojca niebieskiego zaprzecza, jakoby mógł On kiedykolwiek nas porzucić lub wydziedziczyć. [79]

Jan 6:39 A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym.

Rzym. 8:39 Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.

Fałszywa doktryna powszechnej łaski naucza, że wszyscy ludzie noszą obraz Boga. Adopcja pokazuje nam, że „obraz” i „synostwo” są tożsame.

Rzym. 8:15 Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia, przez którego wołamy: Abba, Ojcze!

Gal. 4:6 A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna, wołającego: Abba, Ojcze!

Efez. 4:24 I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.

Kol. 3:10 A przyodzialiście się w nowego, który się odnawia w poznaniu na obraz tego, który go stworzył.

Praktyczne zastosowanie

Po trzecie, adopcja jest doktryną praktyczną. Adopcja daje nam bogatą perspektywę na życie chrześcijańskie jako przymierze wspólnoty z Trójjedynym Bogiem. Przedstawia uświęcenie z punktu widzenia naszego synostwa. W przeciwieństwie do faryzeizmu rzymskiego katolicyzmu i naszej grzesznej natury, adopcja uczy nas, że nasze posłuszeństwo prawu Bożemu nie może mieć na celu zasłużenia, ale zadowolenie naszego niebiańskiego Ojca. „Adopcja”, jak wskazuje Packer, „pojawia się w Kazaniu [na Górze] jako podstawa chrześcijańskiego postępowania” [80].

Ojcostwo Boga stanowi podstawę całego kazania i dlatego musi być centralnym elementem chrześcijańskiej etyki. Jak widzieliśmy, nasze synostwo znajduje się w sercu modlitwy. Adopcja ma bezpośredni wpływ na pewność zbawienia.

Rzym. 8:16 Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

Podsumowanie pewności zbawienia jako osadzonego w synostwie znajdziemy w Kanonach z Dort:

Zapewnienie to nie pochodzi jednak od żadnego szczególnego objawienia, sprzecznego bądź niezależnego od Słowa Bożego, lecz wypływa z wiary w Boże obietnice, które najobficiej objawił w swym Słowie dla naszego pocieszenia; ze świadectwa Ducha Świętego, poświadczającego w duchu naszym że jesteśmy dziećmi i dziedzicami Bożymi [81]

Z biblijnym uzasadnieniem Reformowani tradycyjnie postrzegali chrześcijańską wolność w świetle naszego synostwa.[82] Boskie napomnienie należy rozumieć w tym świetle.[83]

Przysłów 3:11-12 11. Synu mój, nie gardź karceniem PANA i nie zniechęcaj się jego upomnieniem. 12. Bo kogo PAN miłuje, tego karze, jak ojciec syna, którego kocha.

Hebr. 12:5-6 5. I zapomnieliście o napomnieniu, które jest kierowane do was jako synów: Mój synu, nie lekceważ karania Pana i nie zniechęcaj się, gdy on cię napomina. 6. Kogo bowiem Pan miłuje, tego karze, a chłoszcze każdego, którego za syna przyjmuje. 

Jako dzieci Boże, jako bezbożni doświadczamy miłosnego karcenia ze strony naszego Ojca, a nie kary odpłaty. Rzeczywiście, istnieje mnóstwo zastosowań, które można wymieniać.
.

Pocieszenie

Po czwarte, adopcja jest pocieszającą doktryną. Chrystus obiecał, że nigdy nie pozostawi nas sierotami

Jan 14:18 Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.

Bóg jest naszym Ojcem, który wszystko czyni dla naszego dobra. [83] Czy zadośćuczynienie naszego Zbawiciela ukazuje nam wielką miłość Boga?

Rzym. 5:8 Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.

1 Jana 4:8-10 8. Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością. 9. Przez to objawiła się miłość Boga ku nam, że Bóg posłał na świat swego jednorodzonego Syna, abyśmy żyli przez niego. 10. Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że on nas umiłował i posłał swego Syna, aby był przebłaganiem za nasze grzechy.

Oto kolejna doktryna, która ukazuje tę miłość z innej perspektywy (Efez. 1:4-5). Adopcja wprowadza nas w społeczność z chwalebnym Trójjedynym Bogiem, który jest naszym Ojcem ze względu na Jezusa.

Oto radość i błogość

1 Jana 1:3-4 3. To, co widzieliśmy i słyszeliśmy, to wam zwiastujemy, abyście i wy mieli z nami społeczność, a nasza społeczność to społeczność z Ojcem i z jego Synem, Jezusem Chrystusem. 4. A piszemy to wam, aby wasza radość była pełna.

Jak oświadcza Petrus van Mastricht,

… cel, czyli owoc tej wiary lub przyjęcia, a mianowicie zjednoczenie i komunia z Chrystusem, zawiera się w tym jednym słowie „adopcja”, ponieważ przez przyjęcie Chrystusa staliśmy się jego braćmi i uczynieni dziedzicami Boga oraz współdziedzicami Chrystusa. I na tym polega cała nasza szczęśliwość.[84]

Na podstawie, źródło

Przypisy

[71] John Murray, Redemption – Accomplished and Applied [Wielka Brytania: Banner, repr. 1979], s. 170
[72] Grzegorz z Nazjanzu, Oracja 40, O świętym chrzcie
[73] Dyskusję na temat wiecznej adopcji można znaleźć w: John Gill, A Body of Divinity (Atlanta, GA: Turner Lassetter, repr. 1950), s. 201–203.
[74] John Murray, Redemption, s. 170
[75] Jonathan Edwards, The Works of Jonathan Edwards, red. Edward Hickman, tom 1 (Wielka Brytania: Banner, repr. 1974), s. 689. Por. John H. Gerstner, The Rational Biblical Theology of Jonathan Edwards, tom 3 (Powhatan, VA: Berea Publications, 1993), s. 221–223.
[76] Konfesja Westminsterska 3:6; zobacz także  12:1; 11:1; 10:1. Zob. także Artykuły Religijne Irlandii (1615), Artykuł 15, w: Philip Schaff, The Creeds of Christendom, tom 3 (Nowy Jork: Harper and Brothers, 1877), s. 529.
[77] Nie jest to zaskakujące w świetle krótkiego omówienia tej doktryny w Wyznaniu Wiary Westminsterskim (2:3).
[78] Morton H. Smith pisze o roli, jaką odgrywało to w myśleniu Girardeau i Webba (Systematic Theology, t. 2 [USA: Greenville Seminary Press, 1994], s. 465; Studies in Southern Presbyterian Theology [Phillipsburg, NJ: P & R, 1962], s. 265-266).
[78a] Ridderbos, Paul: An Outline of His Theology, s. 204.
[79] Por. Kanony z Dort V:6. Kalwin mówi o Duchu Świętym jako o „zadatku   naszego przybrania za synów” (Sermons on the Epistles to Timothy and Titus [Oxford: Banner, repr. 1983], s. 927). W innym miejscu oświadcza, że nasze przysposobienie jest „pewne i trwałe” (Instytuty 3.2.11).
[80] Packer, dz. cyt., s. 235; kursywa Packera.
[81] Kanony Dort 5.10; zobacz też Konfesja Westminsterska 18.2. Więcej na temat związku między przysposobieniem a zapewnieniem wiary można znaleźć w: David J. Engelsma, „The Gift of Assurance” (Evangelism Committee of the South Holland Protestant Reformed Church, 2009), s. 30–33.
[82] Por. Heppe, dz. cyt., s. 553; Wyznanie Wiary Westminsterskie 20,1; Turretin, dz. cyt., s. 669.
[83] Por. Katechizm Heidelberski, Pytania i Odpowiedzi, s. 27-28.
[84] Petrus van Mastricht, Teologia teoretyczno-praktyczna, tom 2: Wiara w Boga Trójjedynego, tłum. Todd M. Rester, red. Joel Beeke (Grand Rapids, MI: Reformation Heritage Books, 2019), s. 6.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email