Spis treści
Katechizm Heidelberski
Pytanie 33
Dlaczego Chrystus nazwany jest jedynym Synem Boga, skoro my także jesteśmy dziećmi Bożymi?
Bo w całej wieczności tylko Chrystus jest rodzonym Synem Boga, podczas gdy my – jedynie ze względu na Jego Osobę – zostaliśmy z łaski Boga przysposobieni [adoptowani] na dzieci. Jan 1:18; Hebr.1:2-3; Efez.1:5; Rzym. 8:15-17
Pytanie 34
Dlaczego nazywasz Go naszym Panem?
Ponieważ nie srebrem ani złotem, ale swoją drogą krwią uwolnił i wykupił nasze dusze i ciała z niewoli grzechu i z wszelkiej władzy diabła, dzięki czemu staliśmy się Jego własnością. 1 Piotra 1:18-19; 1 Kor. 6:20; Hebr.2:14; Dzieje 20:28
Konfesja Belgijska
Artykuł X
Jezus Chrystus to prawdziwy i wieczny Bóg
Wierzymy, że Jezus Chrystus jest zgodnie ze swoją boską naturą jednorodzonym Synem Bożym [1], zrodzony w wieczności [2], nieuczyniony i niestworzony (gdyż wówczas byłby stworzeniem), lecz współistotny [3] Ojcu i tak samo wieczny [4] jak Ojciec, gdyż jest obrazem Jego istoty i blaskiem Jego chwały [5], na równi z Ojcem we wszystkim [6]. Jest Synem Bożym nie tylko od czasu przyjęcia ludzkiej natury, lecz od wieczności [7], jak zaświadczają o tym zestawione ze sobą fragmenty Pisma Świętego. Mojżesz uczy, że Bóg stworzył świat [8], a św. Jan, że wszystko powstało przez Słowo, które nazywa Bogiem [9]. Apostoł ten tłumaczy, że Bóg stworzył świat przez swojego Syna [10] i dalej, że Bóg stworzył świat przez Jezusa Chrystusa [11]. Jasno z tego wynika, że Ten, który zwie się Bogiem, Słowem, Synem i Jezusem Chrystusem, istniał, już wtedy gdy wszystko przez Niego zostało stworzone [12]. Dlatego prorok Micheasz stwierdza: „jego wyjścia są od dawna, od dni wiecznych.” [13] A Hebrajczyków mówi: „niemający ani początku dni, ani końca życia” [14] Dlatego jest On tym prawdziwym, wiecznym i wszechmocnym Bogiem, którego wzywamy, czcimy i któremu służymy.
[1] Jan 1:18, 49
[2] Jan 1:14; Kol. 1:15
[3] Jan 10:30; Filip. 2:6
[4] Jan 1:1-2; 17:5; Obj. 1:8
[5] Hebr. 1:3
[6] Filip. 2:6
[7] Jan 8:23, 58; 9:35-37; Dzieje. 8:37; Rzym. 9:5
[8] 1 Mojż. 1:1
[9] Jan 1:3
[10] Hebr. 1:2
[11] Kol. 1:15-16
[12] Kol. 1:17
[13] Mich. 5:2
[14] Hebr. 7:3
Artykuł XVIII
Wcielenie Jezusa Chrystusa
Wyznajemy, że Bóg wypełnił obietnicę daną ojcom przez zwiastowanie proroków [1], kiedy w wyznaczonym przez siebie czasie zesłał na świat swego jednorodzonego i wiecznego Syna, który przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom [2], w rzeczywisty sposób przyjmując prawdziwą ludzką naturę z wszelkimi jej słabościami za wyjątkiem grzechu [3]; poczęty w łonie błogosławionej dziewicy Marii mocą Ducha Świętego bez udziału mężczyzny [4] przyjął nie tylko ludzką naturę w formie ciała, lecz także ludzką duszę [5], aby mógł być prawdziwie człowiekiem. Skoro dusza upadła podobnie jak ciało, musiał On przyjąć oba, aby oba zbawić.
Dlatego wyznajemy (w przeciwieństwie do herezji anabaptystów, którzy zaprzeczają jakoby Chrystus przyjął ciało po swojej matce), że Chrystus miał uczestnictwo w ciele i krwi potomstwa [6], że jest owocem łona Dawida według ciała [7], zrodzony z nasienia Dawida według ciała [8], owoc łona Marii [9], narodzony z niewiasty [10], latorośl dawidowa [11], odrośl z pnia Jessego [12], wyrosły z plemienia Judy [13], pochodzący od Żydów według ciała [14], z nasienia Abrahama, ponieważ przyjął na siebie nasienie Abrahamowe [15] i upodobnił się we wszystkim do braci, za wyjątkiem grzechu [16] – dlatego jest naszym Immanuelem, co znaczy „Bóg z nami.” [17]
[1] Izaj. 11:1; Łuk. 1:55; 1 Mojż. 26:4; 2 Sam. 7:12; Psalm 132:11; Dzieje 13:23
[2] 1 Tym. 2:5; 3:16; Filip. 2:7
[3] Hebr. 2:14-16; 4:15
[4] Łuk. 1:31, 34-35
[5] Mat. 26:38; Jan. 12:27
[6] Hebr. 2:14
[7] Dzieje. 2:30
[8] Psalm 132:11; Rzym. 1:3
[9] Łuk. 1:42
[10] Gal. 4:4
[11] Jer. 33:15
[12] Izaj. 11:1
[13] Hebr. 7:14
[14] Rzym. 9:5
[15] 1 Mojż. 22:18; 2 Sam. 7:12; Mat. 1:1; Gal. 3:16
[16] Hebr. 2:15-17
[17] Izaj. 7:14; Mat. 1:23
Artykuł XIX
Unia* i rozróżnienie dwu natur w osobie Chrystusa
Wierzymy, że przez poczęcie osoba Syna jest nierozdzielnie zjednoczona i połączona z ludzką naturą w taki sposób, że nie ma dwóch Synów Bożych ani dwóch osób, lecz dwie natury zjednoczone w jednej osobie, jednakże każda z natur zachowuje swoje odpowiednie właściwości. Tak jak boska natura pozostała zawsze niestworzona, niemająca ani początki dni, ani końca życia [1], napełniająca niebiosa i ziemię, tak i ludzka natura nie straciła swoich właściwości, lecz pozostała stworzeniem, z początkiem, skończona i zachowująca wszystkie właściwości rzeczywistego ciała [2]. I choć przez zmartwychwstanie otrzymał nieśmiertelność ciała, to jednak nie zmienił realności swej ludzkiej natury, skoro nasze zbawienie i zmartwychwstanie opierają się również na prawdziwości Jego ciała.
Lecz te dwie natury są tak mocno zjednoczone w jednej osobie, że nie rozdzieliły się nawet przez Jego śmierć. Dlatego to, co w chwili swojej śmierci powierzył swemu Ojcu, było prawdziwym ludzkim duchem opuszczającym Jego ciało [3]. W tym samym czasie boska natura wciąż była zjednoczona z ludzką, nawet gdy leżał w grobie, a boskość nie przestała zamieszkiwać w Nim, tak jak była w Nim, gdy był dziecięciem, chociaż nie objawiała się tak jasno w tym krótkim czasie. Dlatego też wyznajemy, że jest On prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem – prawdziwym Bogiem w mocy nad śmiercią i prawdziwym człowiekiem, ponieważ mógł umrzeć za nas zgodnie ze słabością swego ciała.
[1] Hebr. 1:3
[2] 1 Kor. 15:13, 21; Filip. 3:21; Mat. 26:11; Dzieje. 1:2, 11; 3:21; Łuk. 24:39; Jan 20:25, 27
[3] Łuk. 23:46; Mat. 27:50
* Unia hipostatyczna: zgodnie z zeznaniem Słowa Bożego wiemy, że wcielenie oparte jest o cztery zasady regulujące koegzystencję dwóch natur w jednej osobie Chrystusa. Zjednoczenie nastąpiło:
- bez zmiany natur (immutabiliter gr. atreptos) – ani Boska ani ludzka natura Mesjasza nie uległy zmianie
. - bez pomieszania (inconfuse gr. asynchytos) – Boska natura Mesjasza nie pomieszała się z ludzką
. - bez rozdzielenia (indivise gr. adiairetos) – obie natury składają się na jedną osobę a nie dwie
. - bez rozłączenia (inseparabiliter gr. achoristos) – Mesjasz jest ciągle Bogiem i człowiekiem
Standardy Westminsterskie
Konfesja Westminsterska
Rozdział 8 Chrystus Pośrednik
I. Realizując Swój odwieczny zamiar. Bóg wybrał i powołał Pana Jezusa, Swego jednorodzonego Syna, zgodnie z przymierzem, które zawarli, aby stał się Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem; aby był również Prorokiem, Kapłanem, Królem, Głową i Zbawicielem swojego Kościoła, oraz by był dziedzicem wszystkich rzeczy i sędzią świata. Bóg odwiecznie oddał Synowi tych, którzy byli Jego potomstwem, a Syn zobowiązał się odkupić, powołać, usprawiedliwić, uświęcić i uwielbić ich w czasie.
II. Tą Bożą osobą, która uczyniła świat, podtrzymuje i kieruje wszystkimi stworzonymi rzeczami, jest Syn Boży, druga osoba Trójcy Świętej. On jest prawdziwym i wiecznym Bogiem, tej samej, co Ojciec substancji i równy Jemu. To on, kiedy wypełnił się czas, przyjął na siebie naturę człowieka ze wszystkimi jej istotnymi cechami i powszechnymi słabościami, z wyjątkiem grzechu. Został poczęty w łonie Marii Dziewicy, z Jej substancji, przez Ducha Świętego. Dwie pełne [lepszym będzie stwierdzenie „prawdziwe”], doskonałe i różne natury: Boska i ludzka, zostały nierozdzielnie połączone w jednej osobie, bez przemiany jednej natury w drugą i bez ich przemieszania. Tak więc Syn Boży jest teraz zarówno prawdziwym Bogiem, jak i prawdziwym człowiekiem, a mimo to jedynym Chrystusem, jedynym pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem.
III. Dwie natury: Boska i ludzka, zostały w ten sposób zjednoczone w osobie Bożego Syna. On został uświęcony i pomazany Duchem Świętym w nieograniczonej mierze. W Nim znajdują się wszystkie skarby mądrości i poznania. On jest przepełniony tym, co się podoba Ojcu: jest święty, łagodny, nieskalany grzechem, pełen łaski i prawdy. Będąc takim, stał się całkowicie zdolny do dokonania dzieła Pośrednika i Poręczyciela. Nie wziął tego zadania na siebie jako samozwaniec, lecz został uprawomocniony do działania przez swego Ojca. Ojciec nadał Mu również pełnię władzy sądu i polecił Mu sądzić wszystkich.
Mniejszy Katechizm Westminsterski
Pytanie 21: Kim jest Zbawiciel wybranych Bożych?
Jedynym Zbawicielem wybranych Bożych jest Pan Jezus Chrystus, który będąc wiecznym Synem Boga, stał się człowiekiem i który nadal pozostaje Bogiem i człowiekiem w dwu oddzielnych naturach, lecz jednej osobie, na wieki.
Większy Katechizm Westminsterski
Pytanie 11. Skąd wiadomo, że Syn i Duch Święty są Bogiem równym Ojcu?
Pismo objawia, że Syn i Duch Święty są Bogiem równym Ojcu, przypisując im takie imiona, atrybuty, dzieła oraz cześć, które właściwe są wyłącznie Bogu.
Pytanie 37. W jaki sposób Chrystus, będąc Synem Bożym, stał się człowiekiem?
Chrystus Syn Boży stał się człowiekiem poprzez to, że przyjął prawdziwe ciało i duszę rozumną, został poczęty z mocy Ducha Świętego w łonie Marii Dziewicy, z jej istoty i z niej zrodzony, jednak bez grzechu.
Zobacz w temacie
