Spis treści
Katechizm Heidelberski
Pytanie 31
Dlaczego Syn nazywany jest Chrystusem, to znaczy Namaszczonym?
Ponieważ z postanowienia Boga Ojca, namaszczony Duchem Świętym, wyznaczony został na naszego najwyższego Proroka i Nauczyciela, który w pełni objawił nam ukryty zamysł i wolę Boga, dotyczącą naszego zbawienia; na naszego jedynego najwyższego Kapłana, który odkupił nas ofiarą złożoną z własnego ciała i ustawicznie wstawia się za nami u Ojca, na naszego wiecznego Króla, który rządzi nami za pośrednictwem Słowa i Ducha, strzeże nas, byśmy nie utracili zdobytego przezeń zbawienia. Dzieje 3:22; Hebr. 7:20-21; Rzym. 8:34; Mat.28:18; Psalm 2:6
Pytanie 32
Na jakiej podstawie twierdzisz, że jesteś chrześcijaninem?
Na podstawie mojej wiary, dzięki której należę do Chrystusa, a to oznacza, że mam udział w Jego namaszczeniu, abym wyznawał Jego imię, z wdzięczności ofiarował Mu siebie samego jako żywą ofiarę, walczył z grzechem i diabłem, a potem, w wieczności, razem z Chrystusem panował nad całym stworzeniem. Mat.10:32-33; Rzym.12:1; 1 Piotra 2:9; Obj.3:21
Konfesja Belgijska
Artykuł XXI
Zadośćuczynienie Chrystusa, jedynego arcykapłana
Wierzymy, że Jezus Chrystus jest zaprzysiężony na wiecznego arcykapłana według porządku Melchizedeka [1] i że wydał się za nas Ojcu, aby uśmierzyć Jego gniew przez pełne zadośćuczynienie [2], kiedy ofiarował się na drzewie krzyża i przelał swoją drogą krew, aby oczyścić nasze winy, jak to przepowiedzieli prorocy. Gdyż jest napisane: „Lecz On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia i jego ranami jesteśmy uleczeni. Prowadzono Go jak jagnię na rzeź i do przestępców był zaliczony,” [3] zaś Poncjusz Piłat skazał Go jak złoczyńcę, choć nie znalazł w Nim żadnej winy [4]. Tak zapłacił za to, czego nie zrabował [5], i cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych [6], zarówno w ciele, jak i na duszy, doświadczając straszliwej kary za nasze grzechy do tego stopnia, że nawet krople Jego potu stały się kroplami krwi spływającymi na ziemię [7]. Zawołał: „Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?” [8] Cierpiał wszystkie te męki dla odpuszczenia naszych grzechów.
Z tego powodu twierdzimy słusznie wraz z Apostołem Pawłem, że nie znamy niczego więcej jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego [9], a wszystko inne uznajemy za szkodę i odrzucamy wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, naszego Pana [10], w którego ranach znajdujemy wszelką pociechę. Nie potrzeba dłużej szukać lub obmyślać innej drogi do pojednania z Bogiem poza tą jedyną ofiarą złożoną raz na zawsze, przez którą uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęceni [11]. To również powód, dla którego anioł Pański nazwał go Jezusem, to znaczy Zbawicielem, ponieważ miał zbawić swój lud od jego grzechów [12].
[1] Psalm 110:4; Hebr. 5:10
[2] Kol. 1:14; Rzym. 5:8-9; Kol. 2:14; Hebr. 2:17; 9:14; Rzym. 3:24; 8:2; Jan 15:3; Dzieje 2:24; 13:28; Jan 3:16; 1 Tym. 2:6
[3] Izaj. 53:5, 7, 12
[4] Łuk. 23:22, 24; Dzieje. 13:28; Psalm 22:16-17; Jan 18:38; Psalm 69:4; 1 Piotra 3:18
[5] Psalm 69:4
[6] 1 Piotra 3:18
[7] Łuk. 22:44
[8] Psalm 22:1; Mat. 27:46
[9] 1 Kor. 2:2
[10] Filip. 3:8
[11] Hebr. 9:25-26; 10:14
[12] Mat. 1:21; Dzieje. 4:12
Artykuł XXVI
Wyłączne wstawiennictwo Chrystusa
Wierzymy, że nie mamy żadnego innego dostępu przed oblicze Boga, jak tylko przez jedynego Pośrednika i Orędownika – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego [1], który stał się człowiekiem, zjednoczywszy w jednej osobie natury boską i ludzką, abyśmy mieli dostęp przed oblicze Bożego Majestatu, który w przeciwnym razie byłby dla nas zasłonięty. Jednak ten Pośrednik, którego Ojciec wyznaczył do mediacji między sobą a nami, nie powinien w żaden sposób trwożyć nas swoim majestatem, ani też sprawiać w nas chęci szukania innego według naszego upodobania [2]. Jest tak dlatego, iż nie ma nikogo innego ani w niebie, ani na ziemi wśród stworzenia, kto kochałby nas mocniej od Jezusa Chrystusa [3], który chociaż istniał w postaci Bożej, ogołocił się, stał się podobny ludziom i przyjął postać sługi dla nas [4], i we wszystkim upodobnił się do braci. Jeśli więc szukalibyśmy innego pośrednika, który byłby nam tak przychylny, to kogo innego moglibyśmy znaleźć, kto by kochał nas mocniej niż On, który złożył swoje życie za nas, kiedy byliśmy jeszcze Jego nieprzyjaciółmi? [5] Jeśli szukamy takiego, który ma moc i majestat, to kto ma ich więcej ponad Tego, który siedzi po prawicy Boga i komu została nadana wszelka władza w niebie i na ziemi? [6] Kto też byłby prędzej wysłuchany niż umiłowany Syn Boży?
Dlatego jedynie niewiara mogła zrodzić chęć szukania innych pośredników, którzy raczej hańbią niż przynoszą chlubę świętym, gdyż żadni święci nigdy w czymś podobnym nie uczestniczyli ani nie namawiali innych do uczestnictwa, lecz wprost przeciwnie – zawsze szukanie innych pośredników jednoznacznie odrzucali, jak to czynić powinni, o czym świadczą ich dzieła [7]. Nie możemy się tu powoływać na nasz brak godności, gdyż nie zanosimy naszych modlitw przez wzgląd na naszą własną godność, lecz jedynie przez doskonałość i godność Pana Jezusa Chrystusa [8], którego sprawiedliwość należy do nas przez wiarę.
Dlatego też Apostoł, aby zwalczyć głupi lęk lub brak zaufania, słusznie twierdzi, że Jezus Chrystus upodobnił się we wszystkim do braci, aby mógł stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem dla przebłagania za grzechy swego ludu. A że sam przeszedł przez cierpienia i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą [9]. A później, aby nas zachęcić do przychodzenia do Niego, apostoł mówi: „Mając więc wielkiego najwyższego kapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się naszego wyznania. Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my, ale bez grzechu. Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.” [10] Ten sam Apostoł stwierdza też: „Mając więc, bracia, śmiałość, aby przez krew Jezusa wejść do Najświętszego Miejsca. Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą ” [11] I podobnie Chrystus „ma kapłaństwo nieprzemijające. Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.” [12]
Czego więcej można chcieć skoro Chrystus sam mówi: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.”? [13] W jakim celu więc powinniśmy szukać innego orędownika [14], skoro Bogu upodobało się dać nam własnego Syna jako Orędownika? [15] Nie zamieniajmy Go na innego, czy raczej nie usiłujmy znaleźć innego, gdyż to rzecz niemożliwa – Bóg doskonale wiedział, dając nam Go, że jesteśmy grzesznikami.
Dlatego też zgodnie z przykazaniem Chrystusa wzywamy Ojca w niebie przez Jezusa Chrystusa jako jedynego Pośrednika, jak nas nauczył w Modlitwie Pańskiej [16], mając zapewnienie, że o cokolwiek prosilibyśmy Ojca, to otrzymamy [17].
[1] 1 Tym. 2:5; 1 Jana 2:1; Rzym. 8:33
[2] Oz. 13:9; Jer. 3:13; Efez. 3:12
[3] Jan 10:11; 1 Jana 4:10; Rzym. 5:8; Efez. 3:19; Jan 15:13
[4] Filip. 2:7; Hebr. 2:15-16
[5] Rzym. 5:8; Efez. 2:1
[6] Marek 16:19; Kol. 3:1; Rzym. 8:33; Mat. 11:27; 28:18
[7] Dzieje. 10:25-26; 14:15
[8] Daniel 9:17-18; Jan 16:23; Efez. 3:12; Dzieje. 4:12; 1 Kor. 1:31; Efez. 2:18
[9] Hebr. 2:17-18
[10] Hebr. 4:14-16
[11] Hebr. 10:19, 22
[12] Hebr. 7:24-25
[13] Jan 14:6
[14] Psalm 44:20
[15] 1 Tym. 2:5; 1 Jana 2:1; Rzym. 8:33
[16] Łuk. 11:2
[17] Jan 14:17; 16:23; 14:13
Kanony z Dort
Artykuł 5.1
Tych, których Bóg według swego zamysłu powołuje do społeczności ze swym Synem, Panem naszym Jezusem Chrystusem i odradza przez Ducha Świętego, tych również wybawia od władzy i niewoli grzechu, chociaż w tym życiu nie wybawia ich całkowicie z ciała grzechu ani od słabości ciała.
Artykuł 5.2
Stąd wypływają powszednie grzechy słabości i skazy przylegają nawet do najlepszych uczynków świętych. Są one dla nich nieustannym powodem do korzenia się przed Bogiem i do szukania ucieczki w Chrystusie ukrzyżowanym, do coraz większego umartwiania ciała duchem modlitwy i poprzez święte ćwiczenie się w pobożności, oraz do zdążania do celu doskonałości, aż wybawieni z tego ciała śmierci będą panować z Barankiem Bożym w niebie.
Standardy Westminsterskie
Konfesja Westminsterska
Rozdział 17 Wytrwanie Świętych
I. Święci, których Bóg przyjął w umiłowanym Chrystusie, są rzeczywiście powołani i uświęceni przez Jego Ducha. Nie mogą oni ani całkowicie, ani ostatecznie odpaść od stanu łaski, lecz z pewnością wytrwają w łasce do końca i będą zbawieni na wieki.
II. Wytrwanie świętych nie zależy od ich własnej wolnej woli, lecz od niezmienności decyzji o wybraniu, która z kolei zależy od niezależnej i niezmiennej miłości Boga Ojca, od skuteczności zasług i orędownictwa Jezusa Chrystusa oraz jedności świętych z Nim, od przyrzeczenia Bożego, od niezmiennego charakteru świętych, w których mieszka Duch Święty, od Bożej natury, której są uczestnikami i wreszcie od warunków przymierza łaski. Wszystkie te czynniki gwarantują pewność i niezawodność wytrwania świętych.
III. Z rozmaitych powodów – przez pokuszenie szatana i świata, przez ataki pozostającego w wierzących grzechu, przez zaniedbanie środków łaski darowanych im do wytrwania – święci mogą upaść w straszne grzechy i mogą pozostać w nich przez jakiś czas. W ten sposób narażają się na gniew Boży, zasmucając Jego Ducha Świętego; pozbawiają się łask, tracą pociechę, doznają zatwardzenia serca i wyrzutów sumienia, ranią i gorszą innych oraz pozwalają by dotknęła ich kara.
Większy Katechizm Westminsterski
Pytanie 42. Dlaczego nasz Pośrednik został nazwany Chrystusem?
Nasz Pośrednik został nazwany Chrystusem, ponieważ został namaszczony Duchem Świętym ponad miarę i tak oddzielony oraz w pełni wyposażony we wszelką władzę i zdolność do pełnienia urzędów Proroka, Kapłana i Króla swojego Kościoła, zarówno w stanie uniżenia, jak i wywyższenia.
Pytanie 43. W jaki sposób Chrystus pełni urząd Proroka?
Chrystus pełni urząd Proroka poprzez objawianie Kościołowi we wszystkich wiekach przez swojego Ducha i Słowo, na różne sposoby, całej woli Bożej co do wszystkich rzeczy dotyczących jego zbudowania i zbawienia.
Pytanie 44. Jak Chrystus pełni urząd Kapłana?
Chrystus pełni urząd Kapłana poprzez jednorazowe ofiarowanie siebie samego jako ofiarę bez skazy Bogu, aby być przebłaganiem za grzechy swojego ludu; oraz poprzez ciągłe wstawiennictwo za nimi.
Pytanie 45. W jaki sposób Chrystus pełni urząd Króla?
Chrystus pełni urząd Króla poprzez: powoływanie ze świata ludu dla siebie, dawanie mu urzędników kościelnych, praw i dyscypliny, poprzez które widzialnie nim rządzi; udzielanie zbawiennej łaski swoim wybranym, wynagradzanie ich posłuszeństwa, karcenie ich za ich grzechy, zachowywanie i wspieranie ich pośród pokus i cierpień, powstrzymywanie i przezwyciężanie wszystkich ich wrogów oraz pełne mocy kierowanie wszystkich rzeczy dla swojej chwały i dla ich dobra; a także w dokonywaniu pomsty na reszcie ludzi, którzy nie znają Boga i nie są posłuszni Ewangelii.
Zobacz w temacie
