Wiara i pewność zbawienia

utworzone przez | sty 14, 2026 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana

Natura wiary

Hebr. 10:22 Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni zapewnienia wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

Jaka jest natura wiary? Czy pewność jest częścią istoty wiary? Czy też wiara i pewność to odrębne rzeczy?

To, że wiara i pewność nie są odrębnymi rzeczami zostało ukazane w Westminsterskim Wyznaniu Wiary, w artykułów 2 i 3 rozdziału 14, zatytułowanego „Wiara zbawiająca”. W artykułach tych czytamy:

II. Przez wiarę chrześcijanin przyjmuje, że prawdą jest wszystko, co jest objawione w Słowie Bożym, w którym Bóg ukazuje swój autorytet. Działa zgodnie z różnymi wymaganiami Pisma Świętego występującymi w rozmaitych jego częściach. Okazuje posłuszeństwo przykazaniom, drży, gdy słyszy groźby, przyjmuje obietnice Boże dotyczące tego życia, jak i przyszłego. Przede wszystkim jednak, by wierzący mógł zachować wiarę, powinien zaakceptować, przyjąć Chrystusa i polegać jedynie na nim w sprawach dotyczących swego usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego za sprawą przymierza łaski.
.
III. Zbawienna wiara nie jest zawsze taka sama. Może być mocna bądź słaba, lecz zwycięża. W wielu chrześcijanach rozwija się, a staje się pewnością przez Chrystusa, który jest jej początkiem i końcem. [1]

Tradycyjny Reformowany pogląd na wiarę głosi, że wiara to

  • zrozumienie i zgoda (te dwa bardzo ściśle ze sobą powiązane) oraz
    .
  • zaufanie lub zapewnienie.

Wyznanie Westminsterskie nie odstępuje od tego, nauczając, że głównymi aktami zbawczej wiary są: „akceptować, przyjąć Chrystusa i polegać jedynie na nim”. Nauczanie Konfesji o istnieniu różnych stopni wiary również nie przeczy temu.

Trzy formy Jedności

Trzy Formy Jedności (Katechizm Heidelberski, Belgijskie Wyznanie Wiary i Kanony z Dort) nauczają w zasadzie tego samego.

Katechizm Heidelberski (cytujący Mat.  9:2; 16:17;   Jan 3:5; 6:69; 17:3; Dzieje 16:14; Rzym.1:16; 3:24; 4:16; 4:20-21; 1 Kor. 1:21; Efez..2:8-9; 3:12; Gal.2:16; Hebr. 11:1.3.6)  wyraźnie wskazuje na to, że pewność jest istotną częścią wiary definiując wiarę jako

„pewność poznania, dzięki któremu uznaję za prawdę wszystko, co Bóg objawił w swoim Słowie, jak też głębokie zaufanie, które stwarza we mnie Duch Święty przez Ewangelię.” [2]

Kanony z Dort nie przeczą temu

„We właściwym czasie wybrani znajdują zapewnienie swego wiecznego i niezmiennego wybrania — chociaż w różnym stopniu i w różnej mierze — nie poprzez badawcze zgłębianie tajemnic i głębokości Bożych, lecz poprzez zauważenie w sobie z duchową radością i świętym upodobaniem nieomylnych owoców wybrania wskazanych w Słowie Bożym, takich jak: prawdziwa wiara w Chrystusa, synowska bojaźń Boża, pobożny żal za grzechy, pragnienie i łaknienie sprawiedliwości, itp.” [3]

Katechizm Heidelberski zapewnienie należące do zbawczej wiary ukazuje jest na samym początku, stwierdzając, że moją „jedyną pociechą w życiu i śmierci” jest to, że

„ciałem i duszą należę – zarówno teraz, gdy żyję, jak i wtedy, gdy umrę – nie do siebie, ale do Jezusa Chrystusa, mego wiernego Zbawiciela. To On swą drogą krwią dał całkowite zadośćuczynienie za moje grzechy, wyzwolił mnie z mocy diabła,” i który „przez Ducha Świętego – daje mi On pewność życiawiecznego” [4] 

Pismo Święte

Ale czego naucza Pismo Święte? Spośród fragmentów cytowanych w Katechizmie Heidelberskim wyróżniają się trzy.

Po pierwsze, Ewangelia Jana

Jan 6:69 A my uwierzyliśmy i poznaliśmy, że ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego.

W tym przypadku wiara i pewność jest tym samym to samo.

Po drugie, List do Efezjan gdzie ufność jest wyraźnie częścią „wiary jego”, czyli wiary pochodzącej od Chrystusa lub wiary, której On jest obiektem.

Efez. 3:12 W nim mamy śmiałość i przystęp z ufnością przez wiarę jego.

Po trzecie, List do Rzymian, co do którego warto zauważyć, że ten fragment nie tylko naucza, że ​​bycie przekonanym jest częścią zbawczej wiary, ale także sugeruje, że wiara ta może być silniejsza lub słabsza.

Rzym. 4:20-21 20. I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu; 21. Będąc też pewien tego, że to, co on obiecał, ma moc też uczynić.

Do tych fragmentów dodalibyśmy

2 Tym. 1:12 Z tego też powodu znoszę te cierpienia, ale się nie wstydzę, gdyż wiem, komu uwierzyłem, i jestem pewien, że on ma moc zachować to, co jemu powierzyłem, aż do owego dnia.

Również w Liście do Kolosan 2:2 mowa jest o „pewności zrozumienia”, która oznacza „poznanie tajemnicy Boga, Ojca i Chrystusa”.

Kol. 2:2 Aby ich serca były pocieszone, będąc zespolone w miłości, a to ku wszelkiemu bogactwu zupełnej pewności zrozumienia, ku poznaniu tajemnicy Boga, Ojca i Chrystusa;

Poniższe fragmenty Pisma Świętego pokazują, że wiara wśród ludu Bożego różni się stopniem:

Mat. 6:30 Jeśli więc trawę polną, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary?

Mat. 8:10 A gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i powiedział do tych, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam: Nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

Marek 9:24 I natychmiast ojciec tego chłopca zawołał ze łzami: Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!

Łuk. 22:31-32 31. I powiedział Pan: Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił, żeby was przesiać jak pszenicę. 32. Lecz ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty zaś, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci.

Hebr. 6:11-12 11. Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość, żebyście mieli pełnię nadziei aż do końca; 12. Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

Hebr. 10:22 Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni zapewnienia wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

Doświadczenie

To jest również nasze doświadczenie. Nasza wiara jest czasami silna, a czasami słaba. Czasami płonie jasno i stoi mocno, ale czasami jest jak „tłący się len” i „trzcina nadłamana” (Izaj. 42:3; Mat. 12:20) tak że wołamy jak człowiek z Ewangelii Marka 9:24: „Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!”. Jednak nawet w najgorszym momencie wierzący wie przynajmniej to, że nie ma nikogo innego, do kogo mógłby się zwrócić, jak tylko do Chrystusa i żadnej nadziei na zbawienie poza Jego imieniem.

Nawet zmagania wierzącego, gdy jest najsłabszy, są dowodem Bożego działania w nim, choć nie zawsze dostrzega to wyraźnie. Bez daru wiary i początku żywej wiary, która przyjmuje i opiera się na Chrystusie, wierzący niczym nie różniłby się od bezbożnych i nie przejmowałby się ani trochę tym, że czuje się jako będący daleko od Boga, przytłoczony grzechami, słaby i zmagający się.

Słabość wiary i pewności jest winą wierzącego, nigdy Boga, i musi zostać wyznana jako grzech, z którego należy się upamiętać. To takich ludzi Chrystus wzywa, to znaczy tych, którzy są spracowani i obciążeni:

Mat. 11:28 Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.

Niezbawieni, bezbożni, nigdy nie smucą się i nie obciążają swoimi grzechami przeciwko Bogu i bliźniemu. Są zadowoleni z bycia zgubionymi, ale ci, w których Bóg rozpoczął swoje dzieło, są inni. Jeśli nie wiedzą niczego innego, to wiedzą, że bez Chrystusa giną i nie mogą znieść tej myśli. Dlatego nawet ich chwiejna wiara została nabyta krwią Syna Bożego przelaną na krzyżu. Święci powinni być pewni, że nadejdzie czas obfitszej łaski dla tych, którzy wytrwają w modlitwie i poddaniu się Bogu.

A jak my otrzymujemy (oraz nie otrzymujemy) to łaskawe zapewnienie?

Zapewnienie to nie pochodzi jednak od żadnego szczególnego objawienia, sprzecznego bądź niezależnego od Słowa Bożego, lecz wypływa z wiary w Boże obietnice, które najobficiej objawił w swym Słowie dla naszego pocieszenia; ze świadectwa Ducha Świętego, poświadczającego w duchu naszym że jesteśmy dziećmi i dziedzicami Bożymi (Rzym 8:16); i wreszcie z poważnego i świętego pragnienia zachowania dobrego sumienia i pełnienia dobrych uczynków. Gdyby wybrani Boży byli pozbawieni tej wiarygodnej pociechy, że ostatecznie zwyciężą, oraz niezawodnej gwarancji wiecznej chwały, ze wszystkich ludzi byliby najbardziej pożałowania godni. [5]

Tego naucza Pismo

1 Kor. 15:19 Jeśli tylko w tym życiu mamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej nieszczęśliwi.

Na podstawie, źródło

Przypisy

[1] Konfesja Westminsterska 5.2-3
[2] Katechizm Heidelberski Odp. 21
[3] Kanony z Dort 1.12
[4] Katechizm Heidelberski Pyt. i Odp. 1
[5] Kanony z Dort 5.10

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email