Pieśń suwerennej chwały

Wprowadzenie

Dzisiejszym tematem wykładu będzie Psalm 138, który nazwać możemy Psalmem opatrznościowej, czy też suwerennej chwały i konsekwentnie Konfesja Westminsterska 5.7

Boża opatrzność dosięga wszystkich stworzeń, ale w szczególności odnosi się do Jego Kościoła. Opatrzność kieruje wszystkimi rzeczami dla dobra Kościoła [1]

Przypomnę najpierw, czym różni się opatrzność od łaski.

Boża łaska związana jest z krzyżem Chrystusa i dotyczy świętego wybranego ludu, wszystkich tych, którzy są wybrani do zbawienia. Tym właśnie Bóg okazuje łaskę, jak również wybranym aniołom, które nie upadły ze względu na krzyż Chrystusa. Łaska nie ma nic wspólnego z naszym zaopatrzeniem w dobra naturalne, czy też w to, w jaki sposób toczy się życie zewnętrzne. Chodzi tutaj raczej o opatrzność.

Opatrzność jest odpowiedzialna za to, czy mamy pracę, czy mamy dochody, czy mamy takie, czy inne zasoby do dyspozycji. Za to odpowiada Boża opatrzność, ale  nie łaska. I to jest podstawowo rozróżnienie, które myślę powinniśmy mieć zawsze w pamięci.

---

Rys historyczny i podział

Chciałbym najpierw podać krótki rys historyczny. Psalm został przez Dawida, który objął właśnie tron. I właśnie z powodu objęcia tronu przez Dawida wielbi on Pana, który wspierał go w wielu, wielu sprawach i dotrzymał mu danej obietnicy, przynajmniej częściowo; i mocno wierzył w spełnienie reszty, że Bóg dopełni tego, co go dotyczyło

Psalm 138:8 PAN dokona wszystkiego za mnie. PANIE, twoje miłosierdzie trwa na wieki; nie opuszczaj dzieł twoich rąk.

Wydaje się, że Psalm ten został skomponowany w okresie między objęciem przez niego władzy nad Judą a objęciem władzy nad całym Izraelem. Teodoret rozumie ten Psalm jako dziękczynienie Żydów po ich powrocie z Babilonu, o którym prorokował Dawid. Wersja syryjska nazywa go dziękczynieniem z proroctwem; ponieważ jest to proroctwo o królestwie Mesjasza i powołaniu pogan w dniach ostatnich, jak wynika z czwartego wersetu

Psalm 138:4 Wszyscy królowie będą cię wysławiali, PANIE, gdy usłyszą słowa twoich ust.

Chciałbym zaproponować następujący podział tego Psalmu.

1) Chwała zadowolenia, werset 1a
2) Chwała antytetyczna wersety 1b-2
3) Powody oddawania chwały, wersety 2-3
4) Chwała w eschatologii wersety 4-5
5) Obiekt chwały i Jego charakter, werset 6
6) Chwała w soteriologii, wersety 7-8
.

---

Chwała zadowolenia

Dokonajmy analizy pierwszego wersetu.Zacznijmy od Jana Kalwina, który jako jeden z najlepszych interpretatorów Psalmów zauważa, że

Dawid został zaszczycony otrzymaniem szczególnych oznak boskiej łaski, oświadcza, że ​​postanowił okazać więcej niż zwykłą wdzięczność. Jest to ćwiczenie, które degeneruje się i zostaje zdegradowane w przypadku hipokrytów do zwykłego dźwięku pustych słów, ale stwierdza, że ​​odwdzięczy się Bogu nie tylko ustami, ale szczerością serca, ponieważ przez całe serce, jak widzieliśmy gdzie indziej, rozumie się serce, które jest szczere, a nie podwójne [2]

Szczere uwielbienie Boga jest to właśnie ta rzecz, której nie potrafią czynić hipokryci. Oni zazwyczaj podchodzą do uwielbienia Boga w sposób bardzo powierzchowny i są to dla nich puste słowa, które nie mają żadnego przełożenia ani w życiu, ani w rzeczywistości duchowej. Szczere serce Dawida jest właśnie sercem zjednoczonym z Panem Bogiem. Nie jest on dwojakiego serca. I z całego serca Dawid wysławia Boga za wszystkie dzieła, które Bóg dokonał na rzecz Dawida.

Możemy zauważyć, że Dawid tak naprawdę wypełnia w tym momencie najważniejsze przykazanie:

Mat. 22:36-37 36. Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe? 37. A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem.

Wiemy, że przykazania podzielone są na dwie tablice. Mamy cztery przykazania w pierwszej tablicy dotyczące Boga i jego kultu, jego uwielbienia i przykazania dotyczące bliźniego w tablicach tablicy drugiej od piątego do 10 przykazania.  To najważniejsze przykazanie związane jest z czterema pierwszymi przykazaniami Prawa:

1. Nie będziesz miał bogów obok Pana Boga
2. Nie będziesz czynił wizerunku Pana Boga
3. Nie będziesz brał imienia Pana Boga na daremno
4. Pamiętaj aby dzień szabatu święcić

I w momencie, kiedy Pan Jezus został zapytany przez znawcę prawa, nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe, Pan Jezus referując do 10 przykazań podsumował pierwszą tablicę. Pamiętajmy, że mówiąc o szabacie, w nowej dyspensacji myślimy nie o sobocie, lecz o chrześcijańskim szabacie, o niedzieli, dniu zmartwychwstania Chrystusa.

Werset 1 Psalmu mówi o chwale, która płynęła z serca, z odrodzonego duchowo człowieka. Z całego serca chwalić może tylko człowiek odrodzony. To jest ten, którego Bóg powołał do swojej świętej społeczności. Kalwin naucza nas o Dawidzie:

Oddawał cześć Bogu duchowo, a jednak podnosił oczy ku zewnętrznym symbolom, które były wówczas środkami wyznaczonymi do kierowania umysłów ludu Bożego ku górze. [2] 

Mówiąc o zewnętrznych środkach mamy na myśli Świątynię, co zostało zmienione w nowej dyspensacji. Bóg powiedział, co następuje przez Jezusa Chrystusa

Jan 4:23-24 23. Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić. 24. Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.

 Tak więc już nie w jerozolimskiej świątyni ale w duchu i prawdzie, zasada, co ciekawe, obowiązująca także Dawida, choć wtedy należało kierować oczy ku Świątyni.  Zgromadzeni Żydzi kierowali zawsze swoje oczy ku ołtarzowi czy też ku miejscu Najświętszemu. A ci, którzy byli poza Jerozolimą musieli zwracać w czasie modlitwy swoje oczy na Jerozolimę.

1 Król. 8:30 Wysłuchaj prośby swego sługi i swego ludu Izraela, gdy będą się modlić w stronę tego miejsca. Wysłuchaj z miejsca swojego zamieszkania – z nieba, a gdy wysłuchasz, przebacz.

1 Król. 8:44 Jeśli twój lud wyruszy na wojnę przeciwko swemu wrogowi drogą, którą go poślesz, i będzie się modlić do PANA, zwracając się ku miastu, które wybrałeś, i ku domowi, który zbudowałem dla twego imienia;

Dan. 6:10 A gdy Daniel dowiedział się, że zostało podane na piśmie, wszedł do swego domu; a otwierając okna w swoim pokoju w stronę Jerozolimy, trzy razy dziennie klękał na kolanach, modlił się i chwalił swego Boga, jak to czynił przedtem.

Praktyka kierowania się w stronę Jerozolimy i Świątyni została zniesiona w Nowej Dyspensacji. Szczególnie ważna jest chwała Bogu oddawana w kościele instytucjonalnym. Tak więc czyniąc chwałę Panu Bogu z całego serca, najważniejszą zasadą jest to, aby czynić to w duchu, w prawdzie, ale również ważne jest oddawanie Panu Bogu w kościele, jak mówi nam Psalm 111 w pierwszym wersecie, tak w Starym jak i Nowym Przymierzu

Psalm 111:1 Alleluja. Będę wysławiał PANA całym sercem w radzie prawych i w zgromadzeniu.

Rada prawych i zgromadzenie to jawne odniesienie do kościoła, który czci Boga wspólnie podczas wspólnego zgromadzenia. I to, że Panu Bogu podoba się serce skruszone, z którego przyjmuje chwałę, czytamy w kilku fragmentach, chociażby w

Jer. 29:13 Będziecie mnie szukać i znajdziecie mnie, gdy będziecie szukać całym swym sercem.

Joel 2:12 Dlatego jeszcze i teraz, mówi PAN, wróćcie do mnie całym swym sercem, w poście, płaczu i w lamencie.

Zatem skruszeni, którzy oddają chwałę Panu Bogu z serca Panu Bogu Mu się bardzo. Jak również ci, którzy są gorliwi w swojej pracy, kiedy już to skruszone serce przylgnie do Pana. Pan Bóg lubi serce gorliwe.

Psalm 119:2 Błogosławieni ci, którzy strzegą jego świadectw i szukają go całym sercem;

Psalm 119:69 Zuchwali zmyślili przeciwko mnie kłamstwo, ale ja całym sercem strzegę twoich przykazań.

Gorliwość przejawia się w odniesieniu do trzeciego użycia prawa, czyli do zastosowania praktycznego w życiu wszystkich przykazań. Przez to Pan Bóg wysłuchuje modlitwy tego, który całym sercem przylgnął do Boga.
.

---

Chwała antytetyczna wersety

Jeśli chodzi o chwałę reprezentowaną antytetycznie mamy na uwadzę oddawanie chwały jedynemu prawdziwemu Bogu wiedząc, że na świecie istnieje wielu bogów. Są ich niezliczone tabuny i w zasadzie niezliczone ilości. Wszyscy są fałszywi, wszyscy są wymyśleni i sztuczni, stworzeni przez człowieka.

1 Kor. 8:5 Bo chociaż są tacy, którzy są nazywani bogami, czy to na niebie, czy na ziemi – bo wielu jest bogów i wielu panów;

My natomiast oddajemy Panu Bogu podobnie jak Dawid. temu Bogu, który jest ponad wszystkimi bogami.

1 Kor. 8:6 To dla nas jest jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko, a my w nim, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez niego.

Nie ma żadnego Boga jak Bóg, co wynika chociażby właśnie z pierwszej tablicy Prawa. Jest tylko jeden Bóg prawdziwy. Nie ma innych. Wszyscy inni są uzurpatorami, fałszywymi bóstwami. Dlatego czytamy w Psalmie 96

Psalm 96:4 Wielki bowiem jest PAN i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów.

Przypomnijmy, że ci fałszywi bogowie, jak mówi nam Nowy Testament, to nie są żadni bogowie, tylko demony, które podszywają się pod bogów.

1 Kor. 10:19-20 19. Cóż więc chcę powiedzieć? Że bożek jest czymś albo ofiara składana bożkom czymś jest? 20. Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami.

Co ciekawe, wiele z tych demonów podszywa się pod Chrystusa i pod Boga Ojca objawionego w Piśmie Świętym, pod Ducha Świętego, czynią to chociażby

• ruch rzymsko katolicki,
• ruch zielonoświątkowy
• i islam, wszystko bezbożne sekty.

Również wszyscy chrystusowie Arminianizmu są fałszywymi bogami, których nie należy czcić, a jednak ludzie czczą tego fałszywego chrystusa, który nie jest Chrystusem Pisma. Ten fałszywy chrystus umarł za wszystkich ludzi. Nie jest to dobry Mesjasz ale zawodny i bezsilny, w zbawieniu całkowicie zależny od rzekomo wolnej ludzkiej woli.

W Psalmie 97 czytamy o tych fałszywych bogach, o wytworach ludzkiej wyobraźni, nauczając nas jednocześnie o wyższości Pana Boga, który jest ponad tymi wszystkimi bogami, który jest najwyższym Bogiem.

Psalm 97:7 Niech będą zawstydzeni wszyscy, którzy służą posągom, którzy chlubią się bożkami; oddajcie mu pokłon, wszyscy bogowie.

Możemy wskazać nawet prostą ilustrację. Kiedy Arka Przymierza została wniesiona do świątyni Dagona, symbolicznie nawet ten posąg Dagona po jednej nocy został znaleziony jako obrócony twarzą do Arki Przymierza. Był to była to oznaka wyższości Pana Boga nad fałszywymi pogańskimi bóstwami, sami zaś czciciele bałwanów zostali ukarani wrzodami (1 Sam. 5), tak jak dziś zielonoświątkowcy, rzymscy katolicy czy muzułmanie karani są ostrym obłędem za czczenie wyobrażenia Boga zamiast Boga objawionego w spisanym Słowie.

2 Tes. 2:11Dlatego Bóg zsyła im ostry obłęd, tak że uwierzą kłamstwu;

W Izajasza 44 czytamy o czcicielach boga wyobrażonego:

Izaj. 44:9 Wytwórcy rzeźbionych posągów są niczym, a ich piękne dzieła nic im nie pomogą; oni sami sobie są świadkami, że nic nie widzą ani nie rozumieją – ku swemu zawstydzeniu.

O to właśnie są bogowie pogańscy. Są reprezentowani przez takie właśnie wytwory ludzkich rąk i umysłów. Oczywiście można powiedzieć, że rzeźba czy obraz przecież to nie jest Bóg, że totem czy też posążek i rzeźba, której mu się kłaniam reprezentuje Boga. Ale nawet w starożytnym Rzymie i Grecji żaden człowiek nie ważył się powiedzieć, że tworząc nowy posążek Zeusa czy Hermesa czy innego bożka tak naprawdę tworzył nowego boga. Chodziło dokładnie o to, co robią rzymscy katolicy czy prawosławni. Chodziło o tworzenie reprezentacji bóstwa w postaci posągu. Ale u Izajasza czytamy że jest to absurd.

• to nic nie pomaga
• są to fałszywi bogowie,
• fałszywi świadkowie
• oni nic nie widzą,
• nic nie rozumieją,
• a ci, którzy się kłaniają im, są zawstydzeni.

Proces ten jest opisany bardzo rubasznie w dalszych częściach, w dalszych wersetach (Izaj. 44:14-17). Taki człowiek narąbie sobie cedrów, bierze sobie cyprys i dąb lub co jest najsilniejsze spośród drzew leśnych, wsadzi jesienią, który rośnie dzięki deszczom. Wtedy to służy człowiekowi na opał. Widzimy, że drzewo jest jakoś użyteczne z jednej strony, człowiek roznieca sobie ogień, upiecze sobie chleb, ale jednocześnie robi sobie z tego samego drewna boga i oddaje mu pokłon. Czyni z tego posąg i pada przed nim. Te bożki nie wiedzą, nie rozumieją i ludzie, którzy je czynią, nic nie rozumieją. Dlaczego? Jak mówi werset 18 Izajasza,

Izaj. 44:18 Nie wiedzą ani nie rozumieją, bo Bóg zaślepił ich oczy, aby nie widzieli, i ich serca, aby nie rozumieli.

To sąd Boży nad odstępczym światem, zupełnie jak w Rzymian w pierwszym rozdziale, którzy to ludzie zawstydzeni czy też oślepieni przez Boga, mieniąc się mądrymi zgłupieli i zamiast Stwórcy czcili stworzenie (Rzym. 1:22-25).

Przypomnijmy, w wersecie 2 czytamy, że oddam ci pokłon ku twej świętej świątyni. Rzeczywiście w starej dyspensacji pokłon Bogu należało oddawać kierując się w stronę Jerozolimy, gdzie przebywała jego chwała. Teraz jednak wszyscy są świątynią Boga przez Ducha Świętego. Za tą chwałę Bogu oddajemy, niezależnie od miejsca przebywania, jak powiedział to Chrystus w czwartym rozdziale Jana.

Jan 4:20-21 20. Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy go czcić. 21. Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca.

Chodzi o czczenie Boga w duchu i w prawdzie.
.

---

Powody oddawania chwały

Posłuchajmy Kalwina mówiącego o miłosierdziu jako najważniejszym powodzie do oddawania Bogu chwały:

Wyróżnia boskie miłosierdzie i prawdę jako przedmiot swojej chwały, bo choć moc i wielkość Boga są równie godne pochwały, nic nie ma bardziej odczuwalnego wpływu na pobudzanie nas do dziękczynienia niż Jego bezinteresowne miłosierdzie; a przekazując nam swoją dobroć, otwiera nasze usta, by śpiewać Jego chwałę. [4]

Bóg daje nam swoją dobroć, otwiera w ten sposób nasze usta, abyśmy uwielbiali jego chwałę. W Psalmie 135 czytamy,

Psalm 135:5 Wiem, że wielki jest PAN, a nasz Pan jest ponad wszystkimi bogami.

Bóg jest oczywiście najwyższy dlatego też jesteśmy dzięki Niemu całkowicie bezpieczni:

Psalm 56:4 W Bogu będę wysławiać jego słowo; Bogu ufam i nie będę się bał tego, co człowiek może mi uczynić.

Zupełnie tak jak Daniel, który nie był skłonny kłaniać się odlanemu złotemu posągowi, a raczej ostentacyjnie wielbił Pana Boga otwierając drzwi w stronę Jerozolimy, tak i my nie powinniśmy bać się tych, którzy mogą zranić nas czy zabić nawet, ale raczej powinniśmy z całą stanowczością chwalić Pana Boga. Jak mówi to Mateusz

Mat. 10:28 Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

Mając ten strach Boży, czcimy Pana Boga pomimo wszelkich zagrożeń. w Nehemiasza w szóstym rozdziale czytamy bardzo ciekawe spostrzeżenie,

Neh. 6:9 Oni wszyscy bowiem straszyli nas, mówiąc: Ich ręce osłabną od tej pracy i nie zostanie dokonana. Teraz więc, Boże, wzmocnij moje ręce.

Boże wzmocnij nasze ręce właśnie w oddawaniu Tobie chwały. Tekst Nehemiasza możemy zastosować w dodawaniu Bogu chwały nawet w tak naprawdę mrocznym i złym czasie w jakim przyszło nas nam żyć kiedy to świat stanął na głowie moralność została zachwiana i zredukowana do pogańskiej albo nawet neopogańskiej seksualności, która cechuje całą kulturę oraz do szaleństwa z tym związanego, kiedy to

• homoseksualiści i różni inni zboczeńcy spod flagi LGBT traktowani są jako najmądrzejsi z ludzi,
  .
• a ci, którzy mają zwykłe rodziny i czczą Pana Boga, są ludźmi wiary chrześcijańskiej są traktowani jak najgorsi pariasi w społeczeństwie,  jako głupcy. 

 To ci zboczeńcy mówią do nas chrześcijan: ” wasze ręce osłabną od tej pracy i nie cześć Bogu nie zostanie oddana, bo my rządzimy tym światem”.  Ale zapominają, że Pan jest suwerenem. I w Psalmie 46 czytamy

Psalm 46:1… Bóg jest naszą ucieczką i siłą, najpewniejszą pomocą w utrapieniu.

Stosując ten tekst do naszych czasów, to Pan daje nam siłę do właśnie chociażby takiego zgromadzenia jak dzisiaj, abyśmy mieli tą siłę Boga czcić i uwielbiać pomimo trudności z pracą, ze zdrowiem, z rodzinami. Bóg daje nam siłę, bo jest najpewniejszą pomocą w utrapieniu. Stąd to są wszystkie powody do oddawania Bogu chwały za jego miłosierdzie, prawdę i za to, że jest on wyższy ponad wszystko. Jest Bogiem suwerennym, który napełnia nas siłą, ochotą i wszelkim potrzebnym słowem do dawania Bogu czci.

Jeśli chodzi o werset trzeci, w dniu, gdy cię wzywałem, wysłuchałeś mnie i mocą posiliłeś moją duszę. Otóż, że Bóg niejednokrotnie zaskakuje nas w naszych modlitwach w taki sposób, że nieraz możemy się budzić ze snu po to tylko aby skłonić się do modlitwy. Bóg pobudza nas do modlitwy za pomocą swojego Ducha Świętego, abyśmy tym bardziej mogli oddawać cześć za  Jego wszystkie dobroci. I odkrywamy w ten sposób, że Bóg wysłuchuje nas. Bóg pobudza nas do tej modlitwy w każdym czasie i wiemy, że Bóg wysłuchuje naszych modlitw, ponieważ Bóg jest ze swoim ludem.
.

---

Chwała w eschatologii

Rozważaliśmy na wstępie, że Żydzi traktowali ten tekst jako eschatologiczny, kiedy to w nowej dyspensacji mieli wszyscy królowie oddać Bogu chwałę. W wersji syryjskiej również czytaliśmy, że chodzi tutaj o nawrócenie się pogan do Boga. Rzeczywiście można ten tekst odnosić do nowej dyspensacji, jednak nie zapominajmy, że Dawid w pierwszym rzędzie miał na myśli jego własne czasy. Jan Kalwin komentuje:

„W tym miejscu oświadcza, że ​​dobroć, której doświadczył, będzie szeroko znana, a wieść o niej rozniesie się po całym świecie. Mówiąc, że nawet królowie słyszeli słowa z ust Bożych, nie ma na myśli, że zostali oni nauczeni prawdziwej religii, aby przygotować się do stania się członkami Kościoła, ale jedynie, że wszędzie będzie powszechnie wiadome, iż powodem jego zachowania w tak cudowny sposób było namaszczenie go przez Boga na króla na mocy Jego rozkazu. Tak więc, chociaż sąsiedzi królowie nie odnieśli żadnej korzyści z tej boskiej wyroczni, dobroć Boga została zilustrowana przez jej powszechne poznanie, przez powołanie go na tron ​​w niezwykły sposób. [5] 

Istnieją teksty, które nam pozwolą nieco pogłębić to zrozumienie. Izajasz naucza nas

Izaj. 49:23 I królowie będą twoimi piastunami, a ich księżne – twoimi mamkami. Z twarzą ku ziemi będą się tobie kłaniać i pył twoich nóg będą lizać. Wtedy poznasz, że ja jestem PANEM i że nie bywają zawstydzeni ci, którzy mnie oczekują.

Rzeczywiście z biegiem czasu królowie byli zmuszeni niekoniecznie przez odrodzenie, ale zmuszeni przez okoliczności rozpowszechniania się chrześcijaństwa, nawet nominalnego, do tego, aby uznać religię chrześcijańską za panującą i do tego, aby służyć tej religii w ten czy inny sposób. Oczywiście Bóg opatrznościowo na różne sposoby to wykorzystywał.

• Bywały okresy, kiedy ta władza starała się dominować nad kościołem.
  .
• Bywało i odwrotnie, kiedy to kościół stawał się fałszywym kościołem i dominował nad władzą świecką.
  .
• Ale niekiedy na przykład w czasach Reformacji rzeczywiście niektórzy z powołanych na władców przez Pana Boga ludzi jednocześnie odrodzonych bronili mocno Reformacji, chroniąc ją swoimi wojskami i swoim autorytetem.

Także rozumiemy, że ten tekst miał szereg zastosowań. Co do przyszłego spełnienia zapowiedzi Psalmie 45 czytamy:

Psalm 45:17 Upamiętnię twoje imię po wszystkie pokolenia; dlatego narody będą cię wysławiać na wieki wieków.

Chwała w eschatologii pokazuje nam, że rzeczywiście Bóg wybrał sobie z wielu narodów, z wielu plemion, z wielu języków swój umiłowany lud, którzy oddają pokłon Panu Bogu. I jednocześnie w tych narodach znajdują się królowie, czego dowodzi Objawienie Jana odnosząc się do starej i nowej dyspensacji

Obj. 7:9 Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.

Obj. 21:24 Narody, które będą zbawione, będą chodziły w jego świetle, a królowie ziemi wniosą do niego swoją chwałę i cześć.

Co do zasady Psalm 72 mówi nam to samo co Jan Apostoł

Psalm 72:11 I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie; wszystkie narody będą mu służyć.

Chciałbym tylko przypomnieć, że eschatologiczne w Objawieniu Jana  przyjdzie czas, w którym wszystkie królestwa zostaną zamienione na królestwa świętego Boga i nie będzie w nich żadnego niewierzącego człowieka. To wszystko po Sądzie Ostatecznym a nie w heretyckiej fikcji fizycznego milenium… Mamy na myśli raczej nowe Jeruzalem, czyli zjednoczenie świata duchowego niebieskiego i tego ziemskiego tutaj na odnowionej ziemi. Niebo i ziemia będą odnowione i zjednoczone, wieczne, zamieszkiwane przez Potomstwo Abrahama, wszystkich wybranych do zbawienia.

Obj. 3:12 Tego, kto zwycięży, uczynię filarem w świątyni mojego Boga i już nie wyjdzie na zewnątrz. Napiszę też na nim imię mego Boga i nazwę miasta mego Boga, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mego Boga, i moje nowe imię.

Obj. 21:1 Potem zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię. Pierwsze niebo bowiem i pierwsza ziemia przeminęły i nie było już morza.

Izaj. 66:22 Jak bowiem to nowe niebo i ta nowa ziemia, które ja uczynię, będą trwać przede mną, mówi PAN, tak będzie trwać wasze potomstwo i wasze imię.

---

Obiekt chwały

Poznajmy teraz obiekt chwały i jego charakter. W wersecie 6 Dawid chwali Boże panowanie nad światem. I najważniejszą rzeczą, którą musimy poznać jest to, że Bóg nie jest obojętny na nasze bezpieczeństwo. Kalwin zauważa:

bo choć w słowach wszyscy jesteśmy gotowi to przyznać, nasza niewiara w to przejawia się w czynie, którego dopuścimy się przy najmniejszym pozorze niebezpieczeństwa, [6]

Wszyscy musimy przyznać, że nasza niewiara przejawia się w czynach. Ale mimo to Bóg zachowuje nas pomimo naszego grzechu i pomimo naszej niewierności. Ten kontrast, Bożej wierności i naszej niewierności ukazuje Boga jako wywyższonego. Jak wysoko jest Pan?

Żebyśmy zrozumieli jak wielka przepaść dzieli nas od Boga jest to, że jak mówi nam chociażby Izajasz, że Bóg znajduje się na samej górze zgromadzenia na krańcach północy. To jest w kontekście, kiedy to Lucyfer chciał wstąpić na na górę bożą i stać się Bogiem.

Izaj. 14:13 Ty bowiem mówiłeś w swoim sercu: Wstąpię do nieba, ponad gwiazdy Boga wywyższę swój tron. Zasiądę na górze zgromadzenia, na krańcach północy;

Miejsce przebywania Boga to światłość niedostępna dla ludzi i aniołów. Tam przebywa Ojciec, Syn i Duch Święty w Trójcy jedyny>

1 Tym. 6:16 Jedyny mający nieśmiertelność i mieszkający w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc wieczna. Amen.

A Izajasz w 57 rozdziale potwierdza:

Izaj. 57:15 Tak bowiem mówi Wysoki i Wyniosły, który zamieszkuje wieczność, którego imię to Święty: Ja, który mieszkam na wysokościach, na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serce skruszonych.

Izajasz naucza nas, że Bóg, który jest tak wywyższony, skłania się do najbardziej uniżonych, do tych, którym sam skruszył serce, których doprowadził do tej skruchy i tych, którzy właśnie są przez Boga w taki sposób przemienieni, żeby rozumiejąc swoją grzeszność i majestat Boży oddawali Bogu cześć.  Boga czczą skruszeni grzesznicy. Psalm 51 mówi dokładnie, co podoba się Panu Bogu w oddawaniu chwały

Psalm 51:17 Ofiary dla Boga to duch skruszony; sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, o Boże!

W Księdze Przysłów czytamy:

Przysłów 3:34 On szydzi z szyderców, ale daje łaskę pokornym.

Zatem oprócz opatrzności widzimy tu działanie Bożej łaski. Grzeszny kościół, który odstępuje od Boga, jeśli jest skruszony, wtedy zostanie przez Pana Boga postawiony na nogi i przywrócony do pionu. Czytamy w liście Jakuba w czwartym rozdziale, co następuje. To Jakub mówi tutaj do chrześcijan, którzy upadli:

Jakuba 4:8-10 8. Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was. Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie umysłu dwoistego. 9. Ubolewajcie, smućcie się i płaczcie. Wasz śmiech niech się obróci w smutek, a radość w przygnębienie. 10. Uniżcie się przed Panem, a on was wywyższy.

---

Chwała w soteriologii, wersety

Dochodzimy do ostatnich wersetów naszego rozważania. Ponieważ z natury jesteśmy tak odporni na cierpienie, że dążymy do życia w bezpieczeństwie, poza zasięgiem zagrożenia, unikamy bliskiego kontaktu ze strachem przed śmiercią, uważając go za całkowicie nie do zniesienia. Przy najmniejszym zbliżeniu się do niebezpieczeństwa odczuwamy ogromny strach, jakby skrajne sytuacje, w jakich się znajdujemy, przekreślały jakąkolwiek nadzieję na boskie zbawienie. Posłuchajmy co na to odpowiada Jan Kalwin:

Oto prawdziwa rola wiary: dostrzegać życie pośród śmierci i ufać miłosierdziu Boga [7]

Kalwin zauważył, że prawdziwa wiara przezwycięża strach opierając się o Boże, suwerenne miłosierdzie. Stąd w Izajasza czytamy

Izaj. 40:31 Ale ci, którzy oczekują PANA, nabiorą nowych sił; wzbiją się na skrzydłach jak orły, będą biec, a się nie zmęczą, będą chodzić, a nie ustaną.

To dla nas wielka nadzieja. Jeśli ufamy Bogu, to pomimo wszelkich trudności i chorób, znajdziemy siłę, by Mu służyć, ponieważ On nas zbawił. Naszym największym lękiem może być śmierć, że ten, kto nas zabije, wyrządzi nam wielką krzywdę. Ale w Słowie znajdujemy wielką pociechę, na przykład, jak to objawiono w Drugim Liście do Koryntian.

2 Kor. 5:1 Wiemy bowiem, że jeśli zostanie zniszczony ten namiot naszego ziemskiego mieszkania, to mamy budowlę od Boga, dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach.

Porównanie namiotu do budowli nieuczynionego ręką z wieczną budowlą w niebiosach jest bardzo jaskrawe. Nasz namiot może być bardzo łatwo zniszczony, ale to co jest w niebie jest niezniszczalne, bo jest wieczne. Zatem co by się tutaj z nami miało nie stać, co by się miało tutaj z nami nie dziać,  w każdym wypadku  jesteśmy zabezpieczeni tak mocno,  że nawet w momencie śmierci wiemy, że Bóg czuwa nad nami w taki sposób, że nie pozwoli nam przepaść na wieki.

A werset ósmy (o jakżeż cudownie i łaskawie) zrzuca całą odpowiedzialność za zbawienie grzesznika na Boga:

PAN dokona wszystkiego za mnie. PANIE, twoje miłosierdzie trwa na wieki; nie opuszczaj dzieł twoich rąk.

Tutaj jest zawarte ostateczne określenie bożej suwerenności. Bóg wykonuje całą pracę za nas. Bóg okazuje, że troszczy się o nas, o nasze bezpieczeństwo i że w pełni doprowadzi nas do końca. To, co rozpoczął, to dokończy. Wszyscy, którzy jesteśmy wybawieni aktem Bożego miłosierdzia, musimy dojść do wniosku, że to, co zostało uczynione przez Boga, zostanie doprowadzone do ostatecznego i doskonałego skutku, ponieważ taka właśnie jest Boża natura. Jest ona niezmienna i Bóg nie może pozbyć się tej dobroci wobec nas, którą nam okazuje.

Mal. 3:6 Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni.

Hebr. 13:8 Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.

I nie ma wątpliwości, że sposobem na zachowanie dobrej nadziei w niebezpieczeństwie jest właśnie skupienie się na boskiej dobroci, na której opiera się nasze wybawienie. Bóg

• nie pozostawi nas na pastwę losu
  .
• nie pozostawi nas na pastwę grzechu
  ,
• nie pozostawi na pastwę diabła

Raczej wybawi nas od wszelkiego zła i zachowa nas soteriologicznie, nie tylko opatrznościowo. Jeśli chodzi o nasze zbawienie zachowa do samego końca, sprawiając, że będziemy z pewnością przeniesieni do chwały, ponieważ Bóg po drodze nie utraci ani jednej osoby.

Jaki jest pożytek z tej naszej doktryny? Gdy upadamy lub gdy mamy jakieś wątpliwości w naszych umysłach, powinniśmy pamiętać, że skoro Bóg dokonał w nas początku naszego zbawienia, to doprowadzi je aż do samego końca i powinniśmy właśnie modlić się, żebyśmy przez lenistwo nie blokowali sobie dostępu do nieprzerwanego strumienia boskiej dobroci, który płynie z niewyczerpanego źródła jego miłosierdzia. Tu warto zwrócić nasze oczy na dwa fragmenty Pisma:

Filip. 1:6 Będąc tego pewien, że ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Jezusa Chrystusa.

Hebr. 12:2 Patrząc na Jezusa, twórcę i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.

Do dnia Sądu Ostatecznego i do czasu spotkania z Jezusem Chrystusem po śmierci, całe to dzieło zbawienia zostanie przez Boga dokonane. Krzyż Chrystusa jest centrum właśnie naszego zbawienia i centrum dokończenia naszej wiary. Zobaczmy, że Chrystus nie zważał na hańbę z powodów przygotowanej mu radości. Tą radością jest doprowadzenie wszystkich tych, za których on oddał życie do zbawienia, czyli do zwycięstwa w bożej chwale.

Nauczanie wygłoszone dnia 19.12.2025

Przypisy

[1]  Konfesja Westminsterska 5.7
[2] Jan Kalwin, Komentarz do Psalmu 138
[3] Tamże
[4] Tamże
[5] Tamże
[6] Tamże
[7] Tamże

---

Zobacz w temacie

• Opatrzność a “powszechna łaska”
• Mylenie łaski z opatrznością
• Pięć motywów opatrzności w Psalmach
• Boże łaskawe zaopatrzenie okrywające naszą grzeszną hańbę
• Ilu będzie zbawionych, cz. 4 – Przymierze z Izraelem
  .
• Zgubny wpływ modernizmu na chrześcijaństwo, część 2
• Związane ręce Boga
• Kapryśny, arbitralny bóg Voddiego Bauchama
• Czy Psalm 145:9 uczy powszechnej łaski?
  .
• Hiob: oczyszczony przez próby
• Przetrwanie świętych
• Radosne dopełnienie cierpień Chrystusa
  .
• Reformacja przeciw idolatrii
• Reformacja przeciw papiestwu
• Relikwie a kości Elizeusza
  .
• Absolutna suwerenność Boga
• Wielkie Boże miłosierdzie
• Uwielbienie suwerennego Boga
• Uwielbienie całkowicie suwerennego Boga