Kobiety prorocy

Prorok

Być może zdziwi czytelnika cytowanie wersetu traktującym oo kreteńskim poecie Epimenidesie, który był poganinem na początku artykułu o kobietach prorokach. Nie jest to jednak ani pomyłka ani zbieg okoliczności. Słowo prorok wbrew nauczaniu herezji zielonoświątkowej, nie odnosi się przede wszystkim do przepowiadania przyszłości. Poeci, tacy jak Epimenides, nie byli przez Boga natchnieni. Oni publicznie proklamowali pewne treści i ta właśnie gremialna forma przemawiania do zgromadzonych słuchaczy jest głównym sensem słowa „prorok”.

Prorok to osoba publicznie przemawiająca do zgromadzonych.

Potwierdza to nawet definicja słownikowa słowa προφήτης prophétés – podając znaczenie: głosić, wypowiadać, osoba obdarzona w dziele ukazywania bożej prawdy, interpretator lub głosiciel boskiej woli; prorok, poeta. Od słów pró – uprzednio oraz phēmí – wynosić, domagać się uznania jednej koncepcji ponad drugą, w szczególności poprzez mówione słowo;

W holistycznym ujęciu Biblijnym prorok

• ogłasza publicznie myśli (wieści) o Bogu,
• czasem przepowiada przyszłość (przepowiadanie)
• bardziej powszechnie głosi Jego przekaz dla konkretnej sytuacji;

Zatem prorok to ktoś, kto dzięki Bożej inspiracji głosi nowe objawienie lub naucza i wyjaśnia znaczenie tego co już zostało objawione, albo też przepowiada przyszłość, a także prowadzi publiczne uwielbienie. W Septuagincie odpowiednik słowa נָבִיא nabi, które pochodzi z tego samego źródła co słowa rozgłaszać, czynić wiadomym, obiweszczać. נָבִיא nabi – to rzecznik, mówca, prorok.

Zadania proroka według Pisma

Generalnym konceptem, jaki kryje się pod pojęciem „prorok” jest osoba przemawiająca publicznie do zgromadzenia. Błędem jest utożsamianie zakresowe znaczenia słowa prorok ze pojęciem „głoszący nowe objawienie”. W rzeczywistości roli proroka, czyli przemawiającego publicznie Pismo przyporządkowuje następujące zadania:

Głosić

– czyli mówić publicznie, przed zgromadzeniem Bożą prawdę (także nowe objawienie, dotyczące wiedzy o Bogu i Jego woli).

Dzieje 15:32 A Juda i Sylas, którzy również byli prorokami, w licznych mowach zachęcali i umacniali braci.

Jer. 1:5-7 5. Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię, zanim wyszedłeś z łona, uświęciłem cię i ustanowiłem prorokiem dla narodów. 6. Wtedy powiedziałem: Ach, Panie BOŻE! Oto nie umiem mówić, bo jestem dzieckiem. 7. Ale PAN powiedział do mnie: Nie mów: Jestem dzieckiem. Pójdziesz bowiem, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek ci rozkażę.

Zwróćmy uwagę na to, że Jeremiasz przez pojęcie prorok rozumiał osobę, której zadaniem jest przemawiać, stwierdza on bowiem negatywnie o sobie iż nie potrafi przemawiać a co do teologii jest niewyedukowany (jest dzieckiem). Dopiero wers 7 ustanawia Jeremiasza nie jako proroka czyli teologa-głosiciela lecz osobę, która będzie przekazywać nowe objawienie.
.

Interpretować

– czyli publicznie, przed zgromadzeniem ukazywać znaczenie wcześniej objawionej i spisanej prawdy.

Neh. 8:7-8 7. Także Jeszua, Bani, Szerebiasz, Jamin, Akkub, Szabbetaj, Hodiasz, Maasejasz, Kelita, Azariasz, Jozabad, Chanan, Pelajasz i Lewici nauczali lud prawa. A lud stał na swoim miejscu. 8. Czytali więc z księgi Prawa Bożego wyraźnie i wyjaśniali znaczenie tak, żeby zrozumiano to, co czytali.

Przysłów 29:18 Gdy nie ma proroctwa, lud ginie, a kto przestrzega prawa, jest błogosławiony.

Łuk. 24:27 I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.

2 Piotra 1:20 To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi.

 

Przepowiadać

– czyli publicznie przed zgromadzeniem ogłaszać przyszłe wydarzenia i Boże plany, które zawsze muszą się wypełnić ze 100% dokładnością.

Izaj. 44:26 Potwierdzam słowa swego sługi i spełniam radę swoich posłańców. Ja mówię do Jerozolimy: Będziesz zamieszkana, do miast Judy: Będziecie odbudowane, bo podniosę jej ruiny;

Jer. 28:9 Ten prorok, który prorokuje o pokoju, dopiero będzie uznany za proroka, którego PAN posłał, gdy spełni się jego słowo.

Ez. 12:25 Gdyż ja, PAN, będę mówić, a słowo, które wypowiem, spełni się i nie ulegnie więcej opóźnieniu. Za waszych dni, domu buntowniczy, wypowiem słowo i wypełnię je, mówi Pan BÓ

 

Uwielbienie

– czyli publicznie przed zgromadzeniem wielbić Boga przy pomocy instrumentów muzycznych oraz śpiewu

1 Kron. 25:1 Dawid wraz z dowódcami wojska przydzielił do służby synów Asafa, Hemana i Jedutuna, którzy mieli prorokować przy harfach, cytrach i cymbałach. A oto liczba pełniących tę służbę:

1 Kron. 25:3 Z Jedutuna – synowie Jedutuna: Gedaliasz, Seri, Jeszajasz, Chaszabiasz, Mattitiasz i Szimei, sześciu, pod kierunkiem ich ojca Jedutuna, który prorokował przy harfie, dziękując PANU i wychwalając go.

 

Prorok a nauczyciel

Z definicji językowej I nauki Pisma wynika, że prorok był odpowiedzialny za naukę (głoszenie i interpretowanie) lub przepowiadanie lub uwielbienie. Zatem prorok mógł, ale nie musiał być nauczycielem.
.

Kobiety wykluczone

Wiemy, że Słowo Boże wyklucza kobiety jako nauczycieli.

1 Tym. 2:11-12 11. Kobieta niech się uczy w cichości, w pełnej uległości. 12. Nie pozwalam zaś kobiecie nauczać ani mieć władzy nad mężczyzną, lecz aby trwała w cichości.

1 Kor. 14:34-35 34. Niech wasze kobiety milczą w kościołach. Bo nie pozwala się im mówić, ale mają być poddane, jak też prawo mówi. 35. A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów. Hańbą bowiem jest dla kobiety mówić w kościele.

.

Możliwe kombinacje aktywności proroczych

Kobiety prorokinie

Zatem co z kobietami, które były prorokiniami? Czy znajdziemy w Słowie przykłady „prorokiń”, które głosiły nowe teologiczne objawienie lub interpretowały objawioną do tej pory prawdę Słowa?
.

Miriam

• Była pomocnikiem Mojżesza i Aarona
  Mich. 6:4 Wszakiem cię wywiódł z ziemi Egipskiej, a z domu niewolników odkupiłem cię, i posłałem przed obliczem twojem Mojżesza, Aarona i Miriam
  .
  

• Czy Bóg przemawiał nie tylko przez Aarona ale także i Miriam?
  4 Mojż. 12:1-2 Tedy mówiła Miriam i Aaron przeciw Mojżeszowi dla żony Murzyńskiej, którą pojął; bo żonę murzynkę był pojął; 2 I mówili: Izali tylko przez Mojżesza mówił Pan? azaż też nie mówił przez nas? a to usłyszał Pan.

Powyższy fragment informuje nas o wielu ciekawych faktach

1. Nastąpił bunt przeciw Mojżeszowi, będący grzechem.
2. Widzimy kryzys autorytetu.
3. Miriam jako pierwsza odzywa się do Mojżesza w buncie, w grzechu.
4. Miriam przejmuje autorytet nad mężczyzną czyli swoim bratem, który staje się jej poplecznikiem, jest to złamanie zasady Bożego prawa patriarchatu.
5. Zbuntowana czyli grzesząca Miriam, przy aprobacie zbuntowanego brata, stwierdza, że Bóg przez nią również przemawiał.

Świadectwo Pisma nie potwierdza aby Miriam kiedykolwiek przemawiała w imieniu Boga, interpretowała Słowo czy też przepowiadała przyszłość.

Prorokował i czynił cuda Aaron a nie Miriam 2 Mojż. 4:30 – Aaron wykonujący cuda i wypowiadający słowa Mojżesza. 2 Mojż. 5:1 – Aaron wypowiadający słowa Mojżesza. 2 Mojż. 7:10 – Aaron wykonujący cuda.

Zobaczmy jak zadziwiająco skończyła się historia buntu. 4 Mojż. 12:4-15

• Bóg przygotowuje scenę sądu
  4 A natychmiast rzekł Pan do Mojżesza, i do Aarona, i do Miriam: Wynijdźcie was troje przed namiot zgromadzenia; i wyszli samo troje. 5 Zatem zstąpił Pan w słupie obłokowym, i stanął we drzwiach namiotu, i zawołał Aarona i Miriam, i przyszli oboje.
  .
  

• Następuje rozróżnienie proroków. Najpierw Bóg informuje o prorokach, z którymi będzie się komunikował nie bezpośrednio, poprzez sny i widzenia.
  6 I rzekł do nich: Słuchajcie teraz słów moich: Jeźli między wami będzie prorok, Ja Pan w widzeniu ukażę mu się we śnie będę mówił z nim;
  .
  

• Następie Bóg wynosi Mojżesza na proroka, z którym, jako jedynym, rozmawia bezpośrednio i osobiście a nie poprzez widzenia, zagadki i podobieństwa.
  7 Ale nie taki jest sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest. 8 Usty do ust mawiam z nim: nie w widzeniu, ani w zagadkach, ani w podobieństwach Pana widywa…
  .
  

• Następuje wskazanie winynnych oraz winy.
  …czemużeście się nie bali, mówić przeciw słudze memu Mojżeszowi?
  .
  

• I wymierzenie sprawiedliwej kary. Choć Pan gniewa się na zarówno na Aarona jak i na Miriam, to jednak karę ponosi prowodyr zajścia czyli niewiasta prorok-uzurpator.
  9 A tak zapalił się gniewem przeciwko nim Pan, i odszedł. 10 Obłok także odstąpił od namiotu, a oto, Maryja otrędowaciała, zbielawszy jako śnieg; a wejrzawszy Aaron na Miriam, ujrzał trędowatą.
  .
  

• Owocuje to upamiętaniem. Zwróćmy uwagę, że autorytet Aarona nad siostrą zostaje przywrócony. To on odzywa się teraz jako piewszy.
  11 Potem rzekł Aaron do Mojżesza: Proszę panie mój, nie kładź teraz na nas grzechu tego, żeśmy głupio uczynili, a żeśmy zgrzeszyli. 12 Niech proszę nie będzie jako martwy płód, który gdy wychodzi z żywota matki swej, połowa ciała jego zepsowana bywa.
  .
  

• Mojżesz staje się pośrednikiem w odpuszczeniu win Miriam.
  13 Tedy zawołał Mojżesz do Pana mówiąc: Boże, proszę uzdrów ją teraz.
  .
  

• Jednak cała kara musi zostać odbyta przez buntowniczkę.
  14 I odpowiedział Pan Mojżeszowi: Gdyby ojciec jej plunął na twarz jej, azażby nie miała się wstydać przez siedem dni? niech będzie wyłączona przez siedem dni z obozu, a potem przyjęta będzie. 15 I wyłączona była Maryja z obozu przez siedem dni; a lud się nie ruszył, aż była Maryja przyjęta
  .
  

Wnioski

• Nie ma ani jednego przykładu w Słowie, gdzie Miriam by nauczała, interpretowała Słowo lub przepowiadała przyszłość.
• Miriam teoretycznie mogła mieć widzenia i sny, jednak nie ma co do tego żadnego bezpośredniego dowodu w Słowie.
• Bóg nie przemawiał przez Miriam, przemawiał przez Aarona.
• Miriam prowadziła religijne uwielbienie i jest to pierwszy powód, dla którego mogła zostać nazwana prorokinią.
• Miriam była siostrą proroka, Aarona, stąd możliwym jest nazywanie jej prorokinią właśnie ze względu na więzy krwi z prorokiem.

---

Hulda

• Nie nauczała.
• Nie interpretowała.
• Przepowiadała przyszłe wydarzenia, wersy 15-20.

---

Debora

• Nie nauczała.
• Nie interpretowała.
• Przepowiadała przyszłe wydarzenia.

Barak, reprezentujący armię, czyli męstwo Izraela, okazał się tchórzem (jeźli nie pójdziesz ze mną, nie pójdę), Dlatego Debora została wybrana przez Boga do prowadzenia Izraela w zwycięskim boju i do upokorzenia męskiego bojaźliwego przywództwa (Jać w prawdzie pójdę z tobą, ale nie będzie z sławą twoją ta droga, którą ty pójdziesz; albowiem w rękę niewieścią poda Pan Sysarę.) Była to wyjątkowa sytuacja niemająca precedensu w historii Izraela, spowodowana słabością męskiego przywództwa; Bóg w ten sposób  upokorzył Izrael.

Podobnie na drodze wyjątku Bóg nakazał Ozeaszowi poślubić nierządnicę i mieć z nią potomstwo.

Oz. 1:2 Początek słowa PANA przez Ozeasza. PAN powiedział do Ozeasza: Idź, weź sobie nierządnicę za żonę i dzieci nierządu. Ziemia bowiem uprawiała wstydliwy nierząd, odwróciła się od PANA.

 Nierządnica reprezentowała odsępczy i niewierny Izrael. Z nirządnicą Ozeasz miał troje dzieci, każde z nich reprezenotwało sąd Boży.

1. Jezreel (bo dnia onego złamię łuk Izraelski w dolinie Jezreel)
2. Lorucham / Niemiłowany (bo się więcej nie zmiłuję nad domem Izraelskim, lecz ich zapewne wygładzę)
3. Loami / Niemójlud (bo wy nie jestescie moim ludem, a Ja nie jestem waszym Bogiem.)

---

Żona Izajasza

• Nie nauczała.
• Nie interpretowała.

Żona Izajasza nazywana była prorokinią ponieważ syn, którego urodziła był proroctwem o Asyryjskim podboju.

---

Anna

• Nie nauczała.
• Nie interpretowała.
• Jej służbą był post i modlitwa, wers 37.
• Głosiła ewangelię, wers 28.
• Nazwana prorokinią prawdopodobnie gdyż była żoną nauczyciela.

---

Elżbieta

• Nie nauczała.
• Nie interpretowała.
• Przepowiadała przyszłość.

---

Córki Filipa

• Nie ma dowodów w Słowie aby nauczały.
• Nie ma dowodów aby interpretowały Słowo.
• Według Papiasza z Hierapolis (70-135 a.d.) córki Filipa były powszechnie znane jako przekazujące historię wczesnego kościoła.

Dalej widzimy, że słowo prorok zostaje użyte w kontekście przepowiadania przyszłości (Agabos prorokujący o przyszłych wydarzeniach dotyczących Apostoła Pawła), zatem logicznym jest założenie wynikające z kontekstu, że cztery prorokinie przepowiadały przyszłość natchnione przez Ducha.

Dzieje 21:10-11 10. Kiedy tam mieszkaliśmy przez wiele dni, przyszedł z Judei pewien prorok, imieniem Agabos. 11. Przybył do nas, wziął pas Pawła, związał sobie ręce i nogi i powiedział: To mówi Duch Święty: Tak Żydzi zwiążą w Jerozolimie i wydadzą w ręce pogan człowieka, do którego należy ten pas.

---

Podsumowanie

Kobiety prorokinie nie były nauczycielkami Słowa Bożego, nie interpretowały Słowa i nie głosiły nowego objawienia w sensie teologicznym. Ich główną rolą było uwielbienie Boga poprzez pieśni i śpiew oraz objawianie przyszłych wydarzeń. To ostatnie zadanie zaniknęło w kościele gdy Kanon Pisma został objawiony.

---

Zobacz w temacie

• Kobiety pastorzy
• Kobiety prorocy
  .
• Podporządkowanie i Równość Kobiet
• Boże wysokie powołanie dla kobiet.
• Feministyczny atak na Boży ład dla kobiet
• Do czego dążą aktywiści LGBT?
• Kościół w czasie ucisku
• Febe: przykład dla chrześcijanki