Wartość chrztu dzieci

utworzone przez | lut 10, 2026 | Egzegezy, Eklezjologia: nauka o kościele, Teologia przymierza, Teologia reformowana

Pusty sakrament?

Kol. 2:10-14

10. I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy;

11. W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego;

12. Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

13. I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy;

14. Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;

Chrystus, Głowa przymierza łaski, oddał swoje życie za całe przekazane Mu przez Ojca potomstwo, przekazane w wieczności, zanim powstał świat (Efez. 1:4-5; Hebr. 2:13). Potomstwo przekazane Chrystusowi przez Ojca to wybrani z wszystkich narodów, każdej rasy, płci i wieku. To starcy, dorośli, młodzieńcy, małe dzieci, niemowlęta a nawet dzieci w łonach matek. Chrystus w nie mniejszym stopniu oddał życie za wybranych dorosłych niż dzieci i niemowlęta. Zadośćuczynił za wszystkie dzieci obietnicy.

W odpowiednim dla każdego czasie Bóg go regeneruje, usprawiedliwia przypisaną sprawiedliwością Chrystusa i uświęca wlewając nową zasadę życia, wszystko z powodu wymazania obciążającego wykazu przybiwszy go do krzyża. Chrystus w ten sposób jest poręczycielem zbawienia dla każdego wybranego zgodnie z obietnicą: starca, dorosłego, młodzieńca, dziecka, niemowlęcia i dziecka w łonie matki. Z tego powodu wierzymy, że dzieci osób wierzących, niemowlęta, na podstawie obietnicy przymierza nie mniejszym stopniu podlegają sakramentowi chrztu co dorośli.

Z tym nie zgadzają się anabaptyści (tj. wtórnochrzcielnicy), wyznawcy powszechnej religii wymuszający chrzest jedynie osób intelektualnie dojrzałych i wierzących. W tym duchu pewien gorliwy Baptysta poddaje zasadność udzielania sakramentu chrztu dzieciom osób wierzących twierdząc, że jest to zabieg pusty, pozbawiony duchowej rzeczywistości. Co gorsza, żarliwie stwierdza, że obietnice Boże zawarte w sakramencie stosowanym wobec dzieci osób wierzących są bezowocne tak samo jak przymierze, do którego nie mogą należeć:

„Ochrzczone dzieci faktycznie nic nie zyskują względem tych nieochrzczonych. Z tego co się dowiedziałem te dzieci niczego nie otrzymują w praktyce ponieważ deklaracja, że są objęte przymierzem i obietnicami które nic im nie dają są tylko pustymi pojęciami za którymi nic nie stoi.”

W rozumowaniu tym zauważamy, że Boże chrzest przymierza jest niezasadny, ponieważ Boże obietnice są bez wartości. Również chrzest jako znak i pieczęć przymierza nie ma żadnego znaczenia dla ochrzczonych dzieci, ponieważ dzieci w praktyce chrztu niczego nie otrzymują.

Ponieważ powyższe błędne rozumowanie jest reprezentatywne dla anabaptystów, warto je obnażyć stosując do duchowych rzeczy duchową miarę.

Jedność istoty Przymierza

Aby zrozumieć, że chrzest dzieci nie jest pustym symbolem należy poznać jego duchowe podstawy. Tą podstawą będzie doktryna Przymierza, które co do istoty jest jedno w obu dyspensacjach, jednak różni się sposobem administracji.

Duchowa tożsamość

Po pierwsze istotę Przymierza sprowadzić możemy do trzech punktów, które z łatwością rozpoznajemy jako przynależne Staremu i Nowemu Przymierzu. Co do istoty nie ma żadnej różnicy między Starym a Nowym:

1) Doczesny dobrobyt i szczęście Żydów nigdy nie był celem. Celem była nadzieja nieśmiertelności przez usynowienie, o czym nauczali Prawo i Prorocy (2 Mojż. 4:22; 5 Mojż. 7:6; Rzym. 9:4)

2) Przymierze nie było oparte na ich własnych zasługach grzesznika  ale na Bożym miłosierdziu i powołaniu (2 Mojż. 34:6-7; 4 Mojż. 14:18; 1 Mojż. 17:7; Izaj. 54:6; Joel 2:32; Dzieje 2:39). Ponadto warto dodać, że obrzezanie serca którego w Starym Przymierzu sakramentem było obrzezanie napletka, oraz narodzenie z góry, którego w Nowym sakramentem jest chrzest wodą, to synonimy, identyfikowane przez

3) Chrystus wykonał tą samą pracę odkupienia dla wybranych Starego i Nowego Przymierza, dlatego wszyscy powinni uczestniczyć w sakramencie cierpienia i śmierci Chrystusa, tak jak czynili to Żydzi ze swoimi dziećmi wkrótce po narodzeniu, gdyż ofiarowano za nie baranka, co było sakramentem Jezusa Chrystusa (Jan. 1:29; 3 Mojż. 12:6)
.

Chrystocentryzm

Po drugie w obu przypadkach Chrystus był wtedy i jest teraz głową wszelkiej zwierzchności i władzy, w którym wszyscy byli dopełnieni, czyli są doskonali, okryci Jego przypisaną sprawiedliwością, będący w unii prawnej i organicznej, jednym słowem będący z Nim w Przymierzu zbawienia:

Kol. 2:10 I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy;

Chrystus jest Tym Pośrednikiem, przez którego wierzący zostają uczynieni zdolnymi do otrzymania obietnic:

1) Ogłoszonym potomkiem w proto-Ewangelii

1 Mojż. 3:15 I wprowadzę wrogość (nienawiść) między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.

2) O dwóch istotach: prawdziwie Boskiej (wyjścia od wieczności) i prawdziwie ludzkiej (wyjście z Betlejem)

Mich. 5:2 Ale ty, Betlejem Efrata, choć jesteś najmniejsze wśród tysięcy w Judzie, z ciebie jednak wyjdzie mi ten, który będzie władcą w Izraelu, a jego wyjścia są od dawna, od dni wiecznych.

3) Będący Jednorodzonym Synem Boga

Przysłów 30:4 Któż wstąpił do nieba i zstąpił? Któż zebrał wiatr w swoje garście? Któż zgarnął wody do swej szaty? Któż utwierdził wszystkie krańce ziemi? Jakie jest jego imię? A jakie jest imię jego syna? Czy wiesz?

4) Zabitym za wybrany lud, usprawiedliwiając swoją sprawiedliwością (czynną i bierną)

Izaj. 53:6 Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę, a PAN włożył na niego nieprawość nas wszystkich.

Izaj. 53:10-11 10. Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. 11. Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości.

5) Będący duchowym napojem dla wybranych

1 Kor. 10:4 I wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili bowiem ze skały duchowej, która szła za nimi. A tą skałą był Chrystus.

Podmioty

Po trzecie wyznajemy zatem, że istnieje jedno wieczne przymierze Boga z Jego ludem, które dotyczy wyłącznie wybranych do zbawienia, w tym wszystkich dzieci obietnicy, które mają rodziców wierzących.

1) Było ono przedstawione Abrahamowi, gdzie Pan obiecał nie tyle ustanowić co utwierdzić istniejące od wieczności Przymierze zawarte z Chrystusem. Pan jest objawiony tutaj jako Bóg potomstwa.

1 Mojż. 17:7 I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.

2) Nowy Testament wyjaśnia nam naturę tego Przymierza. Zostało ono zawarte z Chrystusem, jest to twierdzenie bezpośrednie:

Gal. 3:16 Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.

3) Ponieważ wieczne Przymierze zostało zawarte z Chrystusem, rozumiemy, ze zawarte jest z każdym wybranym, które jest nazwane dzieckiem obietnicy. To wszyscy wybrani przed wiekami do zbawienia, przez Ojca umieszczeni w Chrystusie jako ich federalnej Głowie, za których efektywne odkupienie na krzyżu Chrystus poręczył przed wiekami. To lepsze Przymierze, którego Chrystus jest poręczycielem, dotyczy tylko dzieci obietnicy.

Rzym. 9:7-8 7. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. 8. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo

Hebr. 7:22 O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza.

4) Nowy Testament potwierdza nam zakres tego lepszego Przymierza, obejmującego wszystkich wybranych, w tym dzieci obietnicy, które zostaną skutecznie powołane w odpowiednim czasie:

Dzieje 2:39 Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.

5) Ostatecznie wyjaśnieniem mocy obietnicy Przymierza jest świętość dzieci, których przynajmniej jedno z rodziców jest wierzące. Potęga i niezmienność Bożej obietnicy zawartej w treści lepszego Przymierza, którego Chrystus jest poręczycielem nie zostaje unieważniona przez małżeństwo z osobą niezbawioną.

1 Kor. 7:14 Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

Wnioski

Wnioskujemy zatem, że w swojej istocie w obu dyspensacjach Przymierze obejmuje dzieci osób wierzących: w tym małe, nierozumne, niemowlęta i jeszcze nienarodzone dzieci. Wszystkie, które są dziećmi obietnicy (a nie wszystkie w ogóle). W swojej istocie przymierze w identyczny sposób przynależne jest dzieciom obietnicy. Wybrane dzieci należą do Przymierza niezależnie od dyspensacji..
.

Różna administracja Przymierza

Kiedy poznaliśmy duchową jedność Przymierza, to jest, że Przymierze jest jedno i to samo w jego duchowym wymiarze, zajmiemy się teraz różnicą, czyli formą administracji w obu dyspensacjach.
.

Różne przejawy

Po pierwsze, choć istnieje tylko jedno Boże Przymierze łaski, jest ono jednak różnie administrowane, w zależności od dyspensacji. Zmianie nie ulega istota Przymierza ale sposób administracji. Stare Przymierze różni się od Nowego w sposobie administracji, możemy to wykazać na kilku przykładach:

  • cienie i typy ofiar ze zwierząt zastąpiła doskonała ofiara Chrystusa (Hebr. 10:4, 14)
    .
  • kapłaństwo stało się powszechne (Obj. 1:6)
    .
  • w urzędzie wierzącego złączone zostały wcześniej rozdzielone urzędy króla, kapłana i proroka (1 Piotra 2:9).
    .
  • Świątynię w Jerozolimie zastąpiła Świątynia ciała Chrystusa (Jan 4:23; Jan 2:19-22).
    .
  • kościół z narodowego stał się katolicki, wielonarodowy (Dzieje 2)
    .
  • wszystkie przepisy ceremonialne i państwowe straciły wiążącą moc i przestały obowiązywać (Kol. 2:15-17; Efez. 2:18-19).
    .
Sakramenty

Po drugie administracja jednego co do istoty Przymierza w szczególny sposób różni się sposobem udzielania sakramentów. Paschę zastąpiła Wieczerza Pańska (Łuk. 22:17-20) a obrzezanie zastąpił chrzest wodą. Wyraźnie jest to nauczane w Liście do Kolosan, który wskazuje na duchową rzeczywistość obrzezania wyjaśnioną frazą „obrzezanie Chrystusowe” czyli na zjednoczeniem z Chrystusem. Pogrzebanie w chrzcie jest synonimem obrzezania. Sakrament obrzezania i chrzest wodą odnoszą się do tego samego: duchowej jedności z Chrystusem (pogrzebani z nim… razem z nim zostaliście wskrzeszeni…).

Kol. 2:11-12 11. W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; 12. Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

List do Kolosan wyjaśnia chrzest wodą i obrzezanie na sposób duchowy ale rozumiemy, że w obu przypadkach duchowa rzeczywistość związana była z odpowiednim sakramentem: obrzezaniem napletka oraz pokropieniem, czy też polaniem wodą, z chrztem.
.

Po trzecie musimy rozpoznać tożsamość obu sakramentów

1) Obrzezanie dotyczy małych dzieci, jest znakiem i pieczęcią Przymierza

5 Mojż. 30:6 PAN, twój Bóg, obrzeza twoje serce i serce twego potomstwa, abyś miłował PANA, swego Boga, z całego swego serca i całą swoją duszą, abyś żył.

Rzym. 4:11 I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość;

Argument, że Abraham przyjął obrzezanie jako pieczęć sprawiedliwości wiary zatem uczynił to świadomie etc. zostaje wyjaśniony przez Boży nakaz stosowania tej samej pieczęci sprawiedliwości wobec ośmiodniowych dzieci. Zwróćmy też baczną uwagę na zapowiedź wiecznotrwałości Przymierza, które w świetle wcześniejszych argumentów rozumiemy, że dotyczy jego istoty a nie formy administracji. Bóg zapowiedział stosowanie przez wieczność

1 Mojż. 17:12-13 12. Każdy syn wśród was w ósmym dniu życia będzie obrzezany, każdy mężczyzna przez wszystkie pokolenia, tak narodzony w domu, jak i nabyty za pieniądze od jakiegokolwiek cudzoziemca, który nie pochodzi z twego potomstwa. 13. Urodzony w twoim domu i nabyty za twoje pieniądze musi być obrzezany. A moje przymierze będzie na waszym ciele jako wieczne przymierze.

2) Pamiętając, że obrzezanie napletka nawet ośmiodniowych dzieci związane jest z duchowym wymiarem przymierza, z obietnicą zbawienia dzieci obietnicy, wyraźnym staje się tranzyt sakramentu z obrzezania do chrztu wodą na zasadzie tożsamości duchowej rzeczywistości czyli obrzezania Chrystusowego nie uczynionego ręką. Skoro obie duchowe istoty obrzezania i chrztu są analogiczne, należy konsekwentnie stosować analogię administracji sakramentu

Kol. 2:11-12 11. W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; 12. Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

3) To, że chrzest Nowej Dyspensacji jest znakiem i pieczęcią duchowej rzeczywistości wynika jasno z kolejnej analogii: Zbawienie jest przez obmycie odrodzenia będące dziełem Ducha Świętego. Chrzest jest tego znakiem. W Zbawieniu Duch Święty pieczętuje wybranych, chrzest jest fizyczną reprezentacją duchowej pieczęci. I podobnie jak w przypadku Abrahama, pieczęć sprawiedliwości będąca z wiary stosowana była wobec dzieci (Rzym. 4:11; 1 Mojż. 17:12-13) tak też analogicznie i chrzest.

Tyt. 3:5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego;

Efez. 1:13 W nim i wy położyliście nadzieję, kiedy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię waszego zbawienia, w nim też, gdy uwierzyliście, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym;

Wnioski

Wnioskujemy stąd, że choć administracje są różne, odnoszą się do tej samej duchowej rzeczywistości. Obrzezanie i chrzest to znak i pieczęć odrodzenia / obrzezania serca i powinny być stosowane na zasadzie analogii wiary wobec dzieci osób wierzących, tak jak Abraham zastosował to wobec swoich dzieci tak i my.
.

Uczestnicy sakramentu

Po trzecie w obu formach administracji uczestniczą zarówno wybrani jak Jakub czy eunuch Filip, oraz niewybrani jak Ezaw czy Szymon Czarnoksiężnik

1) Każde potomstwo po Abrahamie po wszystkie wieki ma być podmiotem sakramentu.Potępiony Ezaw i wybrany Jakub, potomkowie Abrahama, obaj otrzymali widzialny znak i pieczęć ale skuteczność była tylko dla Jakuba

1 Mojż. 17:10-12 10. A takie jest moje przymierze, które będziecie zachowywać, między mną a wami i między twoim potomstwem po tobie: Każdy mężczyzna wśród was ma być obrzezany.

Rzym. 9:13 Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.

2) Konsekwentnie potępiony Szymon czarnoksiężnik i zwodziciel otrzymał sakrament jednak nie miał on żadnego duchowego efektu na niego:

Dzieje 8:13 Uwierzył też sam Szymon, a gdy się ochrzcił, trzymał się Filipa i zdumiewał się, widząc cuda i wielkie znaki, jakie się działy.

Dzieje 8:21 Nie masz w tej sprawie części ani udziału, bo twoje serce nie jest prawe przed Bogiem.

Wartość chrztu

Już w świetle wcześniejszego rozważania twierdzenie, iż ochrzczone dzieci „nic nie zyskują” przez chrzest okazuje się sprzeczne z nauką Biblijną i Reformowaną. Tzw. „Reformowani” Baptyści powinni mocno rozważyć przymiotnik „Reformowani”, jakim się szczycą.

Zgadzamy się, że chrzest wodą nie daje automatycznie zbawienia i nie zastępuje osobistej wiary. Ale z tego nie wynika, że jest pusty lub bez znaczenia.
.

Widzialny znak i pieczęć niewidzialnej łaski

W teologii Reformowanej sakramenty – w tym chrzest – są widzialnymi znakami i pieczęciami niewidzialnej łaski, przez które Bóg realnie działa mocą Ducha Świętego. Gdyby były jedynie symbolami informacyjnymi, byłyby religijną fikcją. Konfesja Belgijska przekazuje tę prawdę w Artykule 33

Wierzymy, że nasz łaskawy Bóg, mając na uwadze naszą słabość i ułomność, ustanowił sakramenty, aby przez nie przypieczętować swoje obietnice [Rzym. 4:11; 1 Mojż. 17:11] i dać gwarancją dobrej woli i łaskawości względem nas, a także by posilać i wzmacniać naszą wiarę – te złączył On ze Słowem Ewangelii, aby to, co zawarł w Jego Słowie, i to, co wypracowuje w naszych sercach, jeszcze lepiej przemawiało do naszych zmysłów, i aby utwierdzało w nas zbawienie, które nam daje.
.
Są one widzialnymi znakami i pieczęciami tego co duchowe i niewidzialne – przez nie Bóg działa w nas za sprawą mocy Ducha Świętego. Znaki nie są puste czy bez znaczenia, jakoby miały nas okłamywać. A to dlatego, że Jezus Chrystus stanowi ich prawdę, a bez Niego nie miałyby żadnego znaczenia [Kol. 2:11, 17; 1 Kor. 5:7]. [1]

Dlatego chrzest dziecka osób wierzących:

  • wskazuje na Chrystusa jako prawdziwie ofiarowanego także za dzieci obietnicy,
    .
  • pieczętuje obietnicę, nie stan serca,
    .
  • stanowi o formalnym włączeniu do kościoła widzialnego, instytucjonalnego
    .
  • zostaje postawione pod Słowem, znakami i dyscypliną przymierza (realizowaną w odpowiednim czasie),
Realne korzyści

List do Kolosan pokazuje, że Chrystus jest naszym obrzezaniem, a chrzest jest znakiem i pieczęcią tej duchowej rzeczywistości. Tak jak obrzezanie było aplikowane dzieciom w Starym Przymierzu jako znak obietnicy, tak chrzest pełni analogiczną funkcję w Nowym.

Kol. 2:11-14 11. W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; 12. Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych. 13. I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy; 14. Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;

W zawiązku z tym wierzymy, że w odpowiednim czasie Chrystus stosuje zasługi krzyża wobec ochrzczonych dzieci:

  • Uśmierca starego człowieka (pogrzebani z nim w [duchowym] chrzcie, werset 11)
    .
  • Odradza nowego człowieka (razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy – werset 13)
    .
  • Obrzezuje serce (obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; werset 13)
    .
  • Czyni podmiotami całkowitego przebaczenia (przebaczając wam wszystkie grzechy, werset 13)
    .
  • Wymazuje ich grzechy (wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, werset 14)

To wszystko przyjmujemy przez wiarę odnosząc do naszych dzieci. Dlatego wierzymy, że małe dzieci, co do których wierzymy, że są dziećmi obietnicy, poprzez chrzest stają się członkami kościoła widzialnego na podstawie duchowej obietnicy. Wierzymy, że w odpowiednim czasie zasługi Chrystusa zostają zastosowane wobec dzieci. Ten czas nie jest związany z chrztem. Może to się stać przed, w czasie lub po chrzcie wodą.

Chrzest pieczętujący obietnicę zbawienia dotyczy wyłącznie dzieci obietnicy. Tak samo i analogicznie jak obrzezanie było pieczęcią zbawienia. Zobaczmy na przykład Abrahama

Rzym. 4:11 I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość;

Obrzezanie, pieczęć wiary Abrahama stosowane jest wobec potomstwa Abrahama, jako pieczęć wiary wszystkich dzieci obietnicy.

  • udzielone jest na podstawie wiary rodzica (1 Kor. 7:14)
    .
  • wskazuje na obiecaną wiarę dziecka, która to wiara może być w dwojakiej formie
    .
    – potentia (ufność względem Boga nie jako świadomy akt, ale jako ziarno i zasadę, por. Psalm 22:9 ) ta ufność jest niezbędna do zbawienia (Psalm 147:11) zaś ufność jest fundamentem wiary (Efez. 3:12)
    .
    – habitus (już jako świadomy akt zawierający substancję wiary)

Tak więc wiara rodzica jest podstawą chrztu dziecka. Bóg dzieci obietnicy w odpowiednim czasie odradza wyposażając je w zdolność do wiary i ufność (potentia) a potem w habitus czyli rozumną wiarę. Dzieci obietnicy podobają się Bogu z powodu zadośćuczynienia Chrystusa udzielonego im i przypisanego przez Boga, aby uzyskać odpuszczenie grzechów, nawet jeśli same tego nie pojmują i nie mogą tego pojąć z powodu wady wieku.

Przykłady Jeremiasza i Jana Chrzciciela rzeczywiście uczą, że niemowlęta są zdolne do posiadania Ducha Świętego i że jest On również dany w tym wieku

Jer. 1:5 Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię, zanim wyszedłeś z łona, uświęciłem cię i ustanowiłem prorokiem dla narodów.

Łuk. 1:44 Gdy bowiem głos twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dziecko w moim łonie.

Ale nie można wnioskować, że faktycznie wierzyli. Zatem Duch regenerując dzieci obietnicy wyposaża je w potentia najpierw. potem w habitus. Odstęp czasowy między jednym a drugim aktem może być długi. Dziecko może być zregenerowane jeszcze w łownie matki by przyswoić pierwsze artykuły wiary w wieku świadomości i rozumu.
.

Błąd anabaptystów

I teraz kluczowa konsekwencja. W systemie baptystycznym wszystko powyższe zostaje dzieciom odmówione. Konsekwentnie są one traktowane jako:

  • nieobjęte przymierzem
    ,
  • z nieobrzezanym sercem
    ,
  • bez pieczęci obietnicy
    ,
  • nienależące do Kościoła duchowego i widzialnego.

Jeśli zachować to rozumowanie do końca, przeciwnicy chrztu dzieci muszą wyznać, że małe dzieci – umierające w tym stanie – co do jednego nie mają żadnej obietnicy, a więc muszą iść na zatracenie. Ponadto jakim cudem mały człowiek, który nie jest członkiem kościoła może podlegać dyscyplinie kościelnej? To kolejny absurd

Ponieważ małe dzieci w rozumowaniu baptystów nie są w przymierzu, są pozbawione Chrystusa, obce względem społeczności Kościoła, obce dla przymierza i obietnicy zbawienia, są bez nadziei zbawienia oraz bez Boga na świecie. Wszystko to, ponieważ poza przymierzem nie ma zbawienia.

Efez. 2:12 Byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie.

Praktyczne zastosowanie doktryny

Czym się różni dziecko baptystyczne nieochrzczone uczęszczające do kościoła od dziecka ochrzczonego w kościele reformowanym? Stosując konsekwentnie nauczanie anabaptystów jest to jedno i to samo jakby iść do sali królestwa JW jako gość. Tak wygląda status dzieci Baptystów uczęszczających na ich spotkania.

Z założenia to żmije w pieluchach, o ile nie udowodnią czegoś odwrotnego. Ich rodzice zatem nie mogą utwierdzać ich wierze, nie mogą mówić, że Bóg jest ich Bogiem, że należą do Przymierza, że Chrystus je miłuje od wieczności, że są odrodzone. Nie mogąc traktować ich jako rodzeństwa w Chrystusie, muszą raczej ostrzegać przed wiecznym zatraceniem, wzywać do upamiętania, odmawiając wszystkich przywilejów Ewangelii, Przymierza i unii z Chrystusem oraz członkostwa w instytucji kościoła.

Tak więc jeśli małe dzieci nie są w przymierzu obietnicy, faktycznie nie powinny być chrzczone, ale wtedy wszystkie idą na zatracenie. Są ponadto pozbawione wszystkich obietnic. Dzieci pozbawione obietnicy Przymierza to żmije w pieluchach adekwatnie traktowane. Rodzice baptystyczni muszą swoim dzieciom mówić:

  • nie należysz do Chrystusa,
  • nie jesteś jego dzieckiem,
  • twoim ojcem jest szatan
  • ale jak się nawrócisz to się to zmieni

Anabaptyści zabraniają przychodzić do Chrystusa w sakramencie chrztu, którego rzeczywistością duchową jest sam Chrystus.To tragiczny błąd i niepotrzebna praktyka krzywdząca dzieci obietnicy.

Zauważmy dla kontrastu, że dzieci osób Reformowanych są zgodnie z naszą wiarą objęte wszystkimi obietnicami przymierza (odrodzeniem, usprawiedliwieniem aby wspomnieć o najważniejszych). Anabaptyści nie mogą tego powiedzieć o swoich dzieciach bo żadne z nich nie należy do Przymierza. Dzieci Reformowane dla odmiany, to obywatele Królestwa Bożego, o ile w czasie nie zademonstrują czegoś przeciwnego. Chrystus względem małych dzieci pozostawił wyraźny nakaz:

Mat. 19:14 Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie.

To, że dzieci, które przynoszono do Chrystusa, zatem same nie mogły jeszcze chodzić dowodzi ich młodego wieku, nawet niemowlęctwa

Mat. 19:13 Wtedy przyniesiono mu dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się, ale uczniowie ich gromili.

My Reformowani utwierdzamy nasze dzieci w wierze,  mówimy naszym dzieciom:

  • wierzymy, że jesteś zbawiony
    ,
  • wierzymy, że należysz do Chrystusa
    ,
  • wierzymy, że jesteś dzieckiem przymierza
    ,
  • wierzymy w to wszystko zgodnie z Bożą obietnicą

Wierzmy też, że nasze dzieci są członkami duchowego Kościoła przez co z konieczności są członkami kościoła Instytucjonalnego. W Odpowiedzi na pytanie „czy należy chrzcić niemowlęta?” Katechizm Heidelberski wyjaśnia twierdząco:

Tak, skoro objęte są Przymierzem, należą do Kościoła Bożego jak dorośli i w nie mniejszym stopniu niż dorosłym obiecane jest im odpuszczenie grzechów przez krew Chrystusa, a także dar Ducha Świętego, twórcy wiary. Powinny one zatem być włączone do Kościoła chrześcijańskiego przez Chrzest, jako znak Przymierza, aby odróżniały się od dzieci ludzi niewierzących. Jak w Starym Przymierzu stosowano w tym celu obrzezanie, tak w Nowym Przymierzu ustanowiony został zamiast niego chrzest [2]

Ku naszemu zatrwożeniu dzieci Baptystów niczym nie odróżniają się od dzieci ludzi niewierzących, choć mają pełne prawo do takiego rozróżnienia! Pismo pokazuje jedyny możliwy porządek: obrzezani byli zarówno Jakub, jak i Ezaw. Na obu zastosowano sakrament będący znakiem i pieczęcią. Jeden okazał się wybrany, drugi potępiony. Sakrament nie rozstrzygał wyboru, lecz należał do administracji przymierza. 

Tak samo czynimy my: chrzcząc wszystkie dzieci wierzących, rozumiejąc, że chrzest ma duchowe znaczenie wyłącznie dla dzieci obietnicy, a jako znak i pieczęć przymierza obowiązuje wszystkich objętych administracją. Konfesja Belgijska jasno formułuje relację widzialnego sakramentu i duchowej rzeczywistości:

W dodatku, chociaż sakramenty ściśle łączą się z rzeczywistością w nich zobrazowaną, to jednak nie wszyscy mają udział w obu. Niewierni przyjmują ten sakrament ku własnemu potępieniu – nie otrzymują oni jego rzeczywistości, tak samo jak Judasz i Szymon czarnoksiężnik przyjęli sakrament, lecz nie Chrystusa, który jest w nim zobrazowany, i w którym jedynie wierzący mają uczestnictwo. [3]

Dlatego twierdzenie, że ochrzczone dzieci „nic nie zyskują”, nie oddaje stanowiska Reformowanego. One nie zyskują zbawienia ex opere operato, ale zyskują realny status przymierzowy, znak i pieczęć obietnicy oraz formalne włączenie do ludu Bożego. Problem zatem nie leży w chrzcie, lecz w sprowadzeniu sakramentu do pustego symbolu – a tego Reformowana teologia nigdy nie uczyła.

Tak więc albo Baptyści mają rację i nie należy chrzcić „żmij w pieluchach”, albo też, jeśli Pismo Święte ma rację i dzieci obietnicy osób wierzących są w przymierzu, wtedy należy udzielać im sakramentu będącego znakiem i pieczęcią tego przymierza. W takim wypadku wszystkie dzieci obietnicy pochodzące z osób wierzących trafią do nieba nawet jeśli umrą w wieku niemowlęcym. My wierzymy w Boże obietnice Przymierza tak, jak naucza tego Pismo Święte i podsumowuje nasze wyznanie:

Ponieważ mamy czerpać swe osądy odnośnie woli Bożej z Pisma Świętego, które poświadcza, że dzieci wierzących są święte, nie z natury lecz z mocy przymierza łaski w którym są wraz ze swymi rodzicami, pobożni rodzice nie powinni wątpić w wybranie i zbawienie swych dzieci, których upodobało się Bogu powołać z tego życia w ich niemowlęctwie (1 Mojż.17:7; Dzieje 2:39; 1 Kor. 7:14). [4]

W ostateczności zgodnie z Konfesją

…potępiamy błąd anabaptystów, którzy nie zadawalają się jednym chrztem, który otrzymali, a ponadto potępiają chrzest niemowląt ludzi wierzących,
.
które według nas powinny być chrzczone i zapieczętowane znakiem przymierza [Mat. 19:14; 1 Kor. 7:14]
.
podobnie jak dzieci w Izraelu były uprzednio obrzezane [1 Mojż. 17:11-12]
.
na podstawie tych samych obietnic, jakie zostały dane naszym dzieciom. I faktycznie Chrystus nie przelał swojej krwi w mniejszym stopniu ku obmyciu dzieci ludzi wierzących niż dorosłych [Kol. 2:11-12]
.
i dlatego powinny one otrzymać znak i sakrament tego, co Chrystus dla nich uczynił – tak jak Pan nakazał w swoim Prawie, że powinny uczestniczyć w sakramencie cierpienia i śmierci Chrystusa wkrótce po narodzeniu, gdyż ofiarowano za nie baranka, co było sakramentem Jezusa Chrystusa [Jan. 1:29; 3 Mojż. 12:6].
.
Dla tej przyczyny św. Paweł nazywa chrzest obrzezaniem Chrystusowym [Kol. 2:11]. [5]

Jaką zatem wartość ma chrzest dzieci osób wierzących? Dokładnie taką, jaką mają obietnice Boże złożone Abrahamowi i wszystkim potomkom, dziedzicom obietnicy.

Hebr. 6:13 Gdy bowiem Bóg dał obietnicę Abrahamowi, a nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na siebie samego;

Hebr. 6:17 Dlatego też Bóg, chcąc dobitniej okazać dziedzicom obietnicy niezmienność swojego postanowienia, poręczył ją przysięgą;

Boża obietnica względem małych dzieci, potomstwa obietnicy, wybranych w Chrystusie przed założeniem świata jest niezmienna i poręczona przysięgą Najwyższego.

Jest to zatem wartość bezcenna, dająca nam komfort i pocieszenie, pewność że Bóg zbawiając w pokoleniach Przymierzem obejmuje nie tylko nas ale i nasze dzieci, potomstwo obietnicy.

Przypisy

[1] Konfesja Belgijska 33
[2] Katechizm Heidelberski Odp. 74
[3] Konfesja Belgijska 35
[4] Kanony z Dort 1.17
[5] Konfesja Belgijska 34

Zobacz w temacie

 

Print Friendly, PDF & Email