Traktat Laterański: uzdrowienie śmiertelnej rany Bestii

Przedmowa

24 października 1648 podpisany przez rzymskich katolików i Protestantów traktat pokojowy kończący Wojnę Trzydziestoletnią w rzeczywistości  zakończył wielowiekową tyranię rządów papieskich w dużej części Europy i ustanowił zupełnie nowy system stosunków międzynarodowych znany jako Westfalski Porządek Świata. [1] Na jego mocy papieżowi-Antychrystowi zadano śmiertelną ranę: autorytet papieski został dramatycznie ograniczony, podobnie jak jego wpływy na państwa narodowe Europy.

11 lutego 1929 roku Benitto Mussolini, reprezentujący faszystowski rząd Włoch i kardynał Pietro Gasparri, sekretarz stanu papieskiego, reprezentujący Antychrysta Piusa XI podpisali Traktat Laterański, na mocy którego wskrzeszone zostało kościół-państwo Watykan. Tym samym rozpoczął się proces zasklepiania śmiertelnej rany zadanej bestii przez Wojnę 30 letnią.

Dzięki Traktatowi Laterańskiemu papiestwo krok za krokiem zaczęło odzyskiwać polityczne wpływy. Warto w tym kontekście wspomnieć o gloryfikującym Adolfa Hitlera liście Piusa XII, w którym upatrywał on sojusznika przydatnego w ponownym zatopieniu chrześcijańskiego świata w ciemności papieskiej tyranii w myśl zasady: ein volk ein land ein führer, ein religion. Hitler przegrał wojnę i plany Antychrysta zostały opóźnione, jednakże to nie oznacza, że. papieski głód władzy zniknął. On się jedynie pogłębił.

Bestia przyjęła nową, pokojową ekumeniczno-synkretyczną strategię. Opierając się o postanowienia Traktatu Laterańskiego papież Rzymu i jego kościół domagają się szacunku i posłuszeństwa na całym świecie.Celem papiestwa jest całkowita religijna, polityczna i ekonomiczna dominacja nad światem.

---

Niebezpieczne zamiłowanie do papiestwa

Obj. 18:3 Gdyż wszystkie narody piły wino zapalczywości jej nierządu, a królowie ziemi uprawiali z nią nierząd i kupcy ziemi wzbogacili się na jej wielkim przepychu.

W odpowiedzi świat okazuje papieżowi wielką sympatię, gdy zwraca się on do światowych przywódców i napomina ich, a także składa oświadczenia na temat wszystkich ważnych wydarzeń. Na przykład, oficjalna Służba Informacyjna Watykanu z 4 czerwca 2004 roku doniosła o wyraźnej naganie, jakiej Antychryst udzielił prezydentowi Bushowi:

„Pańska wizyta w Rzymie” – powiedział papież– „ma miejsce w momencie wielkiego zaniepokojenia utrzymującą się sytuacją poważnych niepokojów na Bliskim Wschodzie, zarówno w Iraku, jak i w Ziemi Świętej. Jest Pan dobrze zaznajomiony z jednoznacznym stanowiskiem Stolicy Apostolskiej w tej sprawie, wyrażonym w licznych dokumentach, poprzez kontakty bezpośrednie i pośrednie oraz liczne działania dyplomatyczne, które podjęto od czasu Pana wizyty u mnie w 2001 rok” [3] 

Centralna władza papieża, dzięki której osądza on wszystko, oficjalnie nazywana jest „Stolicą Apostolską”, a nie „Watykanem”. Strona internetowa Watykanu głosi:

„Termin „Stolica Apostolska” oznacza centralną władzę Kościoła, która wykracza poza, nawet jeśli obejmuje, niewielkie suwerenne Państwo Watykańskie. Zatem Stolica Apostolska reprezentuje wspólnotę światową, a nie tylko obywateli Państwa Watykańskiego” [4].

Papież jest głową suwerennego państwa, a jednocześnie centralną władzą wspólnoty światowej. W przenikliwym oficjalnym prawie ta sama Stolica Apostolska oświadcza:

„Pierwsza Stolica nie jest przez nikogo osądzana” [5]

Papiestwo ogłasza się

• najwyższą władzą
  ,
• nieodpowiedzialną przed nikim
  ,
• jedynym sędzią dobra i zła
  ,
• jednocześnie żądając, aby nikt nie mógł jej osądzać.

Bezczelność Stolicy Apostolskiej osiąga apogeum na arenie cywilnej i politycznej, gdy ogłasza ona:

„Wyłącznie Papieżowi Rzymskiemu przysługuje prawo sądzenia… tych, którzy sprawują najwyższe urzędy cywilne w państwie...[6]

Jedną ze szczególnych cech Stolicy Apostolskiej jest osądzanie tych, którzy przewodzą narodom. Większość ludzi nie uważa papiestwa za władzę cywilną i ma jeszcze mniejszą wiedzę na temat tego, jak sprawuje ono swoją władzę za pośrednictwem prawa cywilnego.[7]  Często odbywa się to za pomocą tak zwanego „konkordatu”. Konkordat to umowa prawnie wiążąca dane państwo i Stolicę Apostolską. Gwarantuje ona Kościołowi rzymskokatolickiemu

• prawo do wolności religii i kultu
  ,
• prawo do definiowania doktryny
  ,
• ustanawiania edukacji rzymskokatolickiej
  ,
• negocjowania prawa dotyczącego własności
  .
• mianowania biskupów
  .
• oraz żądania uznania prawa rzymskokatolickiego w zakresie małżeństwa i unieważnienia małżeństwa.

W XX wieku niektóre z głównych konkordatów zostały zawarte z Łotwą (1922), Bawarią (1924), Polską (1925), Rumunią (1927), Litwą (1927), Włochami (1929), Prusami (1929), Badenią (1932), Austrią (1933), Niemcami (1933) i Jugosławią (1935). Konkordaty te chroniły wszystko, co rzymskokatolickie, takie jak szkoły, szpitale i instytucje, często prowadzone ze środków publicznych. Dyskryminacja i nękanie instytucji niekatolickich były widoczne we wszystkich tych krajach.

Relacje Watykanu z dyktatorami rzymskokatolickimi w tym samym stuleciu były widoczne w faworyzowaniu przez niego dyktatorów w obrębie własnego kręgu. Do takich osób należeli:

• Adolf Hitler w Niemczech (1933–1945)
  ;
• Benito Mussolini we Włoszech (1922–1943)
  ;
• Francisco Franco w Hiszpanii (1936–1975)
  ;
• Antonio Salazar w Portugalii (1932–1968)
  ;
• Juan Perón w Argentynie (1946–1955)
  ; 
• Ante Pavelić w Chorwacji (1941–1945).

20 czerwca 2000 roku w artykule zatytułowanym „Praktycznie wszystkie kraje podpisały konkordaty z Rzymem” katolicka agencja informacyjna Zenit donosiła:

„Pragnienie krajów na całym świecie, by utrzymać stabilne stosunki z Watykanem, jest większe niż kiedykolwiek. Znajduje to odzwierciedlenie w niezwykłej liczbie „konkordatów”, które Rzym podpisał z innymi stolicami w ciągu ostatnich kilku lat. W latach 1950–1999 podpisano 128 konkordatów między Rzymem a różnymi państwami.
.
Liczba ta została ujawniona podczas międzynarodowego kongresu zorganizowanego przez Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża w Rzymie, który w jednym tomie przedstawił wszystkie konkordaty podpisane w ciągu ostatnich 50 lat. W ciągu ostatnich 9 lat podpisano 43 konkordaty między Watykanem a innymi państwami.
.
Ta znacząca liczba wynika po części z faktu, że wraz z upadkiem Muru Berlińskiego, byłe kraje komunistyczne pospieszyły z nawiązaniem stosunków dyplomatycznych z Rzymem, aby zmienić nielegalny status Kościoła. To skłoniło inne narody Bliskiego Wschodu, Azji, i Afryki, aby zapukały do ​​drzwi Rzymu i zawarły porozumienia sądowe. Ten maraton oznaczał średnio 19 konkordatów rocznie. Przed 1989 rokiem Watykan podpisywał umowy międzynarodowe głównie z krajami Europy i Ameryki Łacińskiej”. [8]

---

Polityczna władza Stolicy Apostolskiej

Obj. 17:1 I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz, i odezwał się do mnie, mówiąc mi: Chodź, pokażę ci sąd nad wielką nierządnicą, która siedzi nad wieloma wodami;

Można zapytać, jakie znaczenie mają te konkordaty i jak wpływają na życie ludzi w krajach, do których należą?

Odpowiedź na to pytanie daje historia współczesna. Papiestwo poprzez konkordaty wspierało i współpracowało zarówno z reżimami Mussoliniego, jak i Hitlera, a także utworzyło własne państwo totalitarne w Chorwacji podczas II wojny światowej. Prawne porozumienie Watykanu z faszyzmem Włoch, Hiszpanii, Portugalii, Chorwacji i Ameryki Łacińskiej było realizowane w warunkach ekonomicznych i społecznych tych krajów.[9]

„Wolność religijna” w tych krajach była interpretowana jako wolność dla religii rzymskokatolickiej i tych, którzy zjednoczyli się z nią w fałszywym ekumenizmie. Wraz z ustanowieniem konkordatów i uznaniem prawa katolickiego w prawie cywilnym w znacznie większej liczbie krajów niż wcześniej, prawdziwie wierzący powinni wziąć to pod uwagę.

Ponieważ Stolica Apostolska definiuje, co nie jest prawowitym Kościołem,

„wspólnoty kościelne, które nie zachowały prawowitego Episkopatu oraz autentycznej i integralnej istoty tajemnicy Eucharystii, nie są Kościołami we właściwym sensie…” [10]

– władza i wpływy Stolicy Apostolskiej muszą być stanowczo i nieustannie kwestionowane zarówno w sferze religijnej, jak i cywilnej w każdym kraju. To, że stanowi ona wiszącą groźbę dla wierzących w Biblię, można obecnie zaobserwować w Unii Europejskiej (UE), gdzie nieekumeniczne kościoły wierzące w Biblię są już uznawane za sekty, zasługujące na obserwację ze strony władz cywilnych.

Jeśli papiestwo postawi na swoim, nowa konstytucja UE przypomni o chrześcijańskich korzeniach europejskiego dziedzictwa. Da to Watykanowi pretekst do nalegania na jego status prawny w UE, ponownie uruchamiając silniki Kościoła państwowego, tym razem dla całej UE [11].

Można się spodziewać, że świat nie będzie wyciągał wniosków z doświadczeń historii; ale teraz neo-ewangelicy przyspieszyli marsz w stronę Rzymu. „The New York Times” z 30 maja 2004 roku doniósł o sojuszu między katolicyzmem a ewangelikami, który restrukturyzuje Amerykę.

„W 1960 roku, kiedy ostatni raz katolik kandydował na prezydenta z ramienia Demokratów, ewangeliccy przywódcy protestanccy ostrzegali swoich wiernych, że wybór [katolika] Johna F. Kennedy’ego będzie jak oddanie Gabinetu Owalnego Antychrystowi…
.
Czterdzieści cztery lata później… Ewangelicy i konserwatywni katolicy zawarli sojusz, który zmienia amerykańską politykę i kulturę…
.
Dokładnie 10 lat temu grupa ewangelickich i katolickich przywódców i uczonych opublikowała dokument zatytułowany „Ewangelicy i katolicy razem”. Był to wynik dialogu zapoczątkowanego przez dwóch mężczyzn: wielebnego Richarda Johna Neuhausa, księdza katolickiego z Nowego Jorku, który redaguje czasopismo „First Things”, oraz Charlesa Colsona…
.
Obaj mężczyźni zwołali grupę wybitnych teologów i przywódców religijnych. Po stronie ewangelickiej należeli nieżyjący już Bill Bright, założyciel organizacji Campus Crusade for Christ, prezenter religijny Pat Robertson i teologowie tacy jak James I. Packer. Po stronie katolickiej należeli nieżyjący już kardynał John O’Connor z Nowego Jorku i teolog Avery Dulles, obecnie kardynał. Ich manifest miał głównie charakter teologiczny, ale zawierał jawne zobowiązania polityczne do współpracy w kwestiach takich jak aborcja, rządowa pomoc dla szkół wyznaniowych i wzmocnienie „tradycyjnej rodziny”, co było po części reakcją na rosnący ruch na rzecz praw osób homoseksualnych. Dokument wstrząsnął światem ewangelickim…
.
W 2000 roku pan Colson i James Dobson, prezenter, który założył Focus on the Family, zostali zaproszeni do Watykanu, aby wygłosić przemówienie do biskupów na temat rozpadu rodziny – było to pierwsze tego typu wystąpienie w historii. Instytucje ewangelickie, takie jak Wheaton College w Illinois i Gordon College w Massachusetts, zaczęły zapraszać katolików do wygłaszania przemówień na kampusach, powiedział pan Colson.[12]

Gdy świat i fałszywi ewangelicy łączą siły w ciemności z Watykanem, stwarza to natychmiastową okazję do zastanowienia się nad tym, co Pismo Święte mówi o naturze apostazji. Warto również zrozumieć, jak prawdziwi wierzący w dawnych czasach postrzegali swoje relacje z Watykanem.
.

---

Obraz kościoła odstępczego

Obj. 17:3-5 3. I zaniósł mnie w duchu na pustynię. I zobaczyłem kobietę siedzącą na szkarłatnej bestii pełnej imion bluźnierstwa, mającej siedem głów i dziesięć rogów. 4. A kobieta była ubrana w purpurę i szkarłat i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami. Miała w swej ręce złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości swego nierządu. 5. A na jej czole wypisane było imię: Tajemnica, wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi. 6. I zobaczyłem kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa. A gdy ją zobaczyłem, zdumiałem się bardzo.

Duch Święty w siedemnastym rozdziale Apokalipsy obrazowo przedstawia cechy kościoła odstępczego. Czyni to z graficzną precyzją i dbałością o szczegóły. Apostoł Jan ujrzał dziesięciorożną bestię niosącą kobietę odzianą w purpurę i szkarłat, przyozdobioną złotem, drogimi kamieniami i perłami, nierządnicę oraz matkę nierządnic i obrzydliwości.

Jest ona kochanką królów, bezlitosną, okrutną, upojoną krwią świętych i męczenników Chrystusa Jezusa. Symbole te są znakomicie przedstawione.

Obj. 17:9 Tu jest rozum, który ma mądrość. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta.

Duch Święty wyjaśnia to, ogłaszając:

Obj. 17:18 A kobieta, którą zobaczyłeś, to wielkie miasto, które króluje nad królami ziemi.

Miastem tym niewątpliwie jest Rzym. Imię na czole nierządnicy brzmi „tajemnica” (werset. 5). Nie może być pogańskim Rzymem, którego nie było tajemnicy, ponieważ jego charakter nigdy nie był ukryty. „Chrześcijański” Rzym jest jednak tajemnicą, ponieważ nie jest tym, kim się wydaje. Babilon w Księdze Objawienia to miasto i nierządnica. Jerozolima w tej samej księdze to miasto i oblubienica. Babilon to oszukańczy kochanek ziemskich królów; Jerozolima – czysta oblubienica Króla Królów.

Kontrast istnieje między wiernym Kościołem a kościołem odstępczym. Rozdział siedemnasty opisuje zatem szczegółowo charakter kościoła odstępczego.[13] Kobieta jest widziana jako „siedząca na szkarłatnej bestii” (werset 3). Kobieta, kościół papieski, siedzi na szkarłatnej bestii, czyli władzy cywilnej. Kontroluje i kieruje władzą cywilną, na której dosiada, dla własnych celów. Polityczna władza cywilna jest podporządkowana duchowej kontroli odstępczego Rzymu i jest niezbędnym narzędziem papieża do realizacji jego aspiracji i celów. Taka jest właśnie historia Kościoła Papieskiego.

Kościół papieski powstał dzięki łasce cesarzy dawnego Cesarstwa Rzymskiego. Konstantyn, który w 313 r. n.e. ogłosił chrześcijaństwo religią państwową Cesarstwa Rzymskiego, utorował drogę do tego celu.

Wcześniej kościół był wspólnotą wierzących pod jednym przywódcą, Panem Jezusem Chrystusem, działającym pod przewodnictwem swoich pasterzy, dzięki autorytetowi Słowa pisanego, przyjętego w ewangelicznych opisach życia Pana oraz w pismach Apostołów wraz ze Starym Testamentem.

Kościół, zgodnie z zamysłem Konstantyna, miał być jednak zorganizowany i rządzony na wzór Cesarstwa Rzymskiego. W ten sposób kościół został podzielony na cztery wielkie prowincje, a w każdej z nich biskup był wyniesiony ponad swoich braci. [14] Historycznie rzecz biorąc, władza biskupa Rzymu rosła wraz ze spadkiem władzy cesarskiej cesarza.

Oprócz edyktu Justyniana z 538 r. n.e., edykty cesarzy Teodozjusza II i Walentyniana III ogłosiły biskupa rzymskiego „rektorem całego Kościoła” [15] Tak więc, na mocy edyktów władzy świeckiej, za zgodą biskupów włoskich, biskup rzymski stał się głową duchowieństwa zachodniego.

W tym czasie jednak upadek Cesarstwa Rzymskiego był już bliski i można by pomyśleć, że kościół państwowy upadnie wraz z Cesarstwem. Biskup Rzymu rościł sobie jednak prawo do władzy wyższej niż ta nadana przez władzę świecką, aby zapewnić sobie wieczną stabilność. Zręcznie uchwycił się idealnego narzędzia – tytułu następcy Apostoła Piotra, dzięki któremu, jak twierdził, został obdarzony autorytetem Świętego Boga. Czyniąc to, osiągnął pozycję znacznie przewyższającą pozycję zwykłych patriarchów i cesarzy. Wylie podsumowuje:

„Wraz z ogłoszeniem tego dogmatu system papiestwa został ukończony zasadniczo i doktrynalnie, ale jeszcze nie praktycznie. Musiał poczekać na pełny rozwój idei wikariatu, który nastąpił dopiero za czasów Grzegorza VII [Hildebranda, 1073-85].
.
Ale oto mamy zalążek – wikariat, a mianowicie – z którego wyrosła rozległa struktura papiestwa. To właśnie on umieszcza w centrum systemu pseudoboską jurysdykcję i stawia papieża ponad wszystkimi biskupami i ich trzodami, ponad wszystkimi królami i ich poddanymi. To właśnie ono daje papieżowi dwa miecze…
.
Dzień, w którym ogłoszono ten dogmat, był prawdziwymi narodzinami papiestwa. Biskup Rzymu zasiadał dotychczas na tronie Cezara; odtąd miał zasiadać na tronie Boga”. [16]

Aby to uczynić, konieczne były oczywiście intrygi, oszustwa, tłumienie Biblii i Ewangelii – wszystko to dokonywało się z biegiem czasu, tak że w czasach wielkich Reformatorów XVI wieku było już jasne, że kościół papieski to kobieta jadąca na bestii. Wśród nas jest dziś ten sam kościół, kościół rzymskokatolicki, wciąż roszczący sobie prawo do tej samej władzy i realizujący ten sam program.

W siódmym rozdziale Księgi Daniela, mały róg, symbolizujący papiestwo, prześladował świętych i przemawiał przeciwko Bogu „Najwyższemu” ale miał zniknąć po upływie 1260 lat.

Dan. 7:21 I przypatrywałem się, a oto ten róg walczył ze świętymi i przemagał ich;

Dan. 7:25 Będzie mówił słowa przeciw Najwyższemu i wytracał świętych Najwyższego; będzie zamierzał zmienić czasy i prawa, gdyż będą wydane w jego ręce aż do czasu, czasów i połowy czasu.

Nastąpiło to w 1798 roku wraz z aresztowaniem papieża Piusa VI za zranienie głowy, 1260 lat po edykcie Justyniana z 538 roku n.e. Kościół papieski podupadł i stracił władzę świecką na dziesięciolecia.

Apokalipsa, rozdział trzynasty, wyjaśnia jednak drugie powstanie tej samej instytucji polityczno-kościelnej jako potęgi dnia ostatecznego:

Obj. 13:3 I zobaczyłem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, lecz jej śmiertelna rana została uleczona. I cała ziemia zdziwiła się, i poszła za bestią.

Stało się to, zgodnie z przepowiednią Pisma Świętego. W 1929 roku Mussolini podpisał Traktat Laterański z papieżem Piusem XI, oficjalnie przyznając Vaticanus Mons (Wzgórze Watykańskie) od narodu włoskiego papieżowi. Rana została uleczona! Z rąk władzy cywilnej kościół papieski ponownie rozkwitł jako teokracja ziemska, wciąż roszcząc sobie prawo do tytułu Następcy Apostoła Piotra i Wikariusza Chrystusa dla swojego papieża.

Choć stał się najmniejszym niepodległym państwem na świecie (108 akrów), ponownie stał się jednym z największych intrygantów politycznych, jak to ujął Lord Acton:

„diabeł czający się za krucyfiksem” [17]

Ponieważ opiera się na władzy cywilnej i jest suwerennym państwem, ma duży wpływ na prawo krajowe i międzynarodowe, szczególnie w krajach, w których ma nuncjuszy papieskich jako ambasadorów. Obecnie utrzymuje stosunki cywilne ze 172 krajami na szczeblu ambasad. Według Catholic Almanac:

„Nuncjusz apostolski posiada dyplomatyczny stopień ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego… nuncjusz ma pierwszeństwo wśród dyplomatów w kraju, w którym jest akredytowany, i pełni funkcję dziekana korpusu dyplomatycznego podczas uroczystości państwowych” [18].

Historia papieskiego Rzymu, jego pozorny upadek i jego obecna pozycja na świecie pokazują, że pasuje on do tego, co Duch Święty objawił w Apokalipsie 17.
.

---

Znaczenie miejsca, stroju i posiadłości

Miejsce zamieszkania kościoła papieskiego nigdy nie budziło wątpliwości:

Obj. 17:9 Tu jest rozum, który ma mądrość. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta.

Sam system nadal wyznacza obszar zamieszkania Państwa Papieskiego:

„…W obrębie miasta Rzym, zwanego miastem siedmiu wzgórz, mieści się obecnie cały obszar Państwa Watykańskiego…”. [19]

Objawienie Boże ukazuje strój i posiadłości systemu odstępczego:

Obj. 17:4 A kobieta była ubrana w purpurę i szkarłat i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami. Miała w swej ręce złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości swego nierządu.

Szkarłat, zwyczajowy kolor szat królów i wojskowych, był i nadal jest ulubionym kolorem papieskiego Rzymu. Na przykład kardynałowie są ubrani w szkarłat. Papiescy patriarchowie, arcybiskupi metropolici, arcybiskupi i biskupi noszą purpurę i „krzyż pektoralny”. „Krzyż pektoralny” jest ogłoszony przez Rzym jako

„ozdobiony klejnotami; krzyż biskupa zazwyczaj zawiera relikwie męczennika” [20]

Papieski Rzym ma „złoty kielich” w kielichu na swoim ołtarzu, który musi być złoty lub pozłacany. Biblijnie złoto symbolizuje doskonałość i rzeczy Boże. Zwodniczo Rzym oferuje „czysty” zewnętrzny wygląd, ale o swoim eucharystycznym użyciu tego złotego kielicha stwierdza:

„…w ofierze Mszy Świętej nasz Pan zostaje złożony w ofierze” [21].

W Piśmie Świętym doskonała ofiara Pana Jezusa Chrystusa została raz złożona. Ofiara Chrystusa oznaczała wypełnienie i koniec kapłańskich obrzędów Starego Testamentu:

Hebr. 10:18 Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam nie potrzeba już ofiary za grzech.

Wyjątkowa jedność ofiary Chrystusa polega właśnie na tym, że była to jedna ofiara złożona raz. Pojęcie „raz” jest uważane za tak ważne, że Duch Święty powtarza je siedem razy w Nowym Testamencie. Zatem złoty kielich, który podaje jako centrum swojej czci dla Boga, jest wypełniony najohydniejszymi obrzydliwościami – trafnym obrazem oznaczającym jej bałwochwalstwo i przesąd.
.

---

Opis charakteru wewnętrznego

Werset 5 opisuje jej wewnętrzny charakter:

Obj. 17:5 A na jej czole wypisane było imię: Tajemnica, wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.

Nazywana jest „wielką” ze względu na skalę wpływów papieskich oraz mnogość królów, książąt i prezydentów, z którymi prowadziła interesy. Kościół papieski również nosi tytuł „Tajemniczy Wielki Babilon”. Przez całą swoją historię była zagadką. Nadal nią jest, nawet dla tych w obrębie własnego systemu.

Słowo Boże prawdziwie opisuje ją jako „Tajemnicę”. Jest również nazywana „Babilonem”, ponieważ jest dokładnym antytypem starożytnego Babilonu w swoim bałwochwalstwie i okrucieństwie. Starożytny Babilon był jedynie jej miniaturowym pastelowym portretem. „Wielki Babilon” nazywa siebie „Świętą Matką Kościołem”.[22] Ma śmiałość głosić:

„Nikt nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za Matkę”.[23]

W rzeczywistości Biblia ukazała jej wewnętrzną naturę jako „matki nierządnic i obrzydliwości ziemi” (werset 5).

• Papież i jego Kościół wprowadzają do kultu Boga kult chleba komunijnego [24]
  .
• i Maryi jako „Matki Miłosierdzia”, Najświętszej” [25],
  .
• a sam Papież jest nazywany „Najświętszym”.[26]

Tradycje „Świętej Matki Kościoła” wprowadzają również do kultu Boga frustrujące życie celibatu mężczyzn i kobiet, a co najgorsze, wprowadzają bałwochwalstwo, którego Bóg nienawidzi.[27] Zarówno ikony, jak i kości świętych są czczone jako relikwie.[28]

Papieski Rzym zachęca ludzi do kontaktowania się ze zmarłymi. Naucza on, że ​​„

:w pełnej świadomości tej komunii całego Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa, Kościół w swoich pielgrzymujących członkach, od najdawniejszych dni religii chrześcijańskiej, z wielkim szacunkiem czcił pamięć zmarłych… Nasza modlitwa za nich może nie tylko im pomóc, ale także sprawić, że ich wstawiennictwo za nami stanie się skuteczne”.[29]

Jako promotorka rozwiązłości poprzez instytucje swoich nieświętych tradycji, nigdy nie zastosowano do niej bardziej wyrazistego ani odpowiedniego tytułu niż ten, który nadał jej Duch Święty za pośrednictwem Apostoła Jana.
.

---

Historia jego prześladowań prawdziwych wierzących

Kościół rzymski w swoim dziele prześladowań zatrudniał królów i książąt. Jego sądy najpierw osądzały i skazywały wierzących, po czym byli oni wydawani władzy cywilnej na egzekucję. Podczas krucjat papieskich przeciwko miastom, miasteczkom i terytoriom wierzącym w Biblię, Rzym angażował władzę cywilną królów i możnowładców do dokonywania swoich okrutnych czynów. Przez te wszystkie lata system papieski był „pijany krwią świętych i krwią męczenników”

Obj. 17:6 I zobaczyłem kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa. A gdy ją zobaczyłem, zdumiałem się bardzo.

Krucjaty przeciwko Albigensom i Waldensom obfitowały w krwawe rzezie i barbarzyństwa. Indywidualne prześladowania prawdziwie wierzących, które kończyły się okrutnymi torturami i śmiercią, stanowią udokumentowaną historię religii państwowej papiestwa. Przez wieki, za pośrednictwem swojego Urzędu Inkwizycji, organizowało ono wojny przeciwko miastom i terytoriom wierzącym w Biblię.

W połowie XIII wieku papież Innocenty IV szczegółowo opracował dla licznych inkwizytorów sposób stosowania tortur.

„Innocenty IV udzielił wyczerpujących instrukcji dotyczących stosowania tortur w swojej bulli At Extirpanda (1252). Została ona poprawiona i ponownie wydana przez kolejnych papieży. Tortury są przepisane, ale nie mogą one prowadzić do odcięcia kończyn ani spowodowania śmierci…
.
Rujnujące kary wymierzane są wszystkim, którzy udzielają heretykowi rad lub go wspierają. Jak bardzo ten ohydny system był bezpośrednim osiągnięciem papiestwa, pokazuje klauzula, że ​​żadna zmiana nie mogła być dokonana bez specjalnego upoważnienia Stolicy Apostolskiej”. [29]

Od narodzin papiestwa w roku 600 do chwili obecnej, według szacunków skrupulatnych i wiarygodnych historyków, ponad pięćdziesiąt milionów członków rodziny ludzkiej [30] zostało zamordowanych za zbrodnię herezji przez papieskich prześladowców, co daje średnio ponad czterdzieści tysięcy morderstw religijnych na każdy rok istnienia papiestwa.

„Milion biednych Waldensów zginęło we Francji; dziewięćset tysięcy prawowiernych chrześcijan zostało zamordowanych w niecałe trzydzieści lat po ustanowieniu zakonu jezuitów. Książę Alvy szczycił się, że w ciągu kilku lat uśmiercił w Niderlandach trzydzieści sześć tysięcy z ręki zwykłego kata. Inkwizycja zniszczyła, stosując różne tortury, sto pięćdziesiąt tysięcy w ciągu trzydziestu lat. To tylko nieliczne okazy, i to zaledwie kilka, spośród tych, które zapisała historia; ale całkowita liczba nigdy nie będzie znana, dopóki ziemia nie ujawni swojej krwi i nie przestanie ukrywać swoich poległych”  [31]

Katolicki pisarz Peter de Rosa tak pisał o okrucieństwach rzymskokatolickiej machiny tortur:

„Historia Inkwizycji byłaby kompromitująca dla każdej organizacji; dla Kościoła katolickiego jest ona druzgocąca. Dziś szczyci się on, i słusznie, byciem obrońcą prawa naturalnego i praw człowieka. Papiestwo w szczególności lubi postrzegać siebie jako orędownika moralności. Historia pokazuje, że przez ponad sześć wieków nieprzerwanie papiestwo było zaprzysiężonym wrogiem elementarnej sprawiedliwości. Spośród osiemdziesięciu papieży, począwszy od XIII wieku, żaden nie potępiał teologii i aparatu Inkwizycji. Wręcz przeciwnie, jeden po drugim dodawali własne, okrutne elementy do działania tej śmiercionośnej machiny”.[32]

Papiestwo w szokujący sposób spełniło obraz z Apokalipsy, przedstawiający kobietę skąpaną w krwi po sześciu wiekach morderczej jatki. W Biblii Duch Święty przepowiedział jej żądzę władzy i krwi. Historia zapisała wiele makabrycznych szczegółów.

---

Stan rzeczy na dzień dzisiejszy

Papieski Rzym stanął w bezpośredniej opozycji do Ewangelii Chrystusa i sąd Boży spadnie na niego. Nigdy nie było wyraźniejszego obowiązku niż wycofanie się z papieskiego Rzymu i jego ekumenicznych zwolenników. Jego nieprawość demoralizuje i odurza narody fałszywą głową Kościoła, fałszywą ewangelią, i doprowadzi do jego całkowitej ruiny, sprawiedliwego i prawego aktu Boga!

Głos Pana powraca z grzmotem z biegiem wieków i rozbrzmiewa po całym świecie.

Obj. 18:4 I usłyszałem inny głos z nieba, który mówił: Wyjdźcie z niej, mój ludu, abyście nie byli uczestnikami jej grzechów i aby was nie dotknęły jej plagi.

Niewiasta siedząca na szkarłatnej bestii będzie trwać i nabierać sił, i przyciągnie do swego łona tłumy, narody, potęgę i chwałę świata, tak jak Pan zapowiedział. Jednak ostateczne potępienie jej i jej mieszkańców zostało już zapisane:

Obj. 14:8 A za nim szedł inny anioł i mówił: Upadł, upadł Babilon, wielkie miasto, bo winem gniewu swego nierządu napoiło wszystkie narody.

Zachowany gniew Boży, Jego karząca sprawiedliwość i Jego wrogość wobec grzechu zostaną objawione całemu światu. Zniszczenie papieskiego Rzymu nastąpi z chwały Jego mocy.

Obj. 14:10 Ten również będzie pił z wina zapalczywości Boga, nierozcieńczonego, nalanego do kielicha jego gniewu, i będzie męczony w ogniu i siarce przed świętymi aniołami i przed Barankiem.

W międzyczasie zwycięstwo Słowa Ewangelii jest widoczne dla tych, którzy na Niego czekają. Jego moc zawsze była największa w dniach największej potrzeby. Naszym modlitewnym obowiązkiem jest bać się Najświętszego Boga, być posłusznym Jego wielkiemu posłannictwu i ufać Jego zwycięstwu teraz i w przyszłości, a także żarliwie modlić się i pragnąć, abyśmy byli coraz bardziej podobni do Niego, Pana!

Rzym. 8:29 Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi.

Świętość polega na upodobnieniu się wierzącego do obrazu Chrystusa.

Wierzący w Biblii w starożytności rozpoznawali kościół odstępczy na kartach Pisma Świętego i byli gotowi zarówno go zdemaskować, jak i stawić mu czoła, w sile i mądrości Pana. Wśród nich byli Jan Wycliff i Jan Hus.  W okresie reformacji Marcin Luter, William Tyndale, Jan Kalwin, Thomas Cranmer, i John Foxe.

W XVII i XVIII wieku tacy jak John Bunyan, tłumacze Biblii Króla Jakuba oraz ludzie, którzy opublikowali Belgijskie, Westminsterskie i Londyńskie Baptystyczne Wyznania Wiary.

Wszyscy ci mężczyźni i wielu innych znali precyzję Pisma Świętego zarówno w odniesieniu do prawdziwej oblubienicy Chrystusa, jak i odstępczej kobiety „pijanej krwią świętych i krwią męczenników”. Słowo spisane wypełniło się w historii, zarówno w świetle, jak i w ciemności.

Podobnie jak ci starożytni wierzący, możemy przystąpić do walki, ponieważ mamy niezbity dowód, że Pan Bóg jest z nami i że odniesiemy ostateczne zwycięstwo. Powtarzamy słowa Apostoła

Efez. 6:13-14 13. Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły, a wykonawszy wszystko, ostać się. 14. Stańcie więc, przepasawszy wasze biodra prawdą, przywdziawszy pancerz sprawiedliwości;

Pewność ostatecznego triumfu powinna ożywiać nas w naszych wysiłkach i dodawać nam otuchy w naszych zmaganiach.

Rzym. 8:16-17 16. Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi. 17. A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

Na podstawie, źródło 1

Przypisy

[1] Zgodnie z postanowieniem Traktatu Westfalskiego każdy książę stawał się niezależnym od papiestwa władcą swojego państwa i prowincji: „Aby zapobiec w przyszłości wszelkim różnicom w sprawach politycznych, wszyscy elektorzy, książęta i stany Świętego Cesarstwa Rzymskiego są tak ustanowieni i potwierdzeni w swoich starożytnych prawach, prerogatywach, swobodach, przywilejach, swobodnym wykonywaniu praw terytorialnych zarówno w sprawach kościelnych, jak i politycznych, w swoich władztwach i prawach suwerennych, na mocy niniejszej transakcji: że nigdy nie mogą ani nie powinni być w tym nękani przez kogokolwiek pod jakimkolwiek pretekstem” [Traktat Westfalski, 8.1 źródło]
[2] Treść tego parszywego listu brzmi: „Do znamienitego pana Adolfa Hitlera, Führera i kanclerza Rzeszy Niemieckiej! Już na początku naszego pontyfikatu pragniemy zapewnić, że pozostajemy oddani duchowemu dobru narodu niemieckiego powierzonego Waszemu kierownictwu. Błagamy za nich Boga Wszechmogącego, aby obdarzył ich prawdziwym szczęściem, które wypływa z religii. Z wielką przyjemnością wspominamy wiele lat spędzonych w Niemczech jako nuncjusz apostolski, kiedy zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby ustanowić harmonijne stosunki między Kościołem a państwem. Teraz, gdy obowiązki związane z naszą funkcją duszpasterską zwiększyły nasze możliwości, o ileż żarliwiej modlimy się, aby osiągnąć ten cel. Niech pomyślność narodu niemieckiego i jego postęp we wszystkich dziedzinach przyniosą owoce z pomocą Bożą! Biorąc pod uwagę ten dzień, 6 marca 1939 r., w Rzymie u św. Piotra, w pierwszym roku naszego pontyfikatu. Papież Pius XII”
[3] Źrodło
[4] Sierpień 1998 strona internetowa http/www.vaticanva, Encyklika Papieża Jana Pawła II, Solicitudo Rei Socialis
[5] Kodeks prawa kanonicznego, wydanie łacińsko-angielskie (Waszyngton: Canon Law Society of America, 1983), kanon 1404.
[6] Tamże, Kanon 1405
[7] Chociaż Stolica Apostolska jest ściśle związana z Państwem Watykańskim, niezależnym, suwerennym państwem rządzonym przez Stolicę Apostolską, te dwa podmioty są w rzeczywistości odrębne. Stolica Apostolska administruje Państwem Watykańskim, w tym wszystkimi funkcjami dyplomatycznymi; ambasady zagraniczne są akredytowane przy Stolicy Apostolskiej, a nie przy Państwie Watykańskim, a Stolica Apostolska zawiera porozumienia dyplomatyczne („konkordaty”) z innymi suwerennymi państwami, zarówno w imieniu własnym, jak i Państwa Watykańskiego (w stosownych przypadkach). Ogólnie rzecz biorąc, Stolica Apostolska jest stroną traktatów o znaczeniu kościelnym we własnym imieniu, a w imieniu Państwa Watykańskiego stroną traktatów o znaczeniu technicznym (np. dotyczących współpracy z Włochami)”.
[8] www.zenit.org/english/archive/0006/ZE000620.html dostępne w dniu 10.06.2024
[9] Pełniejszą dokumentację tego zagadnienia można znaleźć w książce Johna Robbinsa, Ecclesiastical Megalomania: The Economic and Political Thought of the Roman Catholic Church (Unicoi, TN 37692-0068: The Trinity Foundation, 1999), ISBN: 0-940931-52-4.
[10] Dominus Iesus (5 września 2000 r.), akapit 17.
[11] Zob. również Richard Bennett i Michael de Semlyen, „Papal Rome and the European Union” (Dorchester House Publications, 2003). Dostępne w katalogu Richarda Bennetta i na stronie www.bereanbeacon.org.
[12] Źródło
[13] Kościół rzymskokatolicki oficjalnie odstąpił od wiary na Soborze Trydenckim w 1547 roku. Kanon 9: „Jeśli ktoś powie, że grzesznik jest usprawiedliwiony jedynie przez wiarę, tak aby rozumiał, że nic innego nie jest wymagane do współpracy w osiągnięciu łaski usprawiedliwienia i że w żaden sposób nie jest konieczne, aby był przygotowany i usposobiony działaniem własnej woli: niech będzie wyklęty”. Kanon 12: „Jeśli ktoś powie, że wiara usprawiedliwiająca to nic innego jak ufność w miłosierdzie Boże, które odpuszcza grzechy dla Chrystusa, albo że to jest ta ufność jedynie, przez którą jesteśmy usprawiedliwieni: niech będzie wyklęty”. Denzinger, Henry, Źródła dogmatu katolickiego, tłum. Roy J. Deferrari, 30. wyd. Enchiridion Symbolorum, ks. Karl Rahner, SJ (St Louis, MO: B. Herder Book Co., 1957) #819, #822. Te kanony są dziś w pełni podtrzymywane przez Kościół rzymskokatolicki.
[14] J. A. Wylie, The History of Protestantism, 4 tomy. Wyd. oryg. 1878 (Rapidan, VA: Hartland Publications, 2002) tom I, s. 4.
[15] J. H. Merle D’Aubigne, History of the Reformation of the Sixteenth Century 4 tomy . (New York: American Tract Society, 1848) Vol. I, p. 42.
[16] Wylie, tom I, s. 10.
[17] Acton, Correspondence, 55; cytowane w: Himmelfarb, Lord Acton, s. 151 Zobacz nasz artykuł „Watykan przygotowuje się do kontroli za pomocą prawa cywilnego” na stronie www.bereanbeacon.org.
[18] Nasz niedzielny rocznik katolicki, 2001, s. 277.
[19] Robert Broderick, The Catholic Encyclopedia (Nashville, TN: Nelson Inc., 1976) s. 528-529.
[20] The Catholic Encyclopedia, s. 466.
[21] Dokumenty Soboru Watykańskiego II, nr 9, Eucharystium Mysterium, 25 maja 1967
[22] Katechizm Kościoła Katolickiego, wyd. drugie (Waszyngton: Konferencja Katolicka USA, 1994, 1997), ust. 1163.
[23] Tamże, ust. 181
[24] „Nikt nie powinien mieć wątpliwości, że wszyscy wierni powinni oddawać temu Najświętszemu Sakramentowi cześć należną prawdziwemu Bogu, zgodnie z zawsze panującym w Kościele katolickim zwyczajem. Nie należy go jednak adorować tym bardziej, że Chrystus ustanowił go do spożywania”. Sobór Watykański II: Dokumenty soborowe i posoborowe, nr 9, Eucharisticum Mysterium, red. Austin Flannery (Northport, NY: Costello Publ. Co., 1975), wyd. 1981, t.
[25] „Prosząc Maryję o modlitwę za nas, uznajemy się za biednych grzeszników i zwracamy się do «Matki Miłosierdzia», Najświętszej”. Katechizm, paragraf 2677.
[26] Henry Denzinger, #649.
[27] Opierając się na tajemnicy Słowa Wcielonego, siódmy sobór powszechny w Nicei (787) uzasadnił… kult ikon – Chrystusa, ale także Matki Bożej, aniołów i wszystkich świętych”. KKK 2131
[28] KKK 1674
[29] William Shaw Kerr, Podręcznik papiestwa (Edynburg: Marshall Morgan & Scott, 1950), s. 232-233
[30] Scott’s Church History w John Dowling, The History of Romanism, 1881, Classic Reprints nr 57 (Pensacola, FL: Vance Publications, 2002), Księga VIII, rozdz. 1, s. 542.
[31] John Dowling, The History of Romanism, s. 541.
[32] Peter DeRosa, Wikariusze Chrystusa: Ciemna strona papiestwa (Nowy Jork, NY: Crown Publishers, Inc., 1988) s. 175.

---

Zobacz w temacie

• Tożsamość Antychrysta
• Obrona tożsamości Antychrysta
• Papieski absolutyzm
• Współczesna władza polityczna Rzymu
• Miłość, papież i komunizm
• W stronę jednego światowego rządu
• Bóg pod stopami agentów Watykanu
  .
• Wielkanocny, liczny, katolicyzm akefaliczny
• Wojna bracia, wojna!
• List papieża Piusa XII do Adolfa Hitlera
• Rzymsko-katolickie getto dla Żydów
  .
• Od kiedy istnieje Rzymski katolicyzm? – cz. 1 urząd papieża
• Rzymski kościół-państwo: spojrzenie od wewnątrz, część 1
  .
• Nowy ekumenizm, cz. 1: ekwiwokalna jedność doktrynalna
• Ekumeniczne metody Rzymu wobec protestantów
• Konstytucja 3 maja: definitywna śmierć polskiej reformacji
  .
• Co to jest Boże Ciało?
• Czy Piotr jest skałą, na której Pan Jezus Chrystus miał zbudować Swój Kościół?
• Czy według rzymskich katolików Protestanci idą do piekła?