Pan Jezus też był Reformowany

utworzone przez | mar 3, 2026 | Teologia reformowana

Wprowadzenie

Mat. 28:19-20

19. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

20. Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.

Być Reformowanym oznacza wierzyć i wyznawać Wiarę Reformowaną, tak jak została ona podsumowana w historycznych wyznaniach wiary reformowanej (Trzech Formach Jedności i/lub Standardach Westminsterskich). To oznacza także żyć zgodnie z regułami tej wiary.

W czasie ziemskiej posługi Chrystus był Protestantem i wyznawcą Kalwinizmu Pięciopunktowego (nie ma innego). Teraz czas na najwyraźniejsze z oznak osoby Reformowane, wszystkie obecne w nauczaniu Chrystusa:

1) Bycie konfesyjnym – związanym z doktryną Kościoła, a nie „wolno płynącym” chrześcijaństwem

2) Bycie w przymierzu – zbawienie Boże to wspólnota przymierza z Jego ludem),

3) Włączanie dzieci wierzących do przymierza i królestwa – a zatem traktowanie ich jako należących do Kościoła

4) Przyjmowanie zwyczajnych środków łaski – Słowo i sakramenty

5) Oddawanie czci Bogu zgodnie z zasadą regulatywną – Bogu oddaje się cześć tylko tak, jak On nakazuje

6) Oddawanie czci Królewskim rządom Chrystusa w kościele –  poprzez „klucze”, dyscyplinę i prawdziwy autorytet kościelny.

7) Zasada chrześcijańskiego sabatu – o konieczności zgromadzeń w Dniu Pańskim.

Mając powyższe na uwadze, oto własne słowa Jezusa, które pokazują, że trzymał się tych charakterystycznych cech reformacji.

Konfesyjność, określony depozyt wiary

Kościół jest związany nakazaną przez Chrystusa doktryną; Jego prawda ma być nauczana, przestrzegana i strzeżona

A) Kościół nie ma wolności w wymyślaniu doktryn; musi nauczać całej rady Chrystusa

Mat. 28:20 Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.

B) Chrystus wiąże ludzi ze swoją posługą za pośrednictwem posłańców

Łuk. 10:16 Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi. Kto zaś mną gardzi, gardzi tym, który mnie posłał.

C) Miłość do Chrystusa mierzy się posłuszeństwem Jego Słowu

Jan 14:23 Jezus mu odpowiedział: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo. I mój Ojciec go umiłuje, i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy..

Teologia przymierza, przyjaźń i komunia przymierza

Przymierze nie jest kontraktem ani umową, lecz żywą wspólnotą, przyjaźnią i związkiem z Bogiem w Chrystusie.

A) Język przymierza tutaj: przyjaźń, a nie zwykła służba

Jan 15:15 Już więcej nie będę nazywał was sługami, bo sługa nie wie, co robi jego pan. Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca.

B) Wspólnota przymierza to zjednoczenie i wspólnota z Bogiem Trójjedynym

Jan 17:21-23 21. Aby wszyscy byli jedno, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni byli w nas jedno, aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś. 22. I dałem im tę chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jesteśmy jedno. 23. Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonali w jedno, żeby świat poznał, że ty mnie posłałeś i że umiłowałeś ich, jak i mnie umiłowałeś.

C) Przymierze Boga to Jego mieszkanie ze Swoim ludem

Jan 14:23 Jezus mu odpowiedział: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo. I mój Ojciec go umiłuje, i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy.

D) Przymierze to zapieczętowana przez Chrystusa społeczność, ustanowiona Jego krwią

Łuk. 22:20 Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowy testament (διαθήκη diatheke – przymierze) w mojej krwi, która jest za was wylana..

Włączenie niemowląt do przymierza

NIemowlęta należą do przymierza i królestwa. Dzieci wierzących należą do królestwa Chrystusa i nie mogą być traktowane jak „obcy”.

A) Jezus utożsamia prawdziwe, rzeczywiste dzieci z przynależnością do królestwa / kościoła

Mat. 19:14 Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie.

B) Chrystus nakazuje Kościołowi, aby nie przeszkadzał dzieciom przymierza

Marek 10:14 Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.

C) To samo podkreślenie włączenia do królestwa

Łuk. 18:16 Ale Jezus przywołał ich i powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.

Zwyczajne środki łaski

Słowo i sakramenty. Chrystus umacnia i gromadzi swój kościół poprzez nauczanie / głoszenie i swoje sakramenty.

A) Chrzest został ustanowiony przez Chrystusa jako obrzęd kościelny, znak i pieczęć przymierza

Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

B) Nauczane Słowo jest centralne — Chrystus nakazuje nauczanie doktrynalne

Mat. 28:20 Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.

C) Chrystus ustanawia Wieczerzę jako stałą praktykę kościelną

Łuk. 22:19 Wziął też chleb, złożył dziękczynienie, połamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, które jest za was dane. To czyńcie na moją pamiątkę.

D) Wieczerza jest przymierzem i ustanowiona przez Chrystusa

Łuk. 22:20 Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowy testament (ἡ καινὴ διαθήκη he kaine diatheke – nowe przymierze)  w mojej krwi, która jest za was wylana..

Regulatywna zasada kultu

Pismo jedyną podstawą zasad uwielbienia. Bogu należy oddawać cześć tylko w sposób, który On ustanowił; Ludzkie wynalazki wypaczają kult i należy je odrzucić.

A) Kult stworzony przez człowieka jest potępiony

Mat. 15:9 Lecz na próżno mnie czczą, ucząc nauk, które są przykazaniami ludzkimi.

B) Prawdziwe uwielbienie jest regulowane przez Boże przykazanie, a nie ludzką tradycję

Marek 7:7-8 7. Lecz na próżno mnie czczą, ucząc nauk, które są nakazami ludzkimi. 8. Wy bowiem, opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej, obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych tym podobnych rzeczy czynicie.

C) Nabożeństwo powinno być zgodne z prawdą Bożą.

Jan 4:24 Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.

Królewskie Rządy Chrystusa w Kościele

Klucze, dyscyplina, rzeczywisty autorytet. Chrystus jest Głową Swojego Kościoła; rządzi nim za pomocą „kluczy” królestwa, dyscypliny i ustanowionej władzy — a nie duchowej anarchii.

Mat. 16:18 Na tej skale zbuduję mój Kościół

A) Kościół należy do Chrystusa; On go buduje i definiuje.

Mat. 16:19 I tobie dam klucze królestwa niebieskiego. Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie.

B) Chrystus daje urzędnikom w kościele prawdziwą władzę w królestwie

Mat. 18:17 Jeśli ich nie usłucha, powiedz kościołowi. A jeśli kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.

C) Chrystus nakazuje formalną dyscyplinę kościelną

Jan 20:23 Komukolwiek przebaczycie grzechy, są im przebaczone, a komukolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane.

D) Chrystus daje kościołowi realną władzę duszpasterską związaną z przebaczeniem i dyscypliną. .Nie ma żadnego rywalizującego zwierzchnictwa; żadnego „papieża”; sam Chrystus rządzi swoim kościołem.

Mat. 23:8 Ale wy nie nazywajcie się Rabbi. Jeden bowiem jest wasz Mistrz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi..

Zasada chrześcijańskiego sabatu

Zachowywanie chrześcijańskiego sabatu to cecha wyróżniająca etykę i kult. Ten dzień jest darem Boga, a Chrystus jest nad nim Panem – czas kultu nie jest wynalazkiem człowieka. Dzień Pański, czyli chrześcijański sabat, jest instytucją boską, rządzoną przez panowanie Chrystusa.

Marek 2:27-28 27. Powiedział im także: Szabat został ustanowiony dla człowieka(jest to zatem przepis dla stworzenia), a nie człowiek dla szabatu. 28. Dlatego Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.

Podsumowanie

Wykazaliśmy jak dotąd, że Chrystus wyznawał i głosił pięć Punktów Kalwinizmu

Ponadto udokumentowaliśmy na podstawie Pisma, że Chrystus wyznawał i głosił Pięć Sola

Obecnie udowodniliśmy, ze Pan Jezus był także Reformowany. Nie głosił dowolności wyznania ale nauczał usystematyzowanego depozytu wiary i był przez to konfesyjny. Przez wylanie swojej krwi zawarł nowe przymierze z wybranymi włączając do komunii przyjaźni z sobą i Bogiem także dzieci zamieszkując w nich przez Ducha. Zamiast kawy, ciastek i dobrej zabawy nakazywał także stosowanie zwykłych środków łaski takich jak chrzest, wieczerza, nauczanie Słowa, przez które gromadzi swój kościół.

Co do kwestii uwielbienia Boga, Pan Jezus nie pozostawił nikomu wolnej ręki ogłaszając ludzkie praktyki i dodatki jako całkowicie bezwartościowe. W ten sposób pokazał się jako niepodzielny władca i jedyna Głowa Kościoła, któremu szczególną cześć należy oddawać w dniu chrześcijańskiego odpocznienia.

Chrystus zatem był i jest nadal Protestantem, Reformowanym i Kalwinistą w każdym aspekcie swojej teologii. Z dumą będziemy nosić te trzy przydomki.

Protestanci. Reformowani. Kalwiniści.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email