Kim jest prawdziwy Prezbiterianin?

utworzone przez | lut 19, 2026 | Prima Scriptura

Gdzieś jest, lecz nie wiadomo gdzie…

5 Mojż. 4:9 Tylko miej się na baczności i strzeż swej duszy pilnie, abyś nie zapomniał o tych rzeczach, które twoje oczy widziały, i aby nie odstępowały one od twego serca po wszystkie dni twego życia. Ale ucz ich swoich synów i synów swoich synów.

Czy prawdziwy Prezbiterianin to po prostu osoba uczęszczająca do kościoła Prezbiteriańskiego lub będąca jego członkiem? A może prawdziwy Prezbiterianin to osoba, która wierzy i żyje zgodnie z biblijnymi doktrynami prezbiterianizmu zawartymi w Konfesji Westminsterskiej? Obrzezanie i uczęszczanie do synagogi itp. nie czyniły z nikogo prawdziwego Żyda, ponieważ

Rzym. 2:29 … ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, i to jest obrzezanie, co jest obrzezaniem serca

Podobnie, prezbiterianinem jest ten, kto wewnętrznie wierzy w historyczne doktryny Prezbiterianizmu z serca.

Święte doktryny Prezbiterianizmu

Rozbicie doktrynalne współczesnego Prezbiterianizmu jest niemal doszczętne, choć na świecie istnieje wiele grup używających tej nazwy na określenie własnej tożsamości eklezjalnej. W poszukiwaniu prawdziwego Prezbiterianizmu powinniśmy zatem kierować się czymś mocniejszym niż samo ustanowienie. Identyfikację umożliwi nam zbadanie kilku podstawowych doktryn, decydujących o tym, czy kościół jest, czy tylko udaje Prezbiteriański.

Jest to zadanie istotne, ponieważ bratanie się z pozornymi wyznawcami Chrystusa nigdy nie przynosi dobrych owoców. Jak zatem poznać prawdziwego Prezbiterianina i odróżnić go od oszusta? Po wyznawanych przez niego doktrynach.
.

Pismo Święte

1 Kor. 4:6 To wszystko zaś, bracia, odniosłem do samego siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście się nauczyli na naszym przykładzie nie wykraczać ponad to, co jest napisane, żeby jeden nie pysznił się drugim przeciw innemu.

1 Kor. 3:19 Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Bo jest napisane: On chwyta mądrych w ich przebiegłości.

Dla prawdziwego Prezbiterianina 66 ksiąg Pisma Świętego jest najwyższą regułą wiary i życia [1] a nie wiara w naukę czy poprawność polityczna.

Pełnia Bożego objawienia, dotycząca wszystkiego, co jest istotne dla Jego własnej chwały, zbawienia człowieka, wiary i życia jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo też może zostać w sposób naturalny wywiedziona z Pisma. Niczego do Pisma Świętego dodać nie można, czy miałoby się to opierać na ponownym objawieniu Ducha, czy też na ludzkiej tradycji. [2]

Predestynacja

Efez. 1:4-5 4. Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem. 5. W miłości przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli;

Judy 1:4 Wkradli się bowiem pewni ludzie, od dawna przeznaczeni na to potępienie, bezbożni, którzy łaskę naszego Boga zamieniają na rozpustę i wypierają się jedynego Pana Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1 Tym. 5:21 Zaklinam cię wobec Boga i Pana Jezusa Chrystusa, i wybranych aniołów, abyś tego przestrzegał, nie mając względu na osoby, nie kierując się stronniczością.

Prawdziwy Prezbiterianin wierzy zatem, że

„Przez swoje postanowienie i dla okazania Swej chwały Bóg przeznaczył pewnych ludzi i aniołów do wiecznego życia, innym postanowił wieczną śmierć.” [3]

Oraz że Chrystus umarł tylko za wybraną ludzkość

„Bóg nie tylko wyznaczył wybranych do chwały zgodnie z odwiecznym i niezależnym postanowieniem swojej woli, lecz również uprzednio przeznaczył środki do spełnienia tego zamiaru. Jego wybrani, uczestnicząc w upadku Adama, zostaną w odpowiednim czasie odkupieni przez Chrystusa i rzeczywiście powołani do wiary w Chrystusie dzięki pracy Ducha Świętego. Zostaną usprawiedliwieni, usynowieni, uświęceni i poprowadzeni ?mocą Bożą przez wiarę ku zbawieniu”. Nikt oprócz wybranych nie zostanie odkupiony, powołany, usprawiedliwiony, usynowiony, uświęcony ani zbawiony [4]

Wolna wola

Jan 8:34Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu.

2 Tym. 2:26 Oprzytomnieli i wyrwali się z sideł diabła, przez którego zostali schwytani do pełnienia jego woli.

Prawdziwy Prezbiterianin wierzy, że wolna wola jest herezją

„Konsekwencją upadku w stan grzechu było to, że człowiek utracił całą zdolność czynienia jakichkolwiek duchowo dobrych uczynków, które towarzyszą zbawieniu. Jako człowiek naturalny, jest on martwy w grzechu i całkowicie przeciwny temu, co dobre. Dlatego też nie jest w stanie o własnych siłach nawrócić się do Boga,ani nawet przygotować się do nawrócenia się do Boga.” [5]

Usprawiedliwienie

Izaj. 64:6 My wszyscy jednak jesteśmy jak nieczyści, a wszystkie nasze sprawiedliwości są jak szata splugawiona; wszyscy opadliśmy jak liść, a nasze nieprawości uniosły nas jak wiatr.

Łuk. 17:10 Także i wy, gdy zrobicie wszystko, co wam nakazano, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy. Zrobiliśmy to, co powinniśmy byli zrobić.

Rzym. 4:4-8 4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. 5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość. 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. 8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

Prawdziwy Prezbiterianin nie szuka zbawienia we własnych dobrych uczynkach

„Nawet przy pomocy naszych najlepszych uczynków nie możemy zasłużyć sobie ani na przebaczenie grzechów, ani na dar życia wiecznego od Boga, ponieważ te uczynki nie dadzą się porównać z chwałą, która nas czeka. A ponadto istnieje nieskończona przepaść między nami a Bogiem, i żaden nasz uczynek nie może Bogu przynieść pożytku ani stać się zapłatą za dług naszych poprzednich grzechów. W rzeczywistości, nawet gdy uczynimy wszystko co do nas należy, wykonaliśmy zaledwie naszą powinność i pozostajemy nieużytecznymi sługami. Musimy również pamiętać, że nasze dobre uczynki są wynikiem działającego w nas Ducha Świętego. Na tyle zaś, na ile są one naszym dziełem, są zepsute i tak bardzo wymieszane ze słabością i niedoskonałością, że całkowicie nie spełniają Bożych wymagań.” [6]

Prawdziwy Prezbiterianin szuka zbawienia w usprawiedliwiającej sprawiedliwości samego Chrystusa

„Bóg z ochotą usprawiedliwia tych ludzi, których faktycznie powołuje. Nie udziela im sprawiedliwości, lecz przebacza grzechy oraz uznaje ich i przyjmuje jako sprawiedliwych. Czyni to jedynie ze względu na Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek rzeczy dokonanej w nich lub przez nich. Sprawiedliwość, która jest im przypisana, nie wynika z ich wiary, ani z posłuszeństwa zwiastowanej Ewangelii, lecz jedynie z posłuszeństwa Chrystusa. Ci, którzy zostają usprawiedliwieni, przyjmują i opierają się przez wiarę na sprawiedliwości Chrystusa. Wiara, którą mają, nie jest z nich, lecz jest darem Bożym.” [7]

„Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć zapłacił cały dług tych, którzy są usprawiedliwieni. Składając ofiarę i znosząc cierpienia jako karę, która im się należała, Chrystus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. Ich usprawiedliwienie jest całkowicie darem łaski, ponieważ Chrystus stał się darem Ojca, aby działać ku ich dobru, a posłuszeństwo Chrystusa i spełnienie żądań Prawa zostało im policzone. Ponad to nie było w nich nic, co by zasługiwało na łaskę. Tak więc prawdziwa Boża sprawiedliwość i Jego ogromna łaska równocześnie objawiły swoją chwałę w usprawiedliwieniu grzeszników.” [8]

Przymierze i chrzest niemowląt

1 Kor. 7:14 Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

Dzieje 11:14 On ci powie słowa, przez które będziesz zbawiony, ty i cały twój dom.

1 Kor. 1:16 Ochrzciłem też dom Stefanasa. Poza tym nie wiem, czy ochrzciłem jeszcze kogoś.

Dzieje 2:39 Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.

Prawdziwy Prezbiterianin Raduje się w Przymierzu Bożym [9], które wymaga chrztu wierzących i ich niemowląt

„Sakramenty są ustanowionymi przez Boga świętymi znakami i pieczęcią przymierza łaski, reprezentującymi Chrystusa i Jego dzieło. Potwierdzają nasze zainteresowanie Chrystusem zarówno odróżniając należących do Kościoła od reszty ludzi, jak i angażując ich w służbie Bogu według Jego Słowa.” [10]

„Chrzczeni być winni nie tylko dorośli wierzący, lecz również nowonarodzone dzieci jednego bądź obojga wierzących rodziców„ [11]

Eucharystia

1 Kor. 11:28 Niech więc człowiek bada samego siebie i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha.

1 Kor. 14:40 Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.

Mat. 7:6 Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swoich pereł przed świnie, by ich nie podeptały swymi nogami i odwróciwszy się, nie rozszarpały was.

Prawdziwy Prezbiterianin wierzy, że Stołem Pańskim muszą opiekować się starsi, aby „wszyscy nieświadomi i bezbożni” nie mieli wstępu

„Wszyscy, którzy uczestniczą w Wieczerzy Pańskiej niegodnie, grzeszą przeciwko ciału i krwi Pańskiej, a ich jedzenie i picie ściąga na nich Boży sąd. Tak więc wszyscy nieświadomi lub niepobożni ludzie, którzy niezdolni są do społeczności z Chrystusem, są podobnie niegodni, aby zasiadać przy Stole Pańskim; dopóki pozostaną w takim stanie, nie mogą być we właściwy sposób uczestnikami świętego obrządku Chrystusowego, gdyż w ten sposób popełniliby wielki grzech przeciwko Chrystusowi.” [12]

Reguła uwielbienia

1 Kor. 14:26 Cóż więc, bracia? Gdy się zbieracie, każdy z was ma psalm, ma naukę, ma język, ma objawienie, ma tłumaczenie. Niech to wszystko służy zbudowaniu.

Mat. 26:30 A gdy zaśpiewali hymn, wyszli ku Górze Oliwnej.

Efez. 5:19 Rozmawiając z sobą przez duchowe psalmy, hymny i pieśni, śpiewając i grając Panu w swoim sercu;

Mat. 15:9 Lecz na próżno mnie czczą, ucząc nauk, które są przykazaniami ludzkimi.

Wyznaje bowiem, że przyjemny sposób oddawania czci prawdziwemu Bogu jest ustanowiony przez niego samego i tak ograniczony przez jego własną objawioną wolę, aby nie oddawano mu czci według wyobrażeń i zamysłów ludzkich ani w żaden inny sposób nie przepisany w Piśmie Świętym”

„Naturalne poznanie wskazuje, że jest Bóg, który ma nad wszystkim panowanie i suwerenną władzę. Jest sprawiedliwy i dobry i wyświadcza dobro wszystkim. Jest więc godzien, aby ludzie z całego serca, duszy i siły okazywali Mu bojaźń, miłość, oddawali chwałę, wzywali Jego imienia i ufali Mu. Lecz jedyny sposób oddawania czci prawdziwemu Bogu został wyznaczony przez Niego samego. W konsekwencji nie można oddawać Mu czci w sposób wymyślony przez ludzi albo pochodzący od szatana. Widzialne symbole Boga i wszelkie inne formy oddawania Mu czci, o których nie mówi Pismo Święte, są surowo zabronione.” [13]

Domowe uwielbienie

Jan 4:21-23 21. Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca. 22. Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów. 23. Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić.

Efez. 4:6 Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.

Joz. 24:15 A jeśli wam się zdaje, że źle jest służyć PANU, wybierzcie sobie dziś, komu będziecie służyć: czy bogom, którym służyli wasi ojcowie po drugiej stronie rzeki, czy bogom Amorytów, w których ziemi mieszkacie. Lecz ja i mój dom będziemy służyli PANU.

Prawdziwy Prezbiterianin w domu praktykuje rodzinne wielbienie Boga

„W obecnym czasie Ewangelii skuteczność modlitwy lub innego oddawania czci nie zależy od miejsca ani od kierunku, ponieważ Bóg jest wszędzie i ma być czczony w duchu i w prawdzie; dotyczy to codziennych modlitw w rodzinie, w domu, a także osobistych próśb zanoszonych w skrytości i publicznie w zgromadzeniu. Takie zgromadzenia powinny odbywać się zgodnie ze Słowem Bożym i opatrznością, a wierzący nie powinni traktować ich lekceważąco ani świadomie opuszczać” [14]

Posłuszeństwo Prawu

Rzym. 7:22 Mam bowiem upodobanie w prawie Bożym według wewnętrznego człowieka.

Psalm 19:7-8 7. Prawo PANA jest doskonałe, nawracające duszę; świadectwo PANA pewne, dające mądrość prostemu. 8. Nakazy PANA są prawe, radujące serce; przykazanie PANA czyste, oświecające oczy.

Psalm 119:105 Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce.

Psalm 1:2 Lecz ma upodobanie w prawie PANA i nad jego prawem rozmyśla we dnie i w nocy.

Prawdziwy Prezbiterianin we wszystkich dziedzinach życia stara się przestrzegać Dziesięciu Przykazań z wdzięczności Bogu

„[Prawo] … jest użyteczne zarówno dla  nich, jak i innych jako zasada życia, która daje im poznanie woli Bożej i poucza o ich obowiązkach. W ten sposób nakłania i zobowiązuje do posłuszeństwa. Odsłania im również grzeszne zepsucie ich natury, serc i życia, aby sprawdzając siebie w świetle Prawa, mogli być głębiej przekonani o swoim grzechu, upokorzyli się z jego powodu i bardziej go nienawidzili.” [15]

Eklezjologia

Rzym. 1:15-16 15. Tak że na ile mogę, jestem gotowy i wam, którzy jesteście w Rzymie, głosić ewangelię. 16. Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka.

Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

1 Kor. 11:25 Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę.

1 Kor. 5:6-7 6. Wasze chlubienie się nie jest dobre. Czyż nie wiecie, że trochę zakwasu całe ciasto zakwasza? 7. Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas.

Prawdziwy Prezbiterianin ocenia kościoły według trzech kryteriów, a mianowicie

„Ten Kościół katolicki był czasami bardziej, czasami mniej widoczny.a Poszczególne kościoły, które są jego członkami, są mniej lub bardziej czyste, w zależności od tego, czy nauczana i przyjmowana jest w nich nauka Ewangelii, sprawowane są sakramenty, a publiczne nabożeństwa są sprawowane w sposób mniej lub bardziej czysty.” [16]

Antyteza

2 Tes. 2:3-4 3. Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Ten dzień bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia; 4. Który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co się nazywa Bogiem lub co jest przedmiotem czci, tak że zasiądzie w świątyni Boga jako Bóg, podając się za Boga.

Hebr. 10:10 Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

Hebr. 9:28 Tak też Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów wielu, drugi raz ukaże się bez grzechu tym, którzy go oczekują dla zbawienia.

W ten sposób prawdziwy Prezbiterianin sprzeciwia się kościołowi i papieżowi Rzymu, twierdząc, że jest to kościół Antychrysta

„Nie ma innej Głowy Kościoła, poza Jezusem Chrystusem; ani papież rzymski nie może być w żadnym sensie jego głową; ale jest on Antychrystem, człowiekiem grzechu i synem zatracenia, który wywyższa się w Kościele przeciwko Chrystusowi i wszystkiemu, co nazywa się Bogiem.„ [17]

i rozumie, że msza jest najbardziej ohydną uwłaczającą jedynej ofierze Chrystusa

„W tym sakramencie Chrystus nie jest składany na ofiarę swemu Ojcu ani nie jest składana żadna rzeczywista ofiara, w sensie odpuszczenia grzechu żywych lub umarłych. Wieczerza jest wyłącznie pamiątką jedynej ofiary Chrystusa, który oddał Siebie na krzyżu raz na zawsze. Jest także duchowym ofiarowaniem Bogu wszelkiej możliwej chwały za dzieło Golgoty dokonane raz na zawsze. Tak więc papieska ofiara mszy, jak to jest nazwane, jest czymś obrzydliwym i uwłacza prawdziwej ofierze Chrystusa, która jest jedynym przebłaganiem za wszystkie grzechy wybranych.” [18]

Dziś prawdziwych Prezbiterian już (prawie) nie ma….

Niestety, prawdziwi prezbiterianie są dziś rzadkością, mimo że prezbiteriańscy duchowni i starsi przysięgają na przestrzeganie doktryn Pisma Świętego zawartych w Wyznaniu Wiary Westminsterskim. Bóg ostrzega, że ​​przywódcy Kościoła spotkają się z surowszym sądem

Jakuba 3:1 Niech niewielu z was zostaje nauczycielami, moi bracia, gdyż wiecie, że czeka nas surowszy sąd.

Ci, którzy kochają Chrystusa i Jego Kościół, smucą się z powodu stanu Prezbiterianizmu w naszym kraju i wzywają Prezbiterian do powrotu do Wyznania Westminsterskiego, które jest wiernym podsumowaniem nauk Słowa Bożego.

Jer. 6:16 Tak mówi PAN: Stańcie na drogach, spójrzcie i pytajcie o stare ścieżki, gdzie jest ta dobra droga – i idźcie nią, a znajdziecie odpoczynek dla waszej duszy. Lecz powiedzieli: Nie pójdziemy.

Na podstawie, źródło

Przypisy

[1] Konfesja Westminsterska 1.2
[2] Tamże, 1.6
[3] Tamże 3.3
[4] Tamże, 3:6
[5] Tamże, 9:3
[6] Tamże 16:5
[7] Tamże 11.1
[8] Tamże 11.3
[9] Tamże, 7
[10] Tamże, 27.1
[11] Tamże, 28.4
[12] Tamże, 29.8
[13] Tamże, 21:1
[14] Tamże, 21:6
[15] Tamże, 19.6
[16] Tamże, 25.4
[17] Tamże, 25.6
[18] Tamże, 29.2

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email