Mojżeszowe autorstwo Pięcioksiągu, część 1

Wściekły atak wyższego krytycyzmu

Psalm 19:7 Prawo PANA jest doskonałe (תְּ֭מִימָה temimah – kompletne), nawracające duszę; świadectwo PANA pewne, dające mądrość prostemu.

W ciągu ostatnich 150 lat wpływowa szkoła krytyków zasypała świat artykułami i książkami próbującymi udowodnić, że Pięcioksiąg nie powstał za czasów Mojżesza (ok. XV wieku p.n.e.) i że większość przypisywanych mu praw powstała dopiero kilka wieków po śmierci Mojżesza, a wiele z nich dopiero w czasach Ezechiela (ok. VI wieku p.n.e.).

Przez tych krytyków patriarchowie zostali zdegradowani do sfery mitu lub niewyraźnej legendy, a historia Pięcioksięgu została ogólnie zdyskredytowana.

Odpowiadając na te niszczycielskie twierdzenia i broniąc historii, którą one dyskredytują, nie możemy zrobić nic lepszego, niż przedstawić krótkie streszczenie argumentów pana Harolda M. Wienera, młodego ortodoksyjnego Żyda, który jest zarówno uznanym prawnikiem w Londynie, jak i uczonym o najszerszych osiągnięciach.

To, co napisał on na ten temat w ciągu ostatnich dziesięciu lat, wypełniłoby szesnaście tysięcy stron, podczas gdy nasza skondensowana formuła musi być ograniczona do mniej niż dwudziestu. Podchodząc do tego tematu należy rozważyć następujące kwestie.

(więcej…)

Jak przetrwały zwoje biblijne?

Niebezpieczne warunki

2 Tym. 4:13 Płaszcz, który zostawiłem w Troadzie u Karpusa, idąc po drodze, przynieś ze sobą, i zwoje, zwłaszcza pergaminy.

Papirus był materiałem przygotowanym w starożytnym Egipcie z łodygi rośliny wodnej, używanym w arkuszach w całym starożytnym świecie śródziemnomorskim do pisania. Był jednym z podstawowych materiałów używanych przez autorów i kopistów Biblii.

Pergamin był cienkim materiałem wykonanym ze spreparowanej skóry zwierzęcia, używanym jako trwałe podłoże do pisania w czasach starożytnych i średniowiecznych, który ostatecznie wyparł papirus w tworzeniu kopii ich ksiąg.

(więcej…)

Ci przeklęci Niemcy: zdziesiątkowanie Słowa Bożego!

Chrześcijanin mądry po szkodzie?

Rzym. 3:4 niech Bóg będzie prawdziwy, a każdy człowiek – kłamcą, 

Dla większości z osób, które są zaniepokojone dobrem kościoła, drzewa zasłaniają las. Ludzie nie widzą że pociąg dawno odjechał ze stacji – to odpowiednie powiedzenia. Jaki był jeden z rezultatów Reformacji Protestanckiej? Najwyższym dobrem, jakie Reformacja niewątpliwie osiągnęła, było to, że dała nam, ludziom, Biblię w naszych narodowych językach. Ale Reformacja dała nam również podziały, autonomiczne kościoły.

Katolicyzm rządził Kościołem żelazną ręką przez tysiąc lat. Po Reformacji kościoły powiedziały: koniec z tym, poszczególne zbory będą same decydować (takie przynajmniej było założenie), co jest dla nich najlepsze. Obecnie mamy 45000 denominacji twierdzących, że są chrześcijanami.

Nawet jeśli spojrzeć tylko na Baptystów, mamy 66 różnych odmian tego Kościoła.

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 7

Historia królestw

Księga Daniela została napisana między 536 a 530 rokiem p.n.e. co jest negowane przez „uczonych” wyższej krytyki tekstu. Zanim przejdziemy do dalszych argumentów obalających mit późnego powstania Księgi Daniela warto zwrócić uwagę na rys historyczny imperium aleksandryjskiego

  1. Diadochowie (tj.„nastepcy”), termin określający dowódców armii Aleksandra Macedońskiego, którzy przejęli władzę w imperium po jego śmierci w 323 roku p.n.e. wkrótce potem wybuchły między nimi wojny o kontrolę nad ziemiami podbitymi przez Aleksandra
    .
  2. Antypater, panujący jako regent Macedonii 321–319 p.n.e.
    .
  3. Kasander, jego syn, rządził w latach 319-317 p.n.e. i zabezpieczył Macedonię i Grecję. Tytuł króla przyjął w 305 r., po tym jak w 310 r. zamordował Aleksandra IV.
    .
  4. Licymach otrzymał pieczę nad Tracją w 323 p.n.e, a nad Azją Mniejszą w 301 r., przyjmując tytuł króla w 305 r. p.n.e.
    .
  5. Ptolemeusz przejął władzę nad Egiptem w 323 r. p.n.e.; po 301 r. p.n.e. zajął także Fenicję, a w 294 r. p.n.e. ponownie podbił Cypr. W 305 r. przyjął także tytuł króla, w 288 r. wypędził Demetriusza Poliorcetesa z Macedonii, a zmarł w 281 r. p.n.e.
    .
  6. Seleukos I niezależny król Babilonu w 311 p.n.e., w 302 r. p.n.e. podbił kraj aż po rzekę Indus – zmarł w 281 r.
    .
  7. Perdikkas służył wcześniej jako regent imperium od 323 do 321 r. p.n.e.
    .
  8. Antygon I objął stanowisko regenta w 320, walczył z Eumenesem, zabijając go w 316 p.n.e. a następnie przejął kontrolę nad całą Azją. Zginął w 301 w bitwie pod Issus.
    .
  9. Demetriusz Poliorketes pokonał Ptolemeusza na Cyprze w 306 p.n.e. (chociaż później podbił go Ptolemeusz). Demetriusz ledwo uniknął własnej klęski w bitwie pod Ipsus w 301 p.n.e.

Podsumowując, należy więc rozumieć, że przed powstaniem tych czterech królestw starano się utrzymać imperium aleksandryjskie w całości. Najpierw na regenta wybrano Perdikkasa, ale zmarł on w 321 r. p.n.e. Po nim nastał Antygonus I, który pokonał króla Pergamum Eumenesa, zabijając go w 316 r. p.n.e., a następnie wziął pod swoją kontrolę całą Azję. Ostatecznie jednak Antygonus i jego syn, Demetriusz Poliorcetes, zostali pokonani przez wojska Antypatera, Licyniusza i Seleucusa w bitwie pod Ipsus w 301 r. p.n.e.

Wtedy to, wraz z Ptolemeuszem, każdy z nich mógł ubiegać się o tytuł króla i utrzymać oddzielne królestwo.

(więcej…)

BWW Artykuł 7 – Wystarczalność Pisma Świętego jako jedynego autorytetu w sprawach wiary

Jedyny autorytet

Wierzymy, że to Pismo Święte zawiera całą wolę Bożą i że odpowiednio naucza wszystkiego, co jest potrzebne człowiekowi do zbawienia [1]. Skoro dokładnie opisuje sposób, w jaki powinniśmy czcić Boga, nie wolno nikomu, choćby był nawet apostołem, nauczać odmiennie [2] od nauki Pisma – choćby to był nawet anioł z nieba, jak powiedział apostoł Paweł [3]. Skoro zakazano dodawania lub ujmowania treści Bożego Słowa [4], zatem nauki w nim zawarte są doskonałe i kompletne pod każdym względem.

  • Nie możemy też przyznać żadnym ludzkim pismom, choćby ich autorzy byli najbardziej pobożni, podobnego znaczenia co Pismu Świętemu [5].
    .
  • Nie możemy też uznać żadnego zwyczaju, opinii większości, spuścizny starożytności albo dziedzictwa czasu i ludzkości bądź soborów, dekretów lub ustaw na równi z prawdą Bożą [6], gdyż jest ona ponad wszystkim i ponieważ każdy człowiek jest ze swej natury kłamcą [7] – marniejszym niż sama marność.

Dlatego kategorycznie odrzucamy wszystko to, co nie zgadza się z tym nieomylnym standardem [8], jak nas pouczają apostołowie: badajcie duchy, czy są z Boga [9]. I na innym miejscu: Jeżeli ktoś przychodzi do was i nie przynosi tej nauki, nie przyjmujcie go do domu [10].

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 6

Argumenty teologiczne podawane w celu wykazania rzekomej późnej daty Daniela

Przeciwnicy Boga podważają Daniela jako autora Księgi Daniela twierdząc, że została ona napisana o wiele później niż w roku 536 – 530 przed Chrystusem. Podają oni znacznie późniejszą datę (około II wieku przed naszą erą) tym samym odzierając Księgę Daniela z proroctw i co za tym idzie z natchnienia Ducha (2 Tym. 3:16; 2 Piotra 1:21).

Zwolennicy teorii Machabejskiej zwyczajowo kładą wielki nacisk na rzekomy rozwój lub ewolucję myśli religijnej narodu izraelskiego. Wskazują oni na motywy i akcenty w Księdze Daniela, które według nich są podobne do tych, które charakteryzują literaturę apokryficzną okresu międzytestamentalnego (takie dzieła jak Księga Enocha i Testament Dwunastu Patriarchów, a nawet takie księgi apokryfów jak Tobiasz i Zuzanna).

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 5

Gramatyczne dowody na wczesną datę aramejskiego języka Daniela

1 Kor. 1:20 Gdzie jest mądry? Gdzie uczony w Piśmie? Gdzie badacz tego świata? Czyż Bóg nie obrócił w głupstwo mądrości tego świata?

Jedną z godnych uwagi cech języka aramejskiego użytego w Księdze Daniela 2:4-7:28, która wskazuje na jego wczesne pochodzenie, jest dość częsta wymiana samogłosek w bierniku. Oznacza to, że zamiast stosować się wyłącznie do standardowego sposobu wyrażania strony biernej (za pomocą przedrostka hit– lub ʾet-), biblijny aramejski używał formacji hophal, np.

  • ḥonḥat od neḥat,
  • hussaq od seliq,
  • hūbad od abad
  • hu˓al od ʾâlal

„Rdzeń hophal jest stroną bierną hiphil i ogólnie wyraża stronę bierną znaczenia czasownika w rdzeniu hiphil. Rdzeń hophal jest formą bierną formacji rdzenia hiphil w biblijnym języku hebrajskim. Rdzeń hophal jest zwykle oznaczony przedrostkiem הָ ha lub הֻ hu przed czasownikiem. (Zmienia się ה he w imiesłowach i formach niedokonanych) Rdzeń Hophal zwykle wyraża stronę bierną czasownika w rdzeniu hiphil.”źródło

Uwaga: okazjonalny hophal pojawia się również w papirusie elefickim z 420 r. p.n.e. (CAP #20, linia 7) „powierzono im” zatem zaledwie sto lat po czasie powstania Księgi Daniela. Takich przykładów form hofalicznych nie znaleziono jak dotąd w żadnym z aramejskich dokumentów opublikowanych w jaskiniach Morza Martwego (niektóre z nich, jak Apokryf Genesis, pochodzą z okresu niewiele późniejszego niż wojny Machabejskie, czyli 167 – 167 p.n.e.).

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 4

Literackie i językowe argumenty przemawiające za późną datą Daniela

W aramejskim fragmencie Księgi Daniela (2:4-7:28) znaleziono zapożyczone obce słowa. Twierdzi się, że liczne obce słowa w aramejskiej części Księgi Daniela (i w mniejszym stopniu także w części hebrajskiej) niezbicie dowodzą pochodzenia z okresu znacznie późniejszego niż VI wiek p.n.e.

Jest tam nie mniej niż piętnaście słów prawdopodobnego pochodzenia perskiego (chociaż nie wszystkie z nich zostały odkryte w jakichkolwiek znanych perskich dokumentach), a ich obecność ma niezbicie dowodzić:, że nawet rozdziały datowane na Nabuchodonozora i Belzebuza nie mogły być skomponowane w okresie chaldejskim. Twierdzenie to można swobodnie uznać, ale konserwatywni uczeni nie utrzymują, że Księga Daniela została skomponowana, przynajmniej w swej ostatecznej formie, do czasu ustanowienia perskiej władzy nad Babilonią.

(więcej…)

Lista cytatów Starego Testamentu w Nowym Testamencie

Przedmowa

Poniżej znajduje się tabela cytatów z Nowego Testamentu (NT) ze Starego Testamentu (ST):

  • lewa kolumna zawiera cytaty Nowego Testamentu,
  • środkowa Septuaginty (LXX),
  • a ostatnia kolumna Tekst Masorecki (TM).

Tłumaczenie NT i TM to Autoryzowana Wersja, LXX, Brenton. Uwzględniono wszystkie oczywiste cytaty; wyklucza ona silne aluzje lub paralele werbalne (np. Mat. 24:15 ~ Dan. 9:27 lub 12:11), takie jak te wymienione w Greckim Nowym Testamencie, 4 obj. wyd. (Stuttgart: Zjednoczone Towarzystwa Biblijne, 1983), 891-901.

Zestawienie pozwala każdemu, kto nie zna języka greckiego, łatwo zobaczyć na pierwszy rzut oka główne różnice, które istnieją między różnymi wersjami. Często trudno jest znaleźć narzędzia, które tworzą taki format, jaki znajduje się poniżej.
(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 3

Czy Daniel musi być datowany na VI wiek?

Pomimo licznych zastrzeżeń wysuwanych przez uczonych, którzy uważają, że jest to proroctwo napisane po fakcie, nie ma dobrego powodu, by odmówić Danielowi napisania całego dzieła w VI r. p.n.e. Jest to zbiór jego wspomnień sporządzonych pod koniec długiej i pełnej wrażeń kariery, która obejmowała służbę państwową od panowania Nabuchodonozora w latach 590 r. p.n.e. do panowania Cyrusa Wielkiego w latach 530 r. p.n.e.

Pojawienie się perskich terminów technicznych wskazuje na ostateczne przeredagowanie tych wspomnień w czasie, gdy terminologia perska przeniknęła już do słownictwa aramejskiego. Najbardziej prawdopodobną datą ostatecznego wydania księgi jest zatem około 530 r. p.n.e., dziewięć lat po podboju Babilonu przez Persów.

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 2

Rzekome nieścisłości

Racjonalistyczne interpretacje wielkich proroctw Daniela są tak nienaturalne, tak wyraźnie wymuszone w celu podtrzymania z góry przyjętej teorii, że mogą zwięść tylko tych, którzy są do tego predysponowani.

Podjęto próby zdyskredytowania Księgi Daniela, wykazania, że nie mogła ona zostać napisana w Babilonie, ujawnienia nieścisłości historycznych itd. Uczeni odkryli kilka rzekomych nieścisłości, a gdy zapanowała na nie moda, naśladowcy chętnie szukali kolejnych i z pomocą wyobraźni zebrali ich pokaźną liczbę.

W każdym przypadku są to przykłady niedokładności krytyków.

(więcej…)

Księga Daniela obroniona, część 1

Żądło wyższej krytyki tekstu

1 Kor. 1:19 Bo jest napisane: Wytracę mądrość mądrych, a rozum rozumnych obrócę wniwecz.

Współczesne sprzeciwy wobec Księgi Daniela zostały zapoczątkowane przez fałszywych przyjaciół,  „chrześcijańskich” badaczy Biblii i wrogich krytyków Pisma Świętego czyli niemieckich uczonych, którzy byli uprzedzeni do zjawisk nadprzyrodzonych.

  • Daniel przepowiada wydarzenia, które miały miejsce w historii.
    .
  • Natomiast ci uczeni twierdzą, że przepowiednie Daniela musiały być napisane po tych wydarzeniach.

Ale to, co nadprzyrodzone, nie jest niemożliwe, ani nieprawdopodobne, jeśli istnieje ku temu wystarczający powód. Na przykład, nie jest niemożliwym przepowiedzenie tak cudownego wydarzenia, jak przyjście Boskości do ludzkości w osobie Jezusa Chrystusa.

Ponadto całkowicie, w zgodzie ze zdrowym rozsądkiem, udowodnienie przez proroka swojej wiarygodności, skoro przepowiada wielkie i odległe w czasie wydarzenia, jak wcielenie Boga.

Jeremiasz przepowiedział siedemdziesięcioletnią niewolę. Czy jego słuchacze byli zobligowani, by w to wierzyć? Z pewnością. Przepowiedział on również, że wszystkie ziemie Izraela zostaną poddane królowi Babilonu. Kilka lat pokazało, że to ostatnie proroctwo było prawdziwe, a rozsądni ludzie uwierzyli w przepowiednię o siedemdziesięciu latach.

(więcej…)

Co to jest prawda?

Kwestia epistemologii

Jan 18:38 Piłat powiedział do niego: Cóż to jest prawda? A to powiedziawszy, wyszedł znowu do Żydów i powiedział do nich: Ja nie znajduję w nim żadnej winy.

To pytanie postawione przez Piłata, gdy Jezus Chrystus stanął przed nim przed sądem, ujawniło jego własny światopogląd. Żył w świecie, w którym nie istniała prawda absolutna. Myślę, że głos Piłata był lekceważący i pełen pogardy. Wyobrażam sobie, że prześmiewczo szydził, zły, że Chrystus odważył się mówić prawdę. Chociaż patrzył prosto w twarz wcielonej Prawdy, nie mógł jej dostrzec. Piłat był, jak wielu dzisiaj, postmodernistą, ale żyjącym w czasach przednowoczesnych.

Co to jest prawda? Prawda jest twierdzeniowa, obiektywna, pewna i wieczna zatem prawda znajduje się tylko w spisanym Słowie Bożym.  Wierzymy, że poza Biblią, wszystko co możemy wiedzieć o tym życiu jest jedynie przypuszczeniem i opinią. To dlatego nowoczesna empiryczna nauka, po wszystkich testach i pomiarach, może jedynie zgadywać i stwierdzać o stanach niepewnego prawdopodobieństwa (z marginesem błędu), ponieważ nigdy nie może zamknąć wnioskowania indukcyjnego. Prawda jest definiowana jako to, co jest zgodne z faktem lub rzeczywistością opisanym w Słowie Bożym. Jest autentycznością, prawdziwością lub aktualnością. Jednym słowem prawda jest rzeczywistością Pisma Świętego. Tak właśnie jest.

Teologicznie prawda jest tym, co jest zgodne z umysłem, wolą, charakterem, chwałą i istotą Boga. Prawda jest samoobjawieniem się samego Boga. Jest tym, czym jest, ponieważ Bóg to ogłasza i tak to uczynił.

Prawda jest

Zatem prawda znajduje się tylko w spisanym Słowie Bożym.  Wierzymy, że poza Biblią, wszystko co możemy wiedzieć o tym życiu jest jedynie przypuszczeniem i opinią. To dlatego nowoczesna empiryczna nauka, po wszystkich testach i pomiarach, może jedynie zgadywać i stwierdzać o stanach niepewnego prawdopodobieństwa (z marginesem błędu), ponieważ nigdy nie może zamknąć wnioskowania indukcyjnego.

Wszelka prawda musi być definiowana w terminach Boga, którego naturą jest prawda.

(więcej…)

Sola Scriptura czyli pisemna krystalizacja doktryny apostolskiej

Żydowski precedens

Marek 7:9 Mówił im też: Całkowicie znosicie przykazanie Boże, aby zachować swoją tradycję.

Gdy w  587 roku B.C. wojska babilońskie Nabuchodonozora II zdobyły Jerozolimę rozpoczęło się planowane przesiedlenie Żydów do Babilonu. Zgodnie z dekretem królewskim do roku 582 B.C. działaniami tymi został objęty niemal cały naród. Całkowicie odcięci od Świątyni i religijnego systemu Izraelici na wygnaniu utworzyli Talmud – centralny tekst judaizmu rabinicznego, którego częścią był Midraszustna tradycja będącą komentarzem do Talmudu. Z biegiem czasu ustna tradycja zyskała nowy status. Traktowana na równi z natchnionym Słowem była przekazywana kolejnym generacjom przybierając w ostateczności formę wypaczonej, legalistycznej i sprzecznej z Torą herezji.

„Z uwagi na sens owego tekstu, [Midrasz] pozostaje stosunkowo niezależny od podstawowego sensu biblijnego i zachowuje możliwość wydobywania nowych, zróżnicowanych znaczeń wyrażeń biblijnych” [1]

To właśnie ustną tradycję skrytykował Chrystus – ludzki ustny komentarz wywyższony do pozycji nieomylnego Słowa Bożego.

Podobnie i dziś rzymskokatolicka, wyssana z palca historia (2 Piotra 2:3) o rzekomym ustnym, pozabiblijnym depozycie wiary zwanym tradycją (Marek 7:8; Kol. 2:8) nie posiada biblijnego argumentu na którym jej powstanie mogłoby zostać oparte (brak ustępów informujących o zakresie formalnym rzekomej tradycji).

Na pierwsze zalążki tej bluźnierczej koncepcji natkniemy się w praktykach wschodniej części kościoła V wieku.

(więcej…)

Bart Ehrman i jego Biblia

Duchowa łobuzerka

Przysłów 6:12 Człowiek nikczemny i niegodziwy chodzi z przewrotnością na ustach

Książka Barta Ehrmana Misquoting Jesus (Błędnie cytując Jezusa) została wydana siedem lat temu, ale dopiero teraz zabrałem się do jej lektury. Byłem już zaznajomiony z tym autorem, ponieważ kilka lat temu przeczytałem jego książkę zatytułowaną The Orthodox Corruption of Scripture (Prawowierne zepsucie Pisma Świętego).

Nie zgadzałem się ze znaczną częścią jego wcześniejszej książki i wątpię, by większość uczonych uważała, że jego podejście do kwestii krytyki tekstu jest wystarczająco trzeźwe i rozsądne. Ehrman jest „postacią” i trochę „złym chłopcem” w tej dziedzinie.

Najwyraźniej lubi prowokować. Uwielbia daleko idące teologiczne wyjaśnienia wariantów, które inni badacze wyjaśniają o wiele bardziej wiarygodnie w inny sposób. Ale Orthodox Corruption nie była nienaukowa, była niezwykle interesująca i, moim zdaniem, warta przeczytania. Przypuszczałem więc, że ta nowa książka będzie co najmniej warta przejrzenia.

(więcej…)

Krytyka tekstu w pismach Francisa Turretina

O autorze

Francis Turretin (1623 – † 1687) był profesorem teologii w Genewie i wybitnym teologiem Reformowanym. Jego głównym dziełem była systematyczna teologia zatytułowana Institutio Theologicae Elencticae („Podsumowanie teologii elenktycznej” znane takżę jako „Podsumowanie teologii refutacyjnej”) ukończona w 1674 r. i opublikowana w 3 tomach, 1679, 1682 i 1685. Praca ta była wielokrotnie przedrukowywana i była szeroko stosowana przez Reformowanych uczonych.

Metoda elenktyczna – krytyczna część dialogu, polegająca na zbijaniu kolejnych argumentów przeciwnika. Polega na ciągłym zadawaniu pytań ujawniających błędy i sprzeczności w rozumowaniu rozmówcy, przez co odpowiadający gubi się w swych wypowiedziach.

W pierwszym tomie tej pracy Turretin omawia problemy krytyki tekstu, zagadnienie, które uczeni w tym czasie dopiero zaczynali poważnie badać. Jego uwagi na ten temat dają nam obraz tego, jak problem różnych lektur był rozumiany przez wykształconych ludzi w drugiej połowie XVII wieku oraz w jaki sposób rozważania polemiczne i dogmatyczne wpływały na ich myślenie na ten temat.

(więcej…)

Przejrzystość Pisma Świętego, część 1

Kamień węgielny Reformacji

Psalm 119:130 Początek twoich słów oświeca i daje rozum prostym

Doktryna o przejrzystości (lub zrozumiałości) Pisma Świętego (tj. że główne przesłanie Biblii jest jasne i zrozumiałe oraz że samą Biblię można właściwie interpretować w normalnym, dosłownym sensie) była kamieniem węgielnym wiary ewangelicznej od czasów Reformacji.

Dominującym poglądem rzymsko-katolickim było to, że Biblia była niejasna i trudna do zrozumienia. Ale Reformatorzy nie zgodzili się z tym, argumentując zamiast tego, że każdy, kto potrafi czytać, może zrozumieć nauczanie biblijne.

(więcej…)

Skrypturalizm – najbardziej konsekwentna filozofia chrześcijańska, część 2

Soteriologia

Soteriologia, nauka o zbawieniu, jest gałęzią epistemologii, czyli teorii wiedzy. Soteriologia nie jest gałęzią metafizyki, ponieważ ludzie nie przestali być ludźmi, gdy upadli, ani też nie są ubóstwieni, gdy są zbawieni; zbawieni ludzie, nawet w Niebie, pozostają doczesnymi i ograniczonymi istotami.

  • Tylko Bóg jest wieczny
  • Tylko Bóg jest wszechwiedzący
  • Tylko Bóg jest wszechobecny

Soteriologia nie jest też gałęzią etyki, gdyż ludzie nie są zbawieni przez uczynki. Jesteśmy zbawieni pomimo naszych uczynków, a nie dzięki nim. Również soteriologia nie jest gałęzią polityki, ponieważ pogląd, że zbawienie, czy to doczesne, czy wieczne, można osiągnąć środkami politycznymi, jest iluzją.

Próby immanentyzacji eschatonu (czyli próby sprawienia, aby to, co należy do życia pozagrobowego, stało się tu i teraz) nie przyniosły na Ziemię niczego poza krwią i śmiercią.

(więcej…)

Skrypturalizm – najbardziej konsekwentna filozofia chrześcijańska, część 1

Kim jest Gordon Clark?

Carl Henry uważa, że ​​Clark jest „jednym z najbardziej wnikliwych ewangelicznych filozofów protestanckich naszych czasów”.
.
Ronald Nash wychwalał go jako „jednego z największych myślicieli chrześcijańskich naszego wieku”.

Gordon Haddon Clark (1902 – † 1985) to płodny autor, który podczas swojej długiej kariery naukowej napisał ponad 40 książek. Jego filozofia jest najbardziej konsekwentnie chrześcijańską filozofią, jaka została dotychczas opublikowana, a jednak niewielu seminarzystów słyszy jego nazwisko nawet wspomniane na swoich zajęciach, a tym bardziej nie wymaga się od nich czytania jego książek.

Gdybym mógł dokonać porównania, to tak, jakby studenci teologii w połowie XVI wieku nigdy nie słyszeli, by ich nauczyciele wspominali Marcina Lutra czy Jana Kalwina. Nastąpiło wielkie edukacyjne i kościelne zaciemnienie. Zarówno kościoły, jak i nauczyciele zrobili wszystko, co w ich mocy, aby uniknąć Clarka. Oszukali pokolenie studentów i ludzi chodzących do kościoła. Jako studenci teologii pod koniec XX wieku nie powinniście uważać się za dobrze wykształconych, dopóki nie zapoznacie się z filozofią Gordona Haddona Clarka.

(więcej…)

Nic tylko prawda

Jedyne źródło prawdy

„Ale jeśli wiele rzeczy nadal pozostaje dla wielu niejasnych, nie wynika to z niejasności w Piśmie Świętym, ale z [naszej] własnej ślepoty lub braku zrozumienia, które nie idą drogą, aby zobaczyć całkowicie doskonałą jasność prawdy […] Niech więc nieszczęśni ludzie przestaną przypisywać, z bluźnierczą przewrotnością, ciemność i mrok własnego serca całkowicie jasnym Pismom BożymMarcin Luter, O niewolnej woli

W biblijnym chrześcijaństwie chodzi o prawdę. Obiektywne objawienie Boże (Biblia) interpretowane racjonalnie dostarcza Boskiej prawdy w całkowicie wystarczającej mierze. Wszystko, co musimy wiedzieć do życia i pobożności, znajduje się w Piśmie Świętym

Bóg napisał tylko jedną książkę – Biblię. Zawiera całą prawdę, którą Bóg przekazał abyśmy uporządkowali nasze życie duchowe. Nie musimy konsultować się z żadnym innym źródłem, aby dowiedzieć się, jakie zasady duchowe lub moralne rządzą naszym życiem. Pismo Święte to nie tylko cała prawda; jest to także najwyższy standard całej prawdy – reguła, według której należy mierzyć wszystkie roszczenia do prawdy.

2 Piotra 1:3 Jako że jego Boska moc obdarzyła nas wszystkim, co potrzebne do życia i pobożności,przez poznanie tego, który nas powołał do chwały i cnoty.

(więcej…)