Bibliomancja gematryczna: metoda egzegetyczna neo-ewangelików

utworzone przez | sty 21, 2026 | Teologia biblijna

Hermeneutyka ze śmietnika

1 Kor. 3:19 Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Bo jest napisane: On chwyta mądrych w ich przebiegłości.

Jaki jest najważniejszy werset całego Pisma Świętego? Wielu zastanawiających się nad tym tematem, uczciwych, acz być może niedoinformowanych ludzi, natknie się na różne opinie. Różnorodność poglądów wynika z odejścia od fundamentalnych zasad hermeneutycznych, czyli zasad interpretacji Pisma Świętego. Odejście to skutkuje szeregiem wypaczonych metod.

Głównymi winowajcami, pierwszoplanowymi sprawcami całego zamieszania będą odpowiednio

  • pozabiblijne objawienia
    .
  • bibliomancja z jej losowością
    .
  • oparta o żydowską gematrię numerologia znana powszechniej jako kabała

Zagrożenia niesione przez każdą z tych metod są niebagatelne i godzące w epistemologię, fundament chrześcijańskiej wiary.

Objawienia jako metoda interpretacji

Na przykład Ellen White, twórczyni ruchu ADS twierdziła, że najważniejszy werset Słowa Bożego odnosi się do przykazania zachowywania sobotniego szabatu. W czasie z jednej swoich halucynacji (czy też demonicznych objawień) White zobaczyła postać, którą uznała za Jezusa zajętego arcykapłańską pracą. Zjawa stała koło arki przymierza, w której znajdowały się dwie kamienne tablice. Na jednej z nich były 4 przykazania, na drugiej 6. Najciekawsza część halucynacji dotyczy pierwszej tablicy:

Cztery [przykazania] na pierwszej tablicy jaśniały jaśniej niż pozostałe sześć. Ale czwarte, przykazanie o szabacie, jaśniało ponad nimi wszystkimi; ponieważ szabat został wydzielony, aby go zachowywać ku czci świętego imienia Boga. Święty szabat wyglądał wspaniale — otaczała go aureola chwały [1]

Konsekwentnie najjaśniejszy omam doprowadził do czwartego przykazania jako najważniejszego wersetu Pisma: Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić (2 Mojż. 20:8). Jest to jednak koszmarny błąd, ponieważ traktuje objawienia serca jako wartościowe narzędzie analizy i interpretacji. Zwidy i majaczenia to jedna z form błędnej egzegezy.
.

Bibliomancja jako metoda interpretacji

Inną, bardziej powszechną formą poszukiwania najważniejszego wersetu Biblii, jest przypadkowe traktowanie tekstu. Niektórzy poszukując odpowiedzi jak rozwiązać problemy poszukują wersetów otwierając Biblię na byle jakiej stronie zaznaczając pierwszy lepszy fragment. Metoda stosowana jest także w poszukiwaniu motta: na dany dzień, miesiąc czy nawet na całe życie, w celu wyznaczenia kierunku działania. Tu rzekomo Bóg kieruje człowiekiem pokazując mu co się z nim stanie, jakie otrzyma błogosławieństwa albo też czym ma się kierować w dalszym postępowaniu.

Jednak i ta metoda nie ma nic z hermeneutyką i zastosowaniem Pisma wspólnego. Wystarczy wyobrazić sobie sytuację, gdzie pytając „Panie, co mam zrobić teraz w obliczu życiowych problemów” człowiek otwiera losową stronę wybierjąc na chybił trafił fragment z Ewangelii Mateusza:

Wtedy rzucił te srebrniki w świątyni i oddalił się, a potem poszedł i powiesił się. (Mat. 27:5).

Czy to oznacza, że w obliczu wyzwań Bóg zalecił sprzedaż majątku i samobójstwo? Zdezorientowany czytelnik może spróbować jeszcze raz i trafić na dalszą zachętę:

Co masz robić, rób szybko. (Jan 13:27).

Czy należałoby to traktować jako ponaglenie do samobójstwa? Takie traktowanie Słowa jest absurdem.
.

Numerologia jako metoda interpretacji

Wśród dziwnych praktyk neo-ewangelików znajdzie się jeszcze jedna, dość specyficzna. To metoda poszukiwania najważniejszego wersetu Pisma oparta o arbitralną numerologię. Oddajmy głos panu Piotrowi Karelowi, reprezentantowi strukturalnego neo-ewangelikalizmu:

„Czy wiedziałeś? Psalm 118 to środkowy rozdział całej Biblii. Psalm 118 poprzedza Psalm 117, najkrótszy rozdział w Biblii. Po Psalmie 118 następuje Psalm 119, najdłuższy rozdział w Biblii. Psalm 118 jest poprzedzony 594 rozdziałami, a po nim następują 594 rozdziały. Jeśli dodasz 595 poprzedzające i 594 kolejne rozdziały, suma wyniesie 1188 to środkowy werset całej Biblii. A jaki jest ten centralny werset Biblii? „Lepiej ufać Panu, Niż polegać na ludziach.” [2]

Ta ostatnia forma wróżenia z Pisma będzie przedmiotem naszych dociekań.

Meandry bibliomancji gematrycznej

Przysłów 18:2 Głupi nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.

Doszukiwanie się wagi znaczenia danych fragmentów na podstawie ilościowego podziału to bezwartościowa hermeneutyka. W swojej formie zbliżona jest nieco do bibliomancji. Bibliomanta losuje cytaty wierząc, że to na co właśnie trafił i przeczytał ma szczególne, wyjątkowe dla niego znaczenie. Bibliomancja była praktykowana szczególnie mocno w mrokach średniowiecza, gdy odejście od rozumu na rzecz mistycyzmu osiągnęło swoje apogeum.

„Bibliomancja, oznacza wróżenie z ksiąg świętych i natchnionych. Polega ona na „przypadkowym” otwarciu tekstu drukowanego i potraktowanie fragmentu, który ukaże się naszym oczom, jako wskazówkę do sytuacji, dla której zdecydowaliśmy się na wróżbę. … Praktyka ta była niezwykle popularna wśród duchownych we wczesnym okresie średniowiecza. „ [3]

Prawdą jest, że pewne liczby mają swoje znaczenie w Księgach Proroczych jak Daniela czy Objawienie. Przykładowo:

– 3 opisuje Boga (Bóg jest Trójjedyny i potrójnie święty)
– 4 opisuje wszechświat (cztery strony świata)
– 7 (3+4) odnosi się do kompletności (np. o Duchu Świętym, o Kościele)
– 6 (7-1) oznacza niewystarczalność
– 666 to dramatyczna niewystarczalność
– 10 wyraża pełnię (10 Bożych przykazań wyrażających pełne podsumowanie Bożego prawa, 10 plag wyraża pełny wyrok na Egipt)
– 1000 oznacza całkowitą pełnię
– 12 (3*4) jest liczbą świętą (12 Apostołów, 12 plemion Izraela)
– 144 000 (12x12x10x10x10)  to mega kompletność

Jednak poszukiwanie wagi znaczenia cytatów w oparciu o podział na rozdziały i wersety, dodajmy podział arbitralny, nieistniejący w czasie spisywania świętego tekstu, wiąże się z odejściem od symboliki objawienia i odnajdywanie prawdy w przypadku. Również, ponieważ podział na cytaty, rozdziały itd. nie występował zawsze, metoda ta nie mogła być wykorzystywana przez Kościół do czasu gdy człowiek przyporządkował konkretne fragmenty liczbom. Ponieważ istnieje także wiele różnych podziałów Pisma Świętego, różne tradycje prowadziłyby do różnych rezultatów. Co do zasady jest hermeneutyka pokrewna gematrii, czyli odmianie żydowskiej kabały. Tutaj zamiast literom, wartości nadaje się całym wersetom i rozdziałom.

„Gematria to metoda interpretacji tekstów hebrajskich, która stanowi integralną część tradycji żydowskiej, obecną nie tylko w kabale. Jest to system, w którym literom alfabetu hebrajskiego przypisuje się wartości liczbowe, co pozwala na analizę słów i fraz w oparciu o ich sumę numeryczną.” [3]

Współczesny synkretyzm neo-ewangelikalny złączył w sobie mroki średniowiecznego mistycyzmu z żydowską kabałą. Zjawisko to możemy nazwać bibliomancją gematryczną. Możemy ją nawet zdefiniować:

„Bibliomancja gematryczna – praktyka interpretacyjna łącząca bibliomancję i gematrię, polegająca na poszukiwaniu znaczenia w tekstach uznawanych za święte poprzez analizę ich struktury numerycznej, w szczególności podziału na rozdziały i wersety. Sens jest wydobywany treści „przypadkowo” i arbitralnie podzielonego na rozdziały tekstu, przy uwzględnieniu wynikającej z tej przypadkowości jego położenia liczbowego w całości księgi lub kanonu, gdzie symetria, centralność i relacje matematyczne (np. środkowy rozdział lub werset) traktowane są jako nośniki znaczenia. W tym ujęciu arbitralnie przydzielona liczba staje się kluczem hermeneutycznym, a układ tekstu – znakiem interpretacyjnym, wskazującym na teologicznie lub duchowo uprzywilejowany sens danego fragmentu.”

Śmieszność tej metody przewyższa jedynie jej sofistyczną niekonsekwencję.

.

Błąd formalny

1) Po pierwsze, od strony formalnej, w obliczeniach Karela tkwi błąd. Tu kłania się matematyka szkoły podstawowej, sztuka najwyraźniej dość trudna i traktowana nieco po macoszemu przez liderów neo-ewangelickich. Werset 8 nie jest środkowym wersetem Psalmu 118. Jest nim werset 15. Różnica drobna ale zmieniająca cały rezultat poszukiwania:

Psalm 118:8 Lepiej ufać PANU, niż polegać na człowieku.

Psalm 118:15 Głos radości i zbawienia w namiotach sprawiedliwych: Prawica PANA działa potężnie;

Co zatem jest centralnym przesłaniem Słowa? Ufać Panu, czy głos radości zbawienia i potężne działanie Boże?  A może lepiej od razu zliczyć wersety i znaleźć ten środkowy? W Biblii Króla Jakuba Stary Testament ma 23 145 wersety a Nowy 7 957, co daje w sumie 31 102 wersety. Środkowy zatem to werset 15 551. Byłyby to zatem wersety Psalmu 103

Psalm 103:1-2 1. Psalm Dawida. Błogosław, moja duszo, PANA, i całe moje wnętrze – jego święte imię. 2. Błogosław, moja duszo, PANA, i nie zapominaj o wszystkich jego dobrodziejstwach.

Czy oddawanie Bogu chwały jest centralnym przesłaniem Słowa Bożego? W pewnym sensie każdy z przytoczonych wcześniej wersetów zawiera nieco z centralnego przekazu Słowa Bożego, ale nie dotyka jego istoty.

Widzimy zatem oczywisty nonsens neo-ewangelickich spekulacji.
.

Błąd strukturalny

2) Podział na rozdziały i wersety nie pojawiał się w oryginalnych tekstach Biblii żydowskiej i chrześcijańskiej; Takie podziały stanowią część paratekstu Biblii. Od początku XIII wieku w większości kopii i wydań Biblii wszystkie księgi Pisma Świętego, z wyjątkiem najkrótszych, podzielono na rozdziały, zazwyczaj o długości strony lub dwóch. Rezultaty bibliomancji gematrycznej w XIII wieku różniłyby się od współczesnych wskazując na zupełnie inny tekst.

Dopiero od połowy XVI wieku redaktorzy zaczęli dzielić każdy rozdział na wersety – każdy z nich składał się z kilku krótkich wersów lub jednego lub więcej zdań. Czasami jedno zdanie rozciąga się na więcej niż jeden werset, jak w przypadku Listu do Efezjan 2:8–9, a czasami w jednym wersecie znajduje się więcej niż jedno zdanie, jak w przypadku Księgi Rodzaju 1:2.

Nawet współcześnie w świecie kościelniczym obok siebie koegzystują różne kanony i podziały. Stąd całe grupy ludzi mających dostęp do innych źródeł pozostawione zostałyby bez możliwości dochodzenia prawdy. Inna struktura Słowa Bożego (w wielu miejscach zanieczyszczona pozakanonicznymi materiałami) formalnie zamykałaby możliwość poznania prawdy. W szczególności odnieść to musimy do

  • Rosyjskiej Biblii Synodalnej zawierającej ponad 1 140 rozdziałów odzwierciedlając w tym strukturę Septuaginty
    .
  • .Biblii rzymskiego katolicyzmu, któzy w swojej wersji wraz z apokryfami mają 1 334 rozdziały
    .
  • .Biblii grecko-prawosławne mających 1 350 rozdziałów

Również Żydowski podział tekstu hebrajskiego różni się w wielu punktach od tego stosowanego przez chrześcijan. Na przykład, tradycja żydowska uważa, że ​​przypisy do wielu Psalmów stanowią niezależne wersety lub części kolejnych wersetów, podczas gdy przyjęta praktyka chrześcijańska traktuje każdy przypis do Psalmu jako niezależny i nienumerowany, co skutkuje tym, że w wersjach żydowskich jest o 116 wersetów więcej niż w tekstach chrześcijańskich. Niektóre podziały rozdziałów występują także w różnych miejscach, np. Biblie hebrajskie mają 1 Kronik 5:27–41, podczas gdy tłumaczenia chrześcijańskie mają 1 Kronik 6:1–10.

Nie da się przesadzić z krytyką tej metody, której słabość okazuje się tym większa im mocniej poddać ją weryfikacji.

  • A co z drugim co do ważności fragmentem? Co z trzecim?
    .
  • Czy mamy szukać matematycznego szablonu?
    .
  • Jaką wartość ma pierwszy werset Pisma?
    .
  • A jaką ostatni?
    .
  • Czy im bliżej środka, tym znaczenie ważniejsze i odwrotnie?

Ponownie zauważamy nonsens neo-ewangelickiej metody blibliomancji gematrycznej, śmietnikowej metody hermeneutycznej żywiołowo stosowanej przez wątpliwej jakości interpretatorów. Jej zwolennicy nie mogą wypełnić Bożego nakazu egzegetycznego:

2 Tym. 2:15 Przynaglaj się, abyś stanął przed Bogiem jako wypróbowany pracownik, który nie ma się czego wstydzić i który dobrze rozkłada słowo prawdy.

Bibliomanta gematryczny aby dobrze rozłożyć słowo prawdy, po prostu otworzy Biblię na właściwej stronie, zgodnie z przyjętym kluczem hermeneutycznym, zgodnym z liczbą, numerem i układem tekstu. Jego znakiem interpretacyjnym będzie odgórnie przyjęty podział a nie sens zdania, rozdziału czy Księgi.
.

Rozwiewając wątpliwości

Jaki zatem jest najważniejszy werset całego Pisma Świętego? Natura pytania jest złożona i niebagatelna. Ale w prostych słowach możemy odpowiedzieć na nie dwojako.
.

Sens obiektywny, perspektywa Pisma

Z jednej strony obiektywnie każdy fragment Słowa Bożego jest tak samo natchniony przez Boga, zatem posiada ten sam, najwyższy, Boski autorytet. Każde słowo Świętego Boga, zapisane w Kanonie 66 ksiąg jest wywyższone ponad wszystko na tym świecie, ponieważ pochodzi z Bożego tchnienia. Bóg poprowadził ludzi do spisania tego, co On podyktował, zatem mając w ręku całkowicie pewny przekaz Boży, tak jak Chrystus, z należytym szacunkiem traktujemy każdą jego kreskę i jotę:

1) Pismo ma najwyższą wartość

Psalm 138:2 Oddam ci pokłon ku twej świętej świątyni i będę wysławiał twoje imię za miłosierdzie twoje i prawdę; bo wywyższyłeś twoje imię i słowo ponad wszystko.

2) Każde słowo Pisma jest tak samo natchnione

2 Tym. 3:16Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;

3) Bóg podyktował każde Słowo unosząc swoim Duchem jego odbiorców jak wiatr unosi statek

2 Piotra 1:21 Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali niesieni przez Ducha Świętego.

4) Wszystko powyższe prowadzi do konkluzji, że żadne Słowo nie może zaginąć, ponieważ jest tak samo ważne.

Mat. 5:18 Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z prawa, aż wszystko się wypełni.

Konkludując, obiektywnie każde słowo, werset, rozdział i księga są tak samo ważne.

Sens subiektywny, ekonomia zbawienia

Z drugiej strony istnieje swoista subiektywna wartość Słowa Bożego, istotna z punktu widzenia człowieka. Owszem, Księgi historyczne jak Dzieje Apostolskie, 1 i 2 Królewska, czy 1 i 2 Kronik są bardzo przydatne teologicznie dla wyszukiwania sposobów funkcjonowania Kościoła na przestrzeni wieków, jednak nie każdy werset w nich zawarty ma najwyższą, subiektywną dla człowieka, nawet wierzącego i odrodzonego wagę.

Ponieważ głównym przekazem Pisma jako całości to Ewangelia, podsumowana jako Boży cel zbawienia wybranego ludu, przez Swojego Syna, dla Jego Syna oraz dla Swojej chwały, tekstom ewangelicznym musimy nadać najwyższy priorytet, oczywiście w ujęciu subiektywnym.

Najważniejsze będą zatem teksty zawierające sumę przekazu:

  • Bóg zbawia wybrany lud
  • Bóg zbawia przez swojego Syna
  • Bóg zbawia dla swojego Syna
  • Bóg zbawia dla swojej chwały

Takich tekstów są dziesiątki, rozważmy kilka z nich.

Stary Testament

1) Księga Izajasza w 53 rozdziale objawia nam Syna Bożego, zbawiciela wybranego ludu ukrzyżowanego w zastępstwie konkretnych grzeszników, czyniącego to dla Bożej chwały:

A) Bóg zbawia wybrany lud. Krzyż, na który proroczo wskazuje Izajasz wydaje się dziwnym objawieniem „chwały” Boga. Lecz w Jezusie ramię Pana objawia się w swoim najwspanialszym działaniu ku chwale Boga.

Izaj. 53:1 Któż uwierzył naszemu głoszeniu, a komu jest objawione ramię PANA?

Izaj. 53:8 Został zabrany z więzienia i z sądu. Kto wypowie jego pokolenie? Został bowiem wyrwany z ziemi żyjących i zraniony za przestępstwo mojego ludu.

B) Bóg zbawia przez swojego Syna. Wzgardzony, wcielony Bóg, w ciemności umierający na krzyżu za wybrany lud jest Bożym środkiem zbawienia.

Izaj. 53:4 Zaprawdę on wziął na siebie nasze cierpienia i nosił naszą boleść. A my uważaliśmy, że jest zraniony, uderzony przez Boga i utrapiony.

C) Bóg zbawia dla swojego Syna. Wszyscy wybrani przed założeniem świata zostali odkupieni przez Chrystusa aby On mógł cieszyć się owocem swojej pracy: wiecznym przymierzem miłości i przyjaźni z odkupionymi.

Izaj. 53:11 Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości.

D) Bóg zbawia dla swojej chwały. Syn dobrowolnie oddał życie za wybranych zgodnie z Bożym upodobaniem. Wypełnienie tego zdania przynosi Bogu chwałę.

Izaj. 53:10 Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni.

Nowy Testament

2) Ewangelia, moc Boża ku zbawieniu

Rzym. 1:16-17 16. Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka. 17. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy będzie żył z wiary.

A) Bóg zbawia wybrany lud Ewangelia jest mocą Boga. To Bóg zbawia. Ale Ewngelia jest mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy. Ponieważ wiara jest nie tylko Bożym darem (ale nie ofertą) oraz ponieważ dar ten udzielany jest tylko wybranym, zbawienie zawarte w obietnicy Ewangelii dotyczy tylko wybranego ludu.

B) Bóg zbawia przez swojego Syna. Ewangelia jest dziełem Chrystusa: Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, Chrystus jest wyznaczonym Mediatorem między Bogiem a ludźmi.

C) Bóg zbawia dla swojego Syna, Przez którego otrzymaliśmy łaskę i apostolstwo, by przywieść do posłuszeństwa wierze wszystkie narody dla jego imienia (Rzym. 1:5). Rzeczywiście imię Chrystusa jest wywyższone przez Jego dzieło krzyża.

D) Bóg zbawia dla swojej chwały, jednak niektórzy zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobieństwo obrazu zniszczalnego człowieka (Rzym. 1:23). Bóg zatem jest centrum uwielbienia. Uwielbiony zostaje przez Chrystusa.

Sedno Ewangelii

3) Do tych dwóch tekstów musimy dodać samą Ewangelię. Wiara w obiektywny przekaz Ewangelii zbawia wybrany przez Boga lud. Treść Ewangelii mówi o Synu ukrzyżowanym i zmartwychwstałym na rzecz i dla wybranego ludu ku Bożej chwale i ku Jego zadowoleniu, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. (Hebr. 12:2) – jak naucza nas dalej Słowo.

1 Kor. 15:1-4 1. A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; 2. Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. 3. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; 4. Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;

Wnioski

Efez. 4:14 Abyśmy już nie byli dziećmi miotanymi i unoszonymi każdym powiewem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp prowadzący na manowce błędu.

W miejsce neoewangelikalnej, skompromitowanej i żałośnie śmiesznej bibliomancji gematrycznej proponujemy hermeneutykę Reformowaną. Ta metoda interpretacji biblijnej kładzie nacisk na boski autorytet, wystarczalność i jasność Pisma Świętego, koncentruje się na podejściu historyczno-gramatycznym, chrystocentrycznym i przymierzowo-odkupieńczym, co oznacza rozumienie tekstu dosłownego w jego kontekście historycznym, postrzeganie Chrystusa (a nie numerologii) jako klucza do całego Pisma Świętego oraz postrzeganie historii odkupienia poprzez przymierze Boga.

Nasza hermeneutyka stanowi to ostry kontrast z majaczeniami współczesnego, odstępczego kościoła, ponieważ Nowy Testament postrzegamy jako spełnienie obietnic Starego Testamentu, gdzie obietnice Starego Przymierza wypełniają się duchowo (a nie numerycznie czy mistycznie) w Kościele Nowej Dyspensacji. Kładąc nacisk na zasadę Sola Scriptura (tylko Pismo Święte) i oświecenie Ducha Świętego dla zrozumienia zjednoczonego Słowa Bożego dla Jego ludu odrzucamy pozabiblijne objawienia i numerologię.

Pobożny kościół będzie cechować:

Sola Scriptura (tylko Pismo Święte): Biblia jest natchnionym, nieomylnym, samointerpretującym się i wystarczającym Słowem Bożym, nie wymagającym zewnętrznego objawienia dla właściwego zrozumienia.

Metoda historyczno-gramatyczna: Interpretacja tekstu poprzez jego proste, dosłowne znaczenie, z uwzględnieniem języka oryginału, historii i intencji autora.

Interpretacja Chrystocentryczna: Nowy Testament interpretuje Stary Testament, ukazując Chrystusa jako spełnienie jego proroctw i typów (np. Kościół jako Nowy Izrael).

Interpretacja Przymierzowo-odkupieńcza: Pojmowanie historii odkupienia jako działania Boga poprzez przymierze, którego kulminacją jest Chrystus.

Spójność Pisma Świętego: Biblia opowiada jedną, spójną historię odkupienia, zjednoczoną spójnym planem Boga, a nie serią rozproszonych orzeczeń.

Oświecenie Duchem Świętym: Chociaż tekst jest jasny, Duch Święty rozjaśnia jego znaczenie dla wierzących, czyniąc go potężnym i osobistym.

Na koniec zwróćmy uwagę na argument Konfesji Westminsterskiej, przeciwstawiając jej nauczanie śmietnikowej hermeneutyce neo-ewangelików. Wszystko z Pisma można wyczytać albo bezpośrednio, albo wywnioskować na podstawie szeregu przesłanek. To wyklucza tak pozabiblijne objawienie jak i tradycję numerologiczną.

Pełnia Bożego objawienia, dotycząca wszystkiego, co jest istotne dla Jego własnej chwały, zbawienia człowieka, wiary i życia jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo też może zostać w sposób naturalny wywiedziona z Pisma. Niczego do Pisma Świętego dodać nie można, czy miałoby się to opierać na ponownym objawieniu Ducha, czy też na ludzkiej tradycji. [5]

Niech Bóg błogosławi neo-ewangelikom, wyprowadzając ich z rodzimych sekt i udzielając rozumu, aby mogli dobrze rozkładać Słowo Prawdy.

Przypisy

[1] Ellen G. White, „Być jak Jezus” – s. 159, źródło
[2] Piotr Karel, Centrum Chrześcijańskie Nowe Życie źródło
[3] Wróżby Online, Bibliomancja, źródło
[4] Gematria i wartości liczbowe liter, źródło
[5] Konfesja Westminsterska 1.6

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email